"Sic semper tyrannis!"

Πότε θα βγει καμία ταινία για τον John Wilkes Booth;

«Αφού με κυνήγησαν σαν ένα σκυλί μέσα από τους βάλτους, τα δάση, και ... με κυνήγησαν με βάρκες γεμάτες οπλισμένους άνδρες, μέχρι που αναγκάστηκα να επιστρέψω βρεγμένος, παγωμένος, πεινασμένος και, με τα χέρια όλων να είναι εναντίον μου, είμαι εδώ βρισκόμενος σε απόγνωση. Και γιατί; Γιατί έκανα αυτό που έκανε ο Βρούτος και τιμήθηκε και ονομάστηκε Ήρωας. Και όμως εγώ χτύπησα έναν μεγαλύτερο τύραννο από όσους υπήρξαν και με θεωρούν κοινό φονιά ... Δεν ήλπιζα ότι θα είχα κάποιο κέρδος. Δεν έκανα κάποιο λάθος. Χτύπησα για τη χώρα μου και μόνο για αυτή... δεν έχω μετανοήσει για το χτύπημα. Ίσως το κάνω ενώπιον του Θεού μου, αλλά όχι μπροστά σε κανέναν άνθρωπο».

Αυτά είναι τα τελευταία λόγια από το ημερολόγιο του John Wilkes Booth, του νεαρού όμορφου άντρα, που σαν ‘θεός της εκδίκησης’, στις 14 Απριλίου 1865, σκότωσε τον Αβραάμ Λίνκλον στο Θέατρο Ford της Ουάσιγκτον, φωνάζοντας "Sic semper tyrannis"!

Το "Sic semper tyrannis" που σημαίνει «Έτσι πάντα στους τυράννους», είναι μια λατινική φράση που φέρεται να ειπώθηκε από τον Βρούτο κατά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα.

Με τον καιρό η φράση έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου ως επίθετο ή σύνθημα κατά της κατάχρησης εξουσίας. Είναι επίσης, το επίσημο σύνθημα της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια.

Επιστρέφοντας στο ημερολόγιο του Booth, βλέπουμε πως ο ίδιος όπως και πολλοί νότιοι της εποχής του, αντιλαμβανόταν ως «χώρα του» (‘country’), όχι μια συλλογή πολιτειών με τα σημερινά δημογραφικά στοιχεία, αλλά το Νότο, έναν αγροτικό πολιτισμό, πλούσιο στις δικές του παραδόσεις.

Ο Booth παραμένει ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας: Από το Maryland, ένθερμος οπαδός της συνομοσπονδίας, και ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου, με γοητευτικό πρόσωπο και καλή εμφάνιση. Ένα πρόσωπο σταρ της σύγχρονης εποχής. Ήταν αυτά τα στοιχεία που τελικά του έδωσαν πρόσβαση στο Θέατρο Ford και στον Lincoln, του οποίου ο χαμός άλλαξε δραματικά την πορεία της αμερικανικής ιστορίας.

Ο John Wilkes Booth γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1838 στο Bel Air του Maryland, και προερχόταν από εξέχουσα θεατρική οικογένεια του 19^ου αιώνα. Ο πατέρας του, Junius Brutus Booth, υπήρξε Βρετανός Σεξπηρικός ηθοποιός που ήρθε με τη γυναίκα στην Αμερική από την Βρετανία το 1821.

Ο John Wilkes Booth ήδη από τη δεκαετία του 1860, ήταν και αυτός ένας πολύ γνωστός ηθοποιός. Στο θρήσκευμα ήταν Επισκοπικός προτεστάντης αλλά μετά άλλαξε και έγινε Ρωμαιοκαθολικός. Υπήρξε υποστηρικτής του Νότου, ενάντιος στον Λίνκολν και αντίθετος με την κατάργηση της δουλείας.

Ο Booth και μια ομάδα συνωμοτών αρχικά σχεδίαζαν να απαγάγουν τον Λίνκολν, αλλά αργότερα το σχέδιο ήταν να τον σκοτώσουν, μαζί και τον αντιπρόεδρο Άντριου Τζόνσον, και τον Υπουργό Εσωτερικών William H. Seward, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τη συνομοσπονδία.  Αν και ο στρατός του στρατηγού Robert E. Lee είχε παραδοθεί τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ο Booth πίστευε ότι ο πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει για το Νότο, γιατί ο στρατηγός Joseph E. Johnston αγωνίζονταν ακόμα κατά του στρατού της Ένωσης. Από τους συνωμότες, μόνο Booth ήταν απολύτως επιτυχής στην εκτέλεση του σχεδίου. Ο Booth πυροβόλησε μία φορά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του Lincoln. Πέθανε το επόμενο πρωί. Ο Seward τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά συνήλθε. Ο αντιπρόεδρος Johnson ποτέ δεν δέχτηκε επίθεση.

Μετά τη δολοφονία, ο Booth διέφυγε με το άλογό του για το νότιο Μέριλαντ, και τελικά κατέφυγε σε ένα αγρόκτημα στην αγροτική βόρεια Βιρτζίνια 12 ημέρες αργότερα, όπου και εντοπίστηκε. Οι σύντροφοι του Booth τον εγκατέλειψαν, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε να παραδοθεί και πυροβολήθηκε από έναν στρατιώτη της Ένωσης αφού έκαψε το στάβλο στον οποίον κρυβόταν. Οκτώ άλλοι συνωμότες ή ύποπτοι δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, και τέσσερις απαγχονίστηκαν λίγο αργότερα.

Μερικά χρόνια αργότερα, διάφοροι συγγραφείς υποστήριξαν ότι ο Booth δραπέτευσε και στη συνέχεια πέθανε πολλά χρόνια αργότερα, κάτω από ένα ψευδώνυμο.

Ο πρόωρος θάνατος του Λίνκολν από τον Booth στοιχειώνει ακόμα και συναρπάζει τους Αμερικανούς. Οι θεωρίες αφθονούν σχετικά με τα γεγονότα γύρω από τη δολοφονία, καθώς και τα πρόσωπα κλειδιά πίσω από την δολοφονία.

Διάβασε: Το σκοτεινό παρασκήνιο πίσω από την δολοφονία του Λίνκολν

"Κατά τη στιγμή της δολοφονίας του, υπήρχαν τέσσερις κύριες θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τη δολοφονία του Λίνκολν," λέει ο Michael J. Deeb, συγγραφέας του ‘The Lincoln Assassination’ (Η δολοφονία του Λίνκολν), ένα νέο μυθιστόρημα σχετικά με το θέμα του θανάτου του Λίνκολν. "Εκείνη την εποχή, ήταν ευρέως διαδεδομένο ότι η Καθολική Εκκλησία είχε κάτι να κάνει με αυτό, ή ότι ο αντιπρόεδρος Johnson ήταν μέσα στο κόλπο. Ή μήπως ήταν οι φανατικοί στο Κογκρέσο ή η συνομόσπονδη κυβέρνηση. "Αλλά ήταν κάτι από όλα αυτά αλήθεια;

Το 2011 βγήκε η ταινία, “The Conspirator”, (‘Ύποπτη Συνομωσίας’) με πρωταγωνιστή την Robin Wright και σκηνοθεσία από τον βραβευμένο με Όσκαρ Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Η ταινία εξετάζει το ρόλο κάποιας Mary Surratt στο θάνατο του Λίνκολν, ενός προσώπου που πολλοί, για σχεδόν 150 χρόνια, έχουν υποστηρίξει την αθωότητά του ως προς την κατηγορία που την οδήγησε τελικά στην εκτέλεση (την απαγχόνισαν). Ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Όποια γνώμη και να έχει κάποιος για τον ρόλο της Surratt (ή του Δρ Samuel Mudd), ο John Wilkes Booth δεν ήταν ένας τρελός, που το Χόλιγουντ και οι ιστορικοί συχνά παρουσιάζουν, ούτε ήταν ο μόνος που είχε ως στόχο της ζωής του να βγάλει από την μέση τον άνδρα που είχε τερματίσει τα όνειρα του Νότου για ανεξαρτησία, και μετά από δεκαετίες προσπαθειών ομογενοποίησής του, τη μοναδικότητά του ως ξεχωριστή πατρίδα και τόπο.

Στην πραγματικότητα, και παρά το ό, τι έχει γραφτεί από την ιστορία, ο Booth ήταν ένας ήρωας για μεγάλο αριθμό Αμερικανών, και, εκείνη την εποχή, ο Αβραάμ Λίνκολν δεν ήταν ο ‘ημίθεος’ που παρουσιάζεται από γενιά σε γενιά μέσω της προκατάληψης, του φόβου, και του ‘ξεπλύματος’ από τους ιστορικούς. «Όποιος ξεκινά μια μελέτη για τον Αβραάμ Λίνκολν», έγραψε ο Robert W. Johannsen στο βιβλίο ‘Lincoln, The South, and Slavery’, «πρέπει πρώτα να συμβιβαστεί με το μύθο Λίνκολν. Η προσπάθεια να ξεπεράσει την κρούστα του μύθου που περιβάλλει τον Λίνκολν ... είναι τόσο τρομερή. "
Ο John M. Barr έγραψε στο “The Tyrannicides Reception” το 1989: Δεν πιστεύουν όλοι σε αυτή τη χώρα ότι ο Λίνκολν πήγε στον Παράδεισο και ο Booth στην κόλαση. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων πιστεύει ακριβώς το αντίθετο.
Η Kate Stone ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Μετά τον θάνατο του Booth, η χρονικογράφος έγραψε (Brokenburn: The Journal of Kate Stone, 1861 - 1868), "Καημένε Booth, έπεσες τελικά. Πολλοί με μια πραγματική καρδιά για το Νότο, θρηνούν για το θάνατό του."

Οι θρήνοι και οι γιορτές τελείωσαν σύντομα, καθώς ο Νότος γνώρισε την καταπίεση και τον ολοκληρωτισμό από τον Άντριου Τζόνσον, τον διάδοχο του Λίνκολν.
"Η Δικτατορία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιτυχημένη προσπάθεια του Βορρά για τη διατήρηση της Ένωσης με τη δύναμη των όπλων," έγραψε ο Clinton Rossiter, συγγραφέας του βιβλίου «Συνταγματική Δικτατορία», ένα έργο που ασκεί κριτική στους Λίνκολν και Johnson, των οποίων η κυβέρνηση κατ’ επανάληψη παραβίασε την απόφαση της Σύμβασης της Γενεύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι οποίοι στη σύγχρονη εποχή, θα λογίζονταν «εγκληματίες πολέμου», όπως κρίθηκαν άλλοι συμπεριλαμβανομένου του Σαντάμ Χουσεΐν και του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
 

Βλέπε και: Ο «εγκληματίας» Μιλόσεβιτς και ο «άγιος» Λίνκολν

Περαιτέρω, το γεγονός ότι το σύνταγμα καταλύθηκε και ο Λίνκολν επέλεξε να αγνοήσει το νόμο και να καταστείλει ένα λαό δεν είναι κάτι που λέγεται συχνά από την mainstream ιστορία, αλλά σίγουρα ήταν γνωστό στην πολιτεία του Μέριλαντ, της οποίας ένας από τους γιους της ήταν ο John Wilkes Booth. Μπορούμε να θυμηθούμε τον Booth να φωνάζει “sic semper tyrannis”, καθώς ορμούσε στη σκηνή του θεάτρου Ford. "Οι άνθρωποι παντού, που έχουν λυγίσει και έχουν τη δύναμη, έχουν το δικαίωμα να ξεσηκωθούν και να αποτινάξουν την υπάρχουσα κυβέρνηση, και να φτιάξουν μια νέα που θα είναι καλύτερη," τραγούδησε ο Lincoln από το δάπεδο του Κογκρέσου, στις 12 Ιανουαρίου 1848. "Αυτό είναι ένα πολύτιμο, ένα ιερό δικαίωμα - ένα δικαίωμα που ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι υπάρχει για να απελευθερώσουμε τον κόσμο".

 

«Η Ιστορία δεν είναι ιστορία, εκτός αν είναι η αλήθεια», είπε ο Λίνκολν, αφήνοντας κάποιον να αναρωτηθεί τι θα σκεφτόταν για τη λατρεία, τον μύθο και την διαστρέβλωση της πολιτικής και των λόγων του, που περιβάλλει την εικόνα του σήμερα.

"Ποτέ δεν θα μετανοήσω, αν και μισούμε να σκοτώνουμε," έγραψε ο Booth στο ημερολόγιό του, αλλά τα πολύ τελευταία του λόγια είναι αυτά που λένε την ιστορία του καλύτερα. "Πείτε στη μητέρα μου, ότι πέθανα για την πατρίδα μου."

Ο Λίνκολν του Spielberg : Η «Ιστορία» στην υπηρεσία της ιδεολογίας

--«Όλοι σχεδόν οι λευκοί έχουν μια έμφυτη αποστροφή στην ιδέα μιας αδιάκριτης ανάμειξης ανάμεσα στην λευκή και στη μαύρη φυλή. Διαφωνώ με την λογική σύμφωνα με την οποία αν δεν θέλω μια νέγρα σαν σκλάβα πρέπει απαραίτητα να την θέλω για σύζυγο. Δεν χρειάζομαι ούτε το ένα ούτε το άλλο –από μία ορισμένη άποψη εκείνη δεν είναι σίγουρα ίση μου. Ο διαχωρισμός των φυλών είναι ο μόνος αποκλειστικός τρόπος για να αποφύγουμε την ανάμειξη». - Αβραάμ Λίνκολν (1857)

-- «Δεν προτίθεμαι να εισάγω την πολιτική και κοινωνική ισότητα μεταξύ της λευκής και της μαύρης φυλής. Υπάρχει μία φυσική διαφορά μεταξύ των δύο η οποία κατά την κρίση μου πιθανώς να αποτρέψει για πάντα την συμβίωση μεταξύ τους, μέχρι την εδραίωση μίας τέλειας ισότητας» - Αβραάμ Λίνκολν (1856)

Άρθρο του Alec Ryan (American Renaissance) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Το τελευταίο «ιστορικό» κήρυγμα του Steven Spielberg αρχίζει με τον Μεγάλο Γενειοφόρο να χαμογελά με μακαριότητα σε δύο μαύρους στρατιώτες των Βορείων (Ένωση), οι οποίοι αφηγούνται τα κατορθώματά τους σε μια μάχη που είναι αποκύημα της φαντασίας του κ. Σπίλμπεργκ. Ο πιο τολμηρός, πιο έξυπνος από τους δύο απειλεί τον Πρόεδρο σχετικά με τις μισθολογικές ανισότητες μεταξύ των μαύρων και των λευκών στρατιωτών. Η σκηνή είναι διάσπαρτη με σκηνές από τη μυθική μάχη, στην οποία οι μαύροι στρατιώτες της Ένωσης νικούν τους λευκούς στρατιώτες της Συνομοσπονδίας (Νότιους) σε μια βίαιη μάχη σώμα-με-σώμα. Ένα λευκό πρόσωπο βυθίζεται μέσα στη λάσπη και πνίγεται κάτω από την αρβύλα ενός μαύρου στρατιώτη.

Αυτό ίσως είναι αρκετό για να καταλάβετε το "πνεύμα" της ταινίας.

Δύο λευκοί, χωριάτες στρατιώτες της Ένωσης τρέχουν με κομμένη την ανάσα και ανάρμοστα προσπαθούν να απαγγείλουν το διάγγελμα του Λίνκολν για το Gettysburg στον Πρόεδρο. Ξεχνούν πως τελειώνει, και η αποτυχημένη απαγγελία τους τελειώνει από έναν έξυπνο, μαύρο στρατιώτη που εκείνη την ώρα κόβει βόλτες μέσα στη νύχτα. Βλάκες λευκοί και έξυπνοι μαύροι. Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα. Βλέπουμε αυτό πλέον σε κάθε διαφήμιση στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια των τάιμ άουτ των αγώνων μπάσκετ.

Δείτε το trailer

Όλα στην ταινία συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, καθώς ο απίστευτος Λίνκολν του Daniel Day-Lewis, περιβάλλεται από ‘άγιες’, δακρυσμένες, μορφές μαύρων, την ώρα όπως ο ίδιος μάχεται με θάρρος ενάντια στα αντιδραστικά στοιχεία στο Κογκρέσο, που ποτέ δεν θα δώσουν ψήφους υπέρ "των Νέγρων". Στην πραγματικότητα βέβαια, οι μαύροι είχαν δικαίωμα ψήφου στο Νιου Χαμσάιρ, τη Μασαχουσέτη, τη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ από τότε που τα άρθρα της Συνομοσπονδίας (1777), και η 15η Τροπολογία, που έδωσε στους μαύρους το δικαίωμα του εκλέγειν, ψηφίστηκε μόλις λίγα χρόνια αργότερα, το 1869.

Κάποιος στην ταινία σχολιάζει ότι οι Νότιοι "θέλουν να επεκτείνουν τη δουλεία ακόμα και στη Νότια Αμερική." Οι Ισπανοί έφεραν τους μαύρους σκλάβους στο Νέο Κόσμο περισσότερο από 100 χρόνια προτού οι πρώτοι σκλάβοι εμφανιστούν στις βρετανικές αποικίες, και η δουλεία δεν καταργήθηκε στην Κούβα παρά το 1886 και στη Βραζιλία το 1888! Αλλά ποιος νοιάζεται για την πραγματική ιστορία; Εκτός από μερικούς «φωτισμένους» άνδρες, όπως ο Λίνκολν και ο Thaddeus Stevens, όλοι οι λευκοί ήταν «ρατσιστές», ήταν φανατικοί, πρόθυμοι να πουλήσουν μαύρους για έρθει η ειρήνη στο Νότο, ακόμη και όταν εκείνος ήταν στον επιθανάτιο βρόχο του. Ο κ. Σπίλμπεργκ ξέρει ότι τέτοιες στρεβλώσεις δεν θα γίνουν αντιληπτές από το ανιστόρητο κοινό.

Το υπονοούμενο στο τέλος είναι ότι οι Βόρειοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να νικήσουν τους Νότιους, χωρίς τις γενναίες προσπάθειες των μαύρων στρατιωτών!

Στη σύγχρονη κατά Χόλιγουντ εξιστόρηση των γεγονότων, όλη η αμερικανική ιστορία περιστρέφεται γύρω από την "Ιερή Μαύρη Εμπειρία" ("Black Experience"). Ο - κατά Σπίλμπεργκ - "Λίνκολν" το επιβεβαιώνει αυτό, διαστρέφοντας την ιστορική αλήθεια, προκειμένου να παρουσιαστεί ο πιο αδίστακτος, δύστροπος, ισχυρογνώμων Αμερικανός ηγέτης στην ιστορία ως ένα είδος αυτάρεσκου, προ-μεταμοντέρνου αφηγητή που μιλά βραχνά με παιχνιδιάρικο ύφος, μέσα από τις δυσκολίες σαν έναν χλωμό Ομπάμα που απαγγέλει το γραμμένο κείμενό του. Οι λίγοι Νότιοι που εμφανίζονται στην ταινία είναι κακομούτσουνοι, λιγδιάρηδες φανατικοί, που "κωλώνουν" μπροστά στους αγέρωχους βλοσυρούς μαύρους στρατιώτες της Ένωσης, την ώρα που πηγαίνουν στην συνάντηση που οδήγησε στη διάσκεψη για την ειρήνη του Hampton Roads το Φεβρουάριο του 1865.

Δεν υπάρχει πουθενά στην ταινία ο ευγενικός στρατηγός Lee, ο θαρραλέος Stonewall Jackson ή ο ιπποτικός Forrest για να τους δείτε. Αλλά μήπως δεν το περιμέναμε; Μάλιστα, έμεινα έκπληκτος που δεν είδα την αντιπροσωπεία των Νοτίων να συνοδεύεται από ξανθούς, Αφρικάανς, συμβούλους από τη Νότια Αφρική, μαζί με μερικούς κακούς με μονόκλ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας... Μια άλλη έκπληξη ήταν ότι τον Στρατηγό Grant δεν τον έπαιζε ο Morgan Freeman ή εκείνος ο ‘φοβερός και τρομερός Negro’, Samuel L. Jackson... (ΚΟ: το λέει ειρωνικά. Και οι δύο ηθοποιοί είναι μαύροι)

Η ταινία έχει μια αίσθηση σιωπηρού δέους, σαν να προσκυνά τη δική του αυτοδικαίωση. Δεν υπάρχει ισορροπία, δεν υπάρχει πολυπλοκότητα, καμία αίσθηση εσωτερικής πάλης ή απελπισία. Δεν υπάρχουν αντικρουόμενα επιχειρήματα. Η απλοϊκή προοπτική του μοιάζει περισσότερο με την ποπ-κορν-ψυχολογία των Avengers ή της Justice League παρά με σοβαρή ιστορική ταινία που επιθυμεί σαφώς να πετύχει.

Ο κ. Day-Lewis ακτινοβολεί έναν πομπώδη, σκεπτικό Λίνκολν, που δεν έχει σχέση με τον λιπόσαρκο, πονηρό δικηγόρο Λίνκολν, τον απατεώνα του Ιλλινόις, που τόσο αξέχαστα σκιαγράφησε στο ‘Flash for Freedom!’ ο George MacDonald Fraser.

Δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη, βέβαια, για το ότι ο Λίνκολν ήθελε να απελευθερώσει τους δούλους και στη συνέχεια να τους στείλει έξω από τη χώρα. Δεν υπάρχουν οι δραματικές σκηνές από τις 14 Αυγούστου του 1862, όταν ο Λίνκολν κάλεσε πέντε μαύρους ιεροκήρυκες στο Λευκό Οίκο και τους ζήτησε να πείσουν τους άλλους μαύρους να εγκατασταθούν στην Κεντρική Αμερική. Δεν υπάρχουν οι σοβαρές συνομιλίες μεταξύ Λίνκολν και αιδ. James Mitchell, τον οποίο είχε θέσει επικεφαλής της απέλασης των μαύρων. Αλλά κανείς δεν θέλει έναν κινηματογράφο που ανοίγει τα μάτια, γιατί η αλήθεια θα χαλάσει την εικόνα του Λίνκολν ως πρωτοπόρου της «ισότητας»;

Αναγνωρίζεται στον Σπίλμπεργκ ότι ξέρει να κινηματογραφεί εξαιρετικά, και να δείχνει τις λεπτομέρειες εκείνης της περιόδου. Ωστόσο, το έργο είναι μια απογοήτευση λόγω της της απόδοσης του Daniel Day-Lewis, καθώς και των ιστορικών ανακριβειών και των στερεοτύπων, τα οποία προφανώς έχουν εισαχθεί για να πασάρουν ένα «πολιτικά ορθό» μήνυμα στο ακροατήριο. Και πότε τέλος πάντων θα έχουμε έναν ρεαλιστικό, πολύπλευρο μαύρο χαρακτήρα σε μια ταινία, αντί για τη παρέλαση αναμάρτητων, σοκολατί ημίθεων; Πότε τελικά θα συνταξιοδοτηθεί ο ‘Magic Negro’; Πάντως όχι σύντομα, αν κρίνει κανείς από αυτή την παρωδία.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορική ταινία για την ανδρεία των μαύρων στο πεδίο της μάχης μπορεί να γίνει σχετικά με τα στρατεύματα που υπηρέτησαν στις εκστρατείες κατά των Απάτσι του στρατηγού George Crook (φωτο) κατά τη διάρκεια του 1870 και του 1880. Αλλά θα δούμε ποτέ μια μαύρη μπότα να πατάει ένα πρόσωπο Απάτσι;

Είναι σχεδόν εκπληκτικό ότι Hollywood έχει αποδειχθεί άλλη μια ταινία με μια αντι-λευκή ατζέντα, αυτή τη φορά από τον παραγωγό του αποτρόπαιου «Μονάχου» (2005), που επίσης κακοποίησε την ιστορία με την άθλια απεικόνιση της χρήσης από το Ισραήλ μιας ομάδας ερασιτεχνών που πραγματοποίησαν μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες. Ο κ. Σπίλμπεργκ έχει, όμως, καταφέρει το αδιανόητο με αυτό. Έχει πραγματικά κατάφερε να κάνει τον "Εμφύλιο Πόλεμο" να φαίνεται ένας ψευτοσυναισθηματικός και μονοδιάστατος πόλεμος. Η Ιερά Μαύρη Εμπειρία είναι η μόνη ιστορία που έχει σημασία, και το μόνο πράγμα που εμπόδισε ποτέ αυτά τους ευγενείς νέγρους από την επίτευξη του εξυψωμένου δυναμικού τους ήταν εκείνα τα αφρώδη λευκά παιδιά με τις αρνίσιες-μπριζόλες.

Καθώς η γυναίκα μου και κι εγώ φεύγαμε από τον κινηματογράφο μέσα στην κρύα νύχτα, ένα ζευγάρι νεαρών μαύρων πέρασαν από δίπλα μας με κομπασμό, με εκείνα τα φαρδιά χαλαρωμένα παντελόνια τους που έπεφταν μέχρι τους γλουτούς τους, ενώ επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ακατανόητα εβένινα γρυλίσματα.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον με στραβό χαμόγελο και αναστενάξαμε.

Joseph Shelby (1830 – 1897): Ο τελευταίος Νότιος στρατηγός

Αρνούμενος να παραδοθεί στους Γιάνκηδες, οδήγησε ο ίδιος τους άντρες του σε ένα επικό ταξίδι 1500 μιλίων μέσα από το χάος ενός χαμένου πολέμου, για να συνεχίσουν τον αγώνα.

Ο Joseph Orville Shelby γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1830 στο Lexington του Κεντάκι. Έλαβε κλασσική εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας πριν εγκατασταθεί στο Μισσούρι. Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο κατασκεύαζε ναυτικά (καννάβινα) σχοινιά και υπερασπιζόταν τον σκοπό της δουλείας και πήρε ενεργό μέρος σε πολλές προσπάθειες να γίνει το Κάνσας η πολιτεία που θα επιτρεπόταν η δουλεία.

Στην αρχή του πολέμου δέχτηκε να γίνει λοχαγός του Ιππικού στην συνομόσπονδη πολιτοφυλακή του Missouri, καθώς είχε ματώσει στην μάχη του κολπίσκου Wilson το 1861. Έγινε συνταγματάρχης το 1862 και ανέπτυξε το δικό του σύνταγμα ιππικού. Αυτό το σύνταγμα αυξήθηκε στο μέγεθος μιας ταξιαρχίας της οποίας έγινε Στρατηγός στην ηλικία των 32 το 1863. Ως επικεφαλής αυτής της "Σιδερένιας Ταξιαρχίας" ("Iron Brigade") την οδήγησε σε μια διάσημη επιδρομή, στη μεγαλύτερη επιδρομή ιππικού του πολέμου πίσω από τις γραμμές της Ένωσης στο Μισούρι. Στην διάρκειας 43 ημερών επιδρομή από τις 22 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Νοεμβρίου 1863, ο Shelby και η δύναμης 600 ανδρών ταξιαρχία του ταξίδεψε πάνω από 1.500 μίλια, προκαλώντας περισσότερα από 1.000 θύματα στις δυνάμεις της Ένωσης, και κατάφερε να συλλάβει ή να καταστρέψει προμήθειες του εχθρού αξίας 2.000.000 δολαρίων. Έπιασε τις ομοσπονδιακές φρουρές στο Neosho, Greenfield, Stockton, Hermanville, Warsaw, Boonville και Marshall του Μιζούρι. Το 1864 η Σιδερένια Ταξιαρχία πολέμησε τα στρατεύματα της Ένωσης στη μάχη του Little Blue και στη Μάχη του Westport, όπου έσωσε δύο φορές τον στρατό της συνομοσπονδίας και τους γλύτωσε από την ήττα. Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Shelby, που ήταν πλέον υποστράτηγος και στρατολογούσε στρατιώτες για την μονάδα στο Αρκάνσας να στρατοπεδεύει στο Τέξας περιμένοντας μέες επιχειρήσεις.

 

Τα ντόμινο όμως άρχισε να πέφτει όταν ο στρατός της Βόρειας Βιρτζίνια του στρατηγού Robert E Lee (η οποία αριθμούσε το ένα τέταρτο των ένοπλων Νοτίων στρατιωτών) παραδόθηκε στον Grant στο Appomattox στις 9 Απριλίου1865. Ο Νότιος στρατηγός Joe Johnston παρέδωσε το στρατό των ανδρών της Καρολίνας δεκαεπτά ημέρες αργότερα και ο στρατηγός Taylor παρέδωσε τις δυνάμεις του Μισισιπή και της Αλαμπάμα στις αρχές του Μαΐου. Έτσι είχαν μείνει μόνο οι Νότοι στα δυτικά, υπό τη γενική διοίκηση του στρατηγού Smith ‘Kirby’ Edmund (φώτο). Οι συνομόσπονδες δυνάμεις κάτω από Smith ήταν απελπιστικά διασκορπισμένες στις αχανείς εκτάσεις του Τέξας, στα μη ελεγχόμενα ινδική εδάφη, στα bayous της δυτικής Λουιζιάνα και του νότιου Αρκάνσας. Όλοι οι διοικητές μονάδων συναχθήκαν στο τέλος του Μαΐου στο Marshall του Τέξας για μια συνάντηση όπου θα αποφάσιζαν ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να παραδοθούν. Αυτοί οι άνδρες, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγών Shelby, Buckner, Walker, Hawthorne και το προσωπικό τους προχώρησαν σε κάποιου είδους πραξικόπημα. Ανάγκασαν τον στρατηγό Σμιθ να παραιτηθεί και να θέσει τον στρατηγό Buckner διοικητή, με ένα σχέδιο για να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους στο εσωτερικό του Τέξας και να συνεχίσουν τον πόλεμο έως ότου όλοι ηττηθούν στη μάχη.

Αυτό όμως τελικά δεν έγινε ποτέ. Ο Buckner συνελήφθη και παρέδωσε τα στρατεύματά του στη Λουιζιάνα πριν αναλάβει τη συνολική διοίκηση. Στις 2 Ιουνίου ο στρατηγός Smith τελικά κατάφερε να παραδοθεί στον στρατηγό των βορείων Canby σε ένα ατμόπλοιο στο λιμάνι του Γκάλβεστον. Η τελευταία διαταγή του στρατηγού Smith ήταν να στείλει ένα μήνυμα στον υποστράτηγο JO Shelby ενημερώνοντάς τον να καταθέσει τα όπλα του και να παραδώσει την Σιδερένια Ταξιαρχία του αμέσως στην πλησιέστερη δύναμη των βορείων. Οργισμένος ο Shelby αντί να υποταχθεί αμέσως στην διαταγή του Σμιθ μάζεψε τους άνδρες του και τους προσέφερε μια εναλλακτική λύση αντί της παράδοσης. Σε μια παθιασμένη ομιλία του μπροστά στους άνδρες του διαβάζοντάς τους την διαταγή είπε, «Boys, ο πόλεμος έχει τελειώσει και μπορείτε να πάτε σπίτι. Όσον αφορά τον εαυτό μου, δεν θα πάω. Μετά το Rio Grande βρίσκεται το Μεξικό. Ποιος θα με ακολουθήσει εκεί;!» Με αυτό κέρδισε τους περισσότερους στρατιώτες που είχαν πολεμήσει μαζί του για πολλά χρόνια.

 

Ιππεύοντας κατά μήκος του Τέξας ως το μόνο πειθαρχημένο στρατιωτικό σώμα στην περιοχή για πολλά μίλια σε κάθε κατεύθυνση, αντιμετώπισαν λεηλάτες, λιποτάκτες του στρατού, πρόσφυγες, Ινδιάνους και ληστές. Η δύναμη της μονάδας άλλαζε από λεπτό σε λεπτό με νέους άνδρες συνεχώς να ενώνονται και άλλους να εγκαταλείπουν σε κάθε νέα πόλη που περνούσαν. Στο Waco, κατέλαβαν τις εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές αποθήκες εκεί όπου υπήρχε ένα βαγόνι τρένου γεμάτο τρόφιμα και προμήθειες, δέκα ολοκαίνουργα οβιδοβόλα από την Γαλλία, 2000 τουφέκια που είχαν αφήσει οι Άγγλοι, και πάνω από 40.000 φυσίγγια. Στο Χιούστον, οι άνδρες του κατέστειλαν μια εξέγερση. Στο Austin, ενώθηκε με τον Κυβερνήτης του Τέξας Murrah που τον έσωσαν από τους λεηλάτες, μαζί με 300.000 δολάρια σε χρυσό και ασήμι που είχαν οι Συνομόσπονδες δυνάμεις στο θησαυροφυλάκιο. 

Τέλος έφτασε στα σύνορα του Ρίο Γκράντε στο Ιγκλ Πας με χιλιάδες άνδρες, τόσους πολλούς που τους πήρε τρεις ημέρες για να περάσουν όλοι, υποστέλλοντας την ένδοξη σημαία τους για τελευταία φορά στις 4 Ιουλίου 1865.

Για την απόφασή τους να μην παραδοθούν, οι στρατιώτες του Shelby ονομάστηκαν «οι αήττητοι». Ο μεταγενέστερος μεταπολεμικός ύμνος των Νοτίων, "The Unreconstructed Rebel" τιμά την περιφρόνηση του Shelby και των  ανδρών του:

    "I won't be reconstructed, I'm better now than then.

    And for a Carpetbagger I do not give a damn.

    So it's forward to the frontier, soon as I can go.

    I'll fix me up a weapon and start for Mexico."

  

Στο παρακάτω βίντεο μιλάει ένας απόγονος του Shelby:

Πάνω στην ιστορία του Shelby στηρίχθηκε το γουέστερν ‘The Undefeated’ (‘Οι ανίκητοι’) του 1969 με τους John Wayne και Rock Hudson.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Ο Charlie Daniels ζήτησε την απόσχιση του Νότου από τις ΗΠΑ! (Amen!)

Οι περισσότεροι στον χώρο της show business είναι ένθερμοι υποστηρικτές του Barack Obama, αλλά όχι ο θρυλικός country τραγουδιστής και βιολιστής από τη Βόρεια Καρολίνα, Charlie Daniels.

Ενώ τα εκλογικά αποτελέσματα έδειχναν φτωχά για τον Mitt Romney, ο Daniels έγραψε στο Twitter:

«Όλοι εσείς οι καλοί άνθρωποι απλά ελάτε κάτω στο Νότο και θα πρέπει να αποσχιστούμε από την Ένωση», έγραψε ο Daniels.

«Το να χάσεις μια μάχη δεν σημαίνει ότι χάνεις έναν πόλεμο, υπάρχουν ακόμη εκατομμύρια καλοί στρατιώτες εκεί έξω», έγραψε ο Daniels το πρωί της Τετάρτης. «Περίμενε Αμερική. Η ‘χοντρή κυρία’ δεν είναι ακόμα στο κτήριο ακόμη».

Ο 76χρονος σήμερα Daniels, είναι περισσότερο γνωστός για το “The Devil Went Down to Georgia,” (1978) που έφθασε στο νούμερο 1 και νούμερο 3 του Billboard’s country and pop charts, αντίστοιχα, το "Uneasy Rider" (1973) και το θρυλικό "The South's Gonna Do It Again" (1975).

Αφιέρωμα του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ για τον Charlie Daniels εδώ.

 

 

 ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η Δεύτερη Μάχη του Μπουλ Ραν (1862)

The Second Battle of Bull Run (Second Manassas) 28-30Αυγούστου 1662

(Η διαφορά στην ονοματολογία οφείλεται στη συνήθεια που υπήρχε στο Βορρά να αναφέρονται σε μια μάχη βάσει του ποταμού που βρισκόταν κοντά στο πεδίο της μάχης, ενώ στο Νότο βάσει του κοντινότερου οικισμού)

Η Δεύτερη Μάχη του Μπουλ Ραν ή Δεύτερη Μάχη του Μανάσας διεξήχθη από τις 28 έως και τις 30 Αυγούστου 1862, στο πλαίσιο του Αμερικανικού «Εμφυλίου» Πολέμου. Υπήρξε η κορύφωση μιας επιχείρησης που διεξήγαγε η Στρατιά της Βόρειας Βιρτζίνια του στρατηγού Ρόμπερτ Ε. Λι (Robert E. Lee), από την πλευρά των αποσχιαθεισών νότιων Συνομοσπονδιακιών Πολιτειών, εναντίον της Στρατιάς της Βιρτζίνια του υποστράτηγου Τζον Πόουπ (John Pope), από την πλευρά των Βορείων (Ενωση). Αποτέλεσμα της αναμέτρησης ήταν η συντριπτική νίκη των Νοτίων, αλλά ο στρατός των Βορείων διασώθηκε σχεδόν ολόκληρος, σε σχέση με εκείνον του στρατηγού Έργουιν Μακντάουελ κατά την πρώτη μάχη του Μπουλ Ραν (πρώτη μάχη του Μανάσας).

Κατά τα τέλη Ιουνίου και τις αρχές Ιουλίου του 1862, ο στρατός του Ρόμπερτ Ε. Λι ήταν πλέον σε θέση να απαλλάξει την πρωτεύουσα των Νοτίων, Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια), από την πίεση των Βορείων και να εκδιώξει από τη χερσόνησο τη Στρατιά του Ποτόμακ του υποστράτηγου Τζορτζ Μπ. Μακλέλαν.Εχοντας χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο Μακλέλαν επιβίβασε τον στρατό του σε πλοία με κατεύθυνση την Ουάσιγκτον. Στο μεταξύ ο Λι κινήθηκε εναντίον της Στρατιάς της Βιρτζίνια του Τζον Πόουπ, που ενέδρευε κατά μήκος του ποταμού Ραπενιάν. Αν ο Πόουπ κατόρθωνε να ενώσει τον στρατό του με τον στρατό του Μακλέλαν, η συνολική δύναμή τους, πάνω από 180.000 άνδρες, θα υπερέβαινε κατά πολύ εκείνη του Λι, ο οποίος διέθετε μόλις 60.000 άνδρες.

Στις 9 Αυγούστου, ο υποστράτηγοςτων Νοτίων Στόουνγουολ Τζάκσον (Thomas J. "Stonewall" Jackson) νίκησε τον ομόλογό του των Βορείων, Ναθάνιελ Π. Μπανκς, στο Σίνιαρ Μάουντεν, εγκαινιάζονιας μια σειρά ελιγμών τακτικής που επρόκειτο να κορυφωθούν στη σύγκρουση του Μπουλ Ραν. Μετά τη σύγκρουση, ο Λι έστειλε 30.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Τζέιμς Λόνγκστριτ (James Longstreet) προς ενίσχυση του Τζάκσον, φτάνοντας παράλληλα και ο ίδιος για να αναλάβει τη διοίκηση των συνδυασμένων δυνάμεων. 

Maj. Gen.John Pope

Η επιδρομή του ιππικού στο στρατηγείο του Πόουπ, στο Κάτλετ Στέισιον, τη νύχτα της 22ας προς την 23^η Αυγούστου, στοίχισε στον Πόουπ, πέρα από προμήθειες, 350.000 δολάρια σε μετρητά και -το σημαντικότερο- το σημειωματάριο και την αλληλογραφία του.

Οι φόβοι του Λι επιβεβαιώθηκαν μόλις ανέγνωσε το σημειωματάριο του Πόουπ: τμήματα της Στρατιάς του Μακλέλαν προσπαθούσαν να ενωθούν με τον στρατό του Πόουπ. Ο στρατηγός των Νοτίων κατέστρωσε αμέσως σχέδιο κατατρόπωσης της Στρατιάς της Βιρτζίνια, πριν από την επικείμενη ενίσχυσή της. Στις 25 Αυγούστου έστειλε τον Στόουνγουολ Τζάκσον με 24.0 00 άνδρες να περικυκλώσει τη δεξιά πτέρυγα του Πόουπ με μεγάλο ελιγμό. Ενώ ο διοικητής των Βορείων αγνοούσε την κατάσταση και παρέμενε στον ποταμό Ραπαχάνοκ, οι στρατιώτες του Τζάκσον εισχώρησαν από το πέρασμα του Θόροουφερ και λεηλάτησαν μεγάλη αποθήκη ανεφοδιασμού στο Μανάσας Τζάνκσιον. Τα τρόφιμα και τα ενδύματα που απέσπασαν οι Νότιοι έγιναν δεχτά με ευχαρίστηση ύστερα από πορεία 36 ωρών - στη συνέχεια έκαψαν όλα όσα δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους.

Στις 27 Αυγούστου ο Πόουπ συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν δυνατόν να υπερασπιστεί τη θέση του και κινήθηκε προς αναχαίτιση του Τζάκσον από τα νοτιοδυτικά, ενώ ο υποστράτηγος και διοικητής των Βορείων Χένρι Β. Χάλεκ κατεύθυνε τις δυνάμεις του προς την Αλεξάνδρεια, ώστε να κινηθεί εναντίον του Μανάσας Τζάνκσιον και του Γκέινσβιλ από τα ανατολικά.

Στο μεταξύ, στο Μπρίστοου Στέισιον, η οπισθοφυλακή του Τζάκσον, με διοικητή τον υποστράτηγο Ρίτσαρντ Σ. Γιούελ, ανέκοπτε την προέλαση των δυνάμεων του Πόουπ, τις οποίες διοικούσε ο υποστράτηγος Τζόζεφ Χούκερ. Με τη Στρατιά του Πόουπ να πλησιάζει από τα δυτικά, ο Τζάκσον αποφάσισε να μεταφέρει τη νύκτα το αρχηγείο του σε κλινάμαξα τρένου που κινούνταν παράλληλα με τον δρόμο Γουόρεντον Τέρνππαϊκ, στην ανατολική πλευρά, πριν στραφεί προς τα βόρεια.

 

Η σύγκρουση ξέσπασε όταν μια φάλαγγα των Βορείων, την οποία κρατούσε υπό έλεγχο ο Τζάκσον κοντά στο αγρόκτημα Μπράουνερ, κινήθηκε κατά μήκος του Γουόρεντον Τέρνπαϊκ. Προσπαθώντας να προλάβει τον Πόουπ για να μην οργανώσει ισχυρή άμυνα γύρω από το Σέντερβιλ, ο Τζάκσον, διακινδύνευε να βρεθεί ενώπιον ενός αριθμητικά υπέρτερου εχθρού πριν μπορέσει να ενωθεί μαζί του ο Τζέιμς Λόνγκστριτ. Ο Τζάκσον διέταξε επίθεση στην ευάλωτη αριστερή πλευρά της φάλαγγας, όπου, κατά τον ίδιο, «η σύγκρουση ήταν άγρια και αιματηρή». Η μάχη συνεχίστηκε περίπου έως τις 21:00 (κάποιοι αναφέρουν έως τα μεσάνυχτα), έως τη στιγμή που οι δυνάμεις των Βορείων αποσύρθηκαν από το πεδίο της μάχης. Οι απώλειες ήταν βαριές και για τις δύο πλευρές.

Ο Πόουπ πίστευε πως είχε «δεμένο» τον Τζάκσον, τον οποίο θα μπορούσε να συλλάβει πριν προλάβει να τον ενισχύσει ο Λόνγκστριτ. Το μήνυμα που έστειλε ο Πόουπ το βράδυ της 28^ης Αυγούστου στον υποστράτηγο Φίλιπ Κέρνι εν μέρει επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο: «Ο Στρατηγός Μακντάουελ παρεμπόδισε τον εχθρό που οπισθοχωρούσε και τώρα τον αντιμετωπίζει ... Εάν απόψε δεν καταφέρει να διαφύγει μέσω των μονοπατιών που οδηγούν στα ανατολικά, (ο Τζάκσον) θα αιχμαλωτιστεί».

Ο Τζάκσον είχε ξεκινήσει τη μάχη στις 28 Αυγούστου επιδιώκοντας να ταπεινώσει τον Πόουπ πριν ακόμη φτάσει ο Λόνγκστριτ με την υπόλοιπη Στρατιά της Βόρειας Βιρτζίνια. Στις 29 Αυγούστου θα είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει εάν οι άνδρες του ήταν ή όχι σε θέση να κρατήσουν για αρκετό καιρό τις θέσεις τους χωρίς ενισχύσεις, ενώπιον ενός εχθρού αριθμητικά ανώτερου.

Maj. Gen. James Longstreet

Στις 10 το πρωί, ο στρατός του Βορρά ξεκίνησε σειρά μεμονωμένων επιθέσεων εναντίον της θέσης του Τζάκσσν. Η σφοδρή μάχη, που επέφερε απώλειες και στις δύο πλευρές, συνεχίστηκε έως αργά το απόγευμα. Οι δυνάμεις του Λόνγκστριτ έφτασαν στο πεδίο της μάχης γύρω στις 11:00 και παρατάχθηκαν στο δεξιό πλευρό του Τζάκσον. Ο Πόουπ φαίνεται πως δεν ενημερώθηκε για την άφιξη αυτή πριν από το απόγευμα, όταν μέρος των ανδρών του Λόνγκστριτ απώθησε έφοδο των Βορείων. Εν αναμονή της άφιξης του Λόνγκστριτ, το μέτωπο της Συνομοσπονδίας είχε επιμηκυνθεί προς τα νότια σε έκταση μεγαλύτερη του ενός μιλίου. Η αριστερή πλευρά του ΙΙόουπ ήταν ευάλωτη, γεγονός που αποτελούσε πρόκληση για τις ξεκούραστες δυνάμεις του Λόνγκστριτ.

Το ξημέρωμα, ο στρατός του Τζάκσον εγκατέλειψε τις προωθημένες θέσεις που είχε καταλάβει ενώ απωθούσε τις επιθέσεις των Βορείων. Ο ΙΙόουπ θεώρησε το γεγονός αυτό ένδειξη οπισθοχώρησης και, μολονότι τώρα γνώριζε ότι ο Λόνγκστριτ είχε ενωθεί με τον Τζάκσσν, αποφάσισε να προχωρήσει. Η διαταγή του έλεγε: «... Οι δυνάμεις θα αρχίσουν αμέσως να καταδιώκουν τον εχθρό και θα ασκήσουν επ’ αυτού μεγάλη πίεση ολόκληρη την ημέρα. ..».

Ύστερα από πολύωρους ακροβολισμούς, ο Πόουπ κινήθηκε εναντίον της θέσης που είχε καταλάβει ο Τζάκσσν γύρω στις 15:00. Ο Τζάκσον περιέγραψε την επίθεση ως εξής: «Σε λίγα λεπτά ολόκληρο το μέτωπό μας ενεπλάκη σε σφοδρή και αιματηρή μάχη. Μόλις απωθούσαμε μία γραμμή του εχθρού, άλλη έπαιρνε τη θέση της και μας ασκούσε πίεση με την αριθμητική υπεροχή της και την παραφορά της, με σκοπό να μας απομακρύνει από τη θέση μας».

Ενώ οι δυνάμεις του Βορρά ήταν απασχολημένες με τον Τζάκσσν, ο Λι διέταξε τον Λόνγκστριτ να προωθηθεί. Οι δυνάμεις του Λόνγκστριτ, με 28.000 στρατιώτες και τις ταξιαρχίες του Τζον Μπ. Χουντ επικεφαλής, ρίχτηκαν στη μάχη πλήττοντας την αριστερή πλευρά των Βορείων, ενώ ο Τζάκσον κρατούσε σθεναρά τη θέση του. Την ίδια κιόλας στιγμή κατά την οποία οι άνδρες του Λόνγκστριτ κινήθηκαν προς τα εμπρός, η Στρατιά της Βιρτζίνια οπισθοχώρησε και άρχισε να παραπαίει στο πεδίο της μάχης.

Να πώς περιέγραψε ο Τζάκσον την έκβαση της μάχης: «Μόλις ο Λόνγκστριτ άρχισε να πιέζει στα δεξιά, η προώθηση των Βορείων διακόπηκε και αμέσως δόθηκε εντολή γενικής προέλασης ολόκληρης της δικής μου πρώτης γραμμής. Κάθε ταξιαρχία πίεζε προς τα εμπρός με μανία, και σε ολόκληρο το μήκος του μετώπου διεξάγονταν φονικές συγκρούσεις εκ του σύνεγγυς, που δεν μαρτυρούνται συχνά μέσα στη γενικότερη αναταραχή της μάχης. Οι Βόρειοι υποχώρησαν και τράπηκαν σε άτακτη φυγή, εγκαταλείποντας τους νεκρούς και τους τραυματίες τους στο πεδίο της μάχη».

Maj. Gen. Stonewall Jackson

Τμήματα του στρατού του Πόουπ σταμάτησαν στο Χένρι Χάουζ Χιλ -σημείο όπου είχε στρατοπεδεύσει η ταξιαρχία του Στόουνγουολ Τζάκσον κατά την πρώτη μάχη του Μπουλ Ραν- και προέβαλαν λυσσαλέα αντίσταση μέχρι που το σκοτάδι έδωσε τέλος στη μάχη. Οι δυνάμεις των Βορείων εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης με μεγαλύτερη τάξη από ό,τι μετά την πρώτη μάχη του Μπουλ Ραν.

Ο Πόουπ, ο οποίος δεν κατάφερε να αποφύγει τις μομφές για την ολέθρια ήττα, απομακρύνθηκε από τη διοίκηση. Από την άλλη πλευρά, οι ελπίδες των Νότιων Πολιτειών αναζωπυρώθηκαν όσο ποτέ. Μέσα σε μία εβδομάδα η εμπροσθοφυλακή της Στρατιάς της Βόρειας Βιρτζίνια, αφού πέρασε τον ποταμό Ποτόμακ κατά την Εκστρατεία του Μέριλαντ, αντιμετώπισε σε μια μοιραία σύγκρουση τη Στρατιά του Ποτόμακ στο Αντίταμ.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Από το "Οι 100 Μεγάλες Μάχες της Ιστορίας" τεύχος 6