Red Sky Over Dixie

Πρωτάθλημα NASCAR : Όχι στη σημαία του Νότου. Ναι στην σημαία του Ισραήλ!

2012-02-21T02:29:00.000-08:00

Παρά το γεγονός ότι το πιο γνωστό πρωτάθλημα αγώνων ταχύτητας NASCAR έχει την έδρα του στην Daytona της Florida, στον Αμερικάνικο Νότο, και ότι είναι φοβερά δημοφιλές μεταξύ των λευκών Αμερικάνων, εντούτοις οι υπεύθυνοι των αγώνων απαγόρευσαν στον Αμερικάνο αθλητή του γκολφ Bubba Watson να εμφανιστεί στους αγώνες του Phoenix International Raceway και να οδηγήσει το αυτοκίνητο από την τηλεοπτική σειρά «The Dukes of Hazzard», τον θρυλικό «Στρατηγό Λη», επειδή ανησυχούσαν μήπως υπάρχει «αρνητική αντίδραση» στην θέα της σημαίας του Νότου!

Ο Watson είχε προγραμματιστεί να οδηγήσει την 1969 Dodge Charger, γνωστή ως "General Lee," στο γύρο πριν από τον αγώνα ‘March 4 Sprint Cup Sprint Cup Series’, στο Φοίνιξ. Το αυτοκίνητο έχει μια μεγάλη σημαία της Συνομοσπονδίας στην οροφή του, ακριβώς όπως ήταν στην τηλεοπτική σειρά.

«Η εικόνα της συνομόσπονδης σημαίας δεν είναι κάτι που πρέπει να διαδραματίσει επίσημο ρόλο στον αθλητισμό μας, καθώς θέλουμε να ελκύσουμε νέους οπαδούς στη NASCAR, και να την κάνουμε πιο πολυσυλλεκτική» είπε ο εκπρόσωπος της NASCAR David Higdon την Παρασκευή.

Όμως η θέα μίας άλλης σημαίας δεν φαίνεται να έχει «αρνητική αντίδραση» παρά το γεγονός ότι δεν έχει σχέση ούτε με την περιοχή και την ιστορία της, αλλά ούτε καν με τις ΗΠΑ, καθώς ανήκει σε άλλο κράτος! Στο Daytona 500 λοιπόν φέτος η νέα είσοδος, το 49 αυτοκίνητο, θα έχει την σημαία του Ισραήλ.

Το αυτοκίνητο είναι ιδιοκτησία της ‘America Israel Racing’ και δηλώνει ξεκάθαρα ότι ένας από τους κύριους στόχους του είναι «να εκπαιδεύσει το ευρύ κοινό σχετικά με το γιατί είναι σημαντικό να υποστηρίζουν το Ισραήλ», όπως αναφέρει η ιστοσελίδα της ομάδας.

Η ομάδα ξεκίνησε από δύο οι άνδρες από τη Charlotte της Βόρειας Καρολίνας, που έχουν «δεσμευτεί» για τον σκοπό αυτό, σύμφωνα με το κανάλι WCNC.

"Μεγάλωσα ως Νότιος Βαπτιστής και πάντα μας δίδασκαν να υποστηρίζουμε το Ισραήλ," λέει ο Rich Shirey στο WCNC.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

J.E.B. Stuart (1833 – 1864)

2012-02-05T12:49:00.000-08:00

Ο πάταγος της μάχης του Γκέτυσμπεργκ σχεδόν δεν είχε κοπάσει ακόμη όταν άρχισαν στον Νότο να τίθενται ερωτήματα και να επιρρίπτονται ευθύνες. Οι απογοητευμένοι κάτοικοι της Συνομοσπονδίας αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι ο αλάνθαστος Ρόμπερτ Λη ήταν δυνατό να χάσει μια μάχη και ιδίως τόσο ζωτικής σημασίας όπως εκείνη του Γκέτυσμπεργκ. Οι ευθύνες θα έπρεπε να επιρριφθούν κάπου αλλού και ακόμη και όταν ο Λη ομολόγησε πως «το φταίξιμο είναι όλο δικό μου, οι υποστηρικτές του τόσο εντός όσο και εκτός στρατεύματος, άρχισαν να ψάχνουν εναγωνίως για έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο. Δεν άργησαν να τον βρουν στο πρόσωπο του υποστράτηγου Τζεμπ Στούαρτ, (J.E.B. Stuart), του επιδεικτικού επικεφαλής του ιππικού της στρατιάς του Λη.

Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς στρατηγούς του Νότου, που διέθετε μια πλούσια συλλογή από εκκεντρικούς τύπους, ήταν ο James Ewell Brown Stuart, γνωστός ως "Jeb" (από τα αρχικά των μικρών ονομάτων του) Stuart. Ο Stuart γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1833 σε μία φυτεία στην επαρχία Patrick της Βιρτζίνια.

Με τα γαλανά του μάτια, τα ξανθά γένια και το χαμόγελο του πολεμιστή, ο Τζεμπ Στιούαρτ είχε κερδίσει την δικαιολογημένη φήμη ενός Δον Ζουάν. Ντυμένος πάντα κομψά με ένα κοντό γκρίζο πανωφόρι, παντελόνι από το ίδιο ύφασμα, ψηλές μπότες, κίτρινο μεταξωτό πουκάμισο, με ένα εντυπωσιακό καπέλο στολισμένο με φτερά στρουθοκαμήλου, καβάλα στο μεγαλόπρεπο άλογο του, ο Στιούαρτ δεν περνούσε απαρατήρητος. Διέθετε τον ζήλο ενός ανθυπολοχαγού του ιππικού, αλλά είχε στις πλάτες του μια μακροχρόνια υπηρεσία εναντίον των Ινδιάνων, στις έρημες περιοχές της Δύσης, που τον είχε διδάξει την σύνεση.

Ο τριαντάχρονος Τζέημς Γιούελ Μπράουν Στούαρτ καταγόταν από τη Βιρτζίνια, όπως και ο Λη. Ο προπάππος του είχε πολεμήσει στη μάχη του Γκίλφορντ Κορτ Χάουζ κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας και ο πατέρας του στον πόλεμο του 1812 εναντίον της Βρετανίας. Ετσι ήταν φυσικό για τον Τζεμπ να ακολουθήσει και αυτός στρατιωτική σταδιοδρομία. Αποφοίτησε από την ακαδημία του Ουέστ Πόιντ το 1854, 13ος από τους 46 ευέλπιδες της τάξης του. Από πολύ νωρίς είχε επιδείξει μια ιδιαίτερη έφεση και ταλέντο στις τακτικές του ιππικού, στις οποίες κατατασσόταν 10^ος στην τάξη του, ενώ δεν συνέβαινε το ίδιο με τα μαθήματα του μηχανικού όπου κατέκτησε απλώς την 26η θέση. Στο Ουέστ Πόιντ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Λη, την εποχή που ο τελευταίος υπηρετούσε ως διοικητής της σχολής. Το πρώτα χρόνια υπηρεσίας του Στούαρτ σε μονάδες ιππικού του Στρατού των ΗΠΑ, τον έφεραν αντιμέτωπο με διάφορες φυλές Ινδιάνων, όπου είχε τη δυνατότητα να τελειοποιήσει τις δεξιότητές του και να επιδείξει γιο πρώτη φορά την εξαιρετική τόλμη του. Το 1859 μάλιστα κατοχύρωσε ως ευρεσιτεχνία μια δική του μέθοδο ανάρτησης της θήκης της σπάθης στη ζώνη του ιππέα και έλαβε συμβόλαιο 5.000 δολαρίων από την αμερικανική κυβέρνηση για να παραχωρήσει τα δικαιώματα της κατασκευής της σε ευρεία κλίμακα για τις ανάγκες του Στρατού. Τον Μάιο του 1861, λίγες εβδομάδες μετά την έκρηξη του «Εμφυλίου Πολέμου», ο Στούαρτ παραιτήθηκε από τον Ομοσπονδιακό Στρατό και προσέφερε τις υπηρεσίες του στη Συνομοσπονδία του Νότου. Με τον τρόπο αυτό βρέθηκε αντιμέτωπος με τον πεθερό του, συνταγματάρχη Κουκ, ο οποίος διοικούσε το 2ο Σύνταγμα Δραγώνων της Ένωσης!

Οι πολεμικές επιχειρήσεις έδωσαν στον Στούαρτ την ευκαιρία να ανελιχθεί με μεγάλη ταχύτητα. Τον Μάιο του 1861 ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης, τον Ιούλιο του ίδιου έτους συνταγματάρχης και τον Σεπτέμβριο ταξίαρχος! Ο Νότος είχε μεγάλη ανάγκη από καλούς διοικητές ιππικού και ο Τζεμπ ήταν πραγματικά λαμπρό υπόδειγμα. Το εκκεντρικό ντύσιμο με το στολισμένο με φτερά καπέλο, η τόλμη και το πνεύμα πρωτοβουλίας τον διέκρινε, τον κατέστησαν πραγματικό θρύλο στο ανατολικό θέατρο επιχειρήσεων του «Εμφυλίου Πολέμου». Οι επιδρομές που πραγματοποίησε στα μετόπισθεν των Ομοσπονδιακών σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και τόνωσαν το ηθικό του Νότου. Στις 25 Ιουλ 1862 ο Στούαρτ προήχθη σε υποστράτηγο και η διοίκησή του αναβαθμίστηκε σε μεραρχία ιππικού.

Η μάχη του Γκέτυσμπεργκ όμως έμελε να αποδειχθεί το ναδίρ αυτού του εξαίρετου διοικητή ιππικού. Η κριτική σε βάρος του Στούαρτ η οποία ξεκίνησε με τη μορφή ψιθύρων στους κύκλους του επιτελείου του Λη αμέσως μετά τα πέρας της μάχης, σύντομα εμφανίστηκε στα πρωτοσέλιδα όλων σχεδόν των εφημερίδων της Συνομοσπονδίας, τις οποίες διάβαζαν τακτικά τόσο οι απλοί πολίτες όσο και τα υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη. Το θέμα που ανέπτυσσαν ήταν ότι η αποτυχία του Στούαρτ να παράσχει στον διοικητή του κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τις κινήσεις των εχθρικών στρατευμάτων κατά τις μέρες πριν από τη μάχη του Γκέτυσμπεργκ, είχε αποβεί θανάσιμο μειονέκτημα για τη Στρατιά της Βόρειας Βιρτζίνια. Η έλλειψη αυτών των πληροφοριών, έλεγαν οι σχολιαστές ώθησε τον Λη να εμπλακεί σε μία ανεπιθύμητη μάχη σε έδαφος που δεν είχε επιλέξει ο ίδιος. Για όλα ευθυνόταν ο Στούαρτ, ο οποίος είχε ακολουθήσει μία επιδρομή κακής έμπνευσης γύρω από τον ομοσπονδιακό στρατό, τη στιγμή που ο Λη τον χρειαζόταν πλησίον του. Αντίθετα ωστόσο με αυτά που αποτελούσαν γενική παραδοχή, ο Στούαρτ είχε απλώς τηρήσει αυστηρά τις διαταγές του αρχηγού του και δεν έφερε ευθύνη για όσα τον κατηγορούσαν. Δεν στέρησε κατά κανέναν τρόπο τον Λη από το ιππικό που χρειαζόταν για να παρακολουθεί τις κινήσεις του αντιπάλου του, αλλά ίσως τον στέρησε όντως από τους ικανούς αξιωματικούς που θα μπορούσαν να πράξουν κάτι τέτοιο επιτυχώς.

Η αιτία για την οποία κατέληξε να γίνει ο Στούαρτ ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας στο Γκέτυσμπεργκ, οφείλεται στο ότι αποτέλεσε τον τελευταίο κρίκο μιας μακράς αλυσίδας λαθών και εσφαλμένων εκτιμήσεων, η οποία ξεκίνησε από τον Λη και έφθασε μέχρι τον ανώνυμο έφιππο ανιχνευτή. Αν και ο Στούαρτ δεν ήταν εντελώς άμοιρος των ευθυνών, υπήρχαν και πολλοί άλλοι που θα έπρεπε να τις μοιραστούν μαζί του.

Χτυπήθηκε από σφαίρα Γιάνκη στην μάχη της ‘Κίτρινης Ταβέρνας’ (Battle of Yellow Tavern) 10 χιλιόμετρα από το Richmond, στις 11 Μαΐου 1864 και πέθανε την επόμενη ημέρα. Ήταν 31 ετών. Η σύζυγός του Flora δεν ξαναπαντρεύτηκε.

Στο αμερικάνικο κόμικ ‘G.I. Combat’ στο επεισόδιο «Το Στοιχειωμένο Τανκ», που δημοσιεύθηκε από την DC Comics από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το φάντασμα του στρατηγού Στιούαρτ καθοδήγησε ένα πλήρωμα τανκ με κυβερνήτη τον συνονόματο «υπολοχαγός Τζεμπ Στιούαρτ ».

Ο Joseph Fuqua έπαιξε τον Stuart στις ταινίες ‘Gettysburg’ και ‘Gods and Generals’ (βλ. βίντεο).

Ο Ερολ Φλιν έπαιξε τον Στιούαρτ στην ταινία ‘Santa Fe Trail’.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων, Γκέτυσμπεργκ 1863 (Στρατιωτική Ιστορία), Wikkipedia

ΗΠΑ: Kόντρα σε κάθε πολιτική ορθότητα, εκατοντάδες παρέλασαν ανεμίζοντας τη σημαία των Νοτίων στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια

2012-01-17T02:20:00.000-08:00

Southern Nationalist Network / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι υποστηρικτές της Νότιας κληρονομιάς κατέβηκαν στους δρόμους στην ιστορική πόλη της Βιρτζίνια

Η Tonia Moxley γράφει ένα άρθρο (με φωτογραφίες) στο Roanoke.com το οποίο καλύπτει το συλλαλητήριο και την πορεία για τη Νότια κληρονομιά στην ιστορική πόλη του Λέξινγκτον της Βιρτζίνια, η οποία είχε τεράστια επιτυχία.

Γράφει η Moxley: «Περίπου 300 λάτρεις της συνομόσπονδης σημαίας βάδισαν το Σάββατο το πρωί στην κεντρική οδό του Λέξινγκτον να να γιορτάσουν την εορτή της Βιρτζίνια των στρατηγών Lee-Jackson και για να διαμαρτυρηθούν για μία αντι-νότια ‘πολιτικά ορθή’ απόφαση του Δήμου της ιστορικής πόλης, που απαγορεύει να τοποθετούνται - κατά την εορτή - οι σημαίες της Συνομοσπονδίας στις κολώνες φωτισμού του δήμου».

Οι υποστηρικτές της σημαίας λένε ότι η αστυνομία του Λέξινγκτον εκτιμά ότι ο αριθμός των διαδηλωτών ανέρχεται στους 1.500 και όχι 300 που αναφέρει το άρθρο. Είναι χαρακτηριστικό του αμερικανικού Τύπου να υποβαθμίζει τον αριθμό των ατόμων που συμμετέχουν σε τέτοιες ‘μη πολιτικά ορθές’ εκδηλώσεις.

«Εκτός από τους διαδηλωτές ήσαν και πολλοί θεατές, 100 εκ των οποίων συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την παρέλαση. Οι περισσότεροι κουβαλούσαν ή φορούσαν συνομόσπονδες σημαίες, αλλά στέκονταν κάτω από τις αμερικάνικες σημαίες των ΗΠΑ που είχαν ανεγερθεί από τον Δήμο».

«Ένα πανό κρεμασμένο κατά μήκος του δρόμου διακήρυξε: «Το Λέξινγκτον γιορτάζει την πολυμορφία. Σε ευχαριστώ, Dr. King!» κάνοντας αναφορά στον «επίσημη» εθνική εορτή της Δευτέρας, προς τιμήν του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ».

Και εδώ προσέξτε την αντίθεση. Η διοικούμενη από έναν scalawag ιστορική Νότια πόλη του Λέξινγκτον προωθεί την αμερικανική αυτοκρατορία, τον σοσιαλιστή ηγέτη MLK και την «διαφορετικότητα» (ο πολιτικά ορθός όρος για την αντικατάσταση του λευκού πληθυσμού στις ΗΠΑ), ενώ οι υποστηρικτές της σημαίας του Νότου διαδήλωσαν για τη Νότια κληρονομιά και το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο του λαού του Νότου. Οι αντικρουόμενες ατζέντες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο έντονες.

"Για ποια πολυμορφία μιλάνε;" ρώτησε ο Don Saunders από το Greensboro της Βόρειας Καρολίνας και μέλος των Γιων των Συνομόσπονδων Βετεράνων (Sons of Confederate Veterans). "Τι γίνεται με μένα;"

Ο Saunders είπε ότι ήταν ντυμένος με τη στολή στρατιώτη των Νοτίων προς τιμήν ενός προγόνου του, του Lauchlin J. McLean, που πολέμησε για το στρατό της Συνομοσπονδίας το 1864, και συνελήφθη και φυλακίστηκε από τις δυνάμεις της Ένωσης σε μια μάχη κοντά στο Wilmington.

«Δεν τους ζητάμε να έχουν την σημαία να ανεμίζει κάθε ημέρα της εβδομάδας», είπε ο Saunders.

Όμως, ο 30χρόνια ρωτάει γιατί να μην υπάρχει αυτό το Σαββατοκύριακο;

Κατά την εορτή αυτή γιορτάζονται οι γεννήσεις του στρατηγός Ρόμπερτ Λι και του Thomas "Stonewall" Jackson, οι οποίοι γεννήθηκαν τον Ιανουάριο και οι οποίοι έχουν δεσμούς με το Λέξινγκτον και είναι θαμμένοι σε αυτήν την πόλη.

(Σχ. ΚΟ: Ο ατρόμητος «Βράχος» Thomas "Stonewall" Jackson γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1824 στο Clarksburg της Virginia, πέθανε στις 10 Μαΐου του 1863, σε ηλικία 39 ετών, στο Guinea Station της Virginia και θάφτηκε δτο Stonewall Jackson Memorial Cemetery στο Lexington της Virginia. Ένα αφιέρωμα μπορείς να δεις ΕΔΩ.
Ο θρυλικός στρατηγός Robert E. Lee γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1807, στο Stratford Hall της Virginia, πέθανε στις 12 Οκτωβρίου του 1870, στο Lexington της Virginia σε ηλικία 63 ετών και θάφτηκε στο παρεκκλήσι Lee, στο Lexington. Ένα αφιέρωμα μπορείς να δεις ΕΔΩ.)

Ο Carl Singley, από το Mebane της Βόρειας Καρολίνας, ο οποίος είναι και θρησκευτικός λειτουργός σε εκκλησία Μεθοδιστών, αποκάλεσε τον στρατηγό Lee «το τέταρτο μέρος της (Αγίας) Τριάδας. Θα τιμώ αυτόν τον άνθρωπο», είπε.

Ο Singley, που είναι βετεράνος στρατιωτικός ιερέας που υπηρέτησε στο Βιετνάμ και στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, αποκαλεί στους στρατιώτες του Νότου ‘πατριώτες’ που πολέμησαν για να υπερασπιστούν τις εστίες τους και τις κοινότητές τους από τον εισβολέα.
Οι περισσότεροι, λέει ο Singley, δεν πολεμούσαν να διατηρηθεί η δουλεία. Και οι σημερινοί τιμητές τους είναι "χαρούμενοι που δεν υπάρχει δουλεία," λέει.

Ένα και μόνο άτομο του κινήματος Occupy Wall Street στεκόταν στην άλλη πλευρά του δρόμου από όπου περνούσαν εκατοντάδες υποστηρικτές της σημαίας των Νοτίων έχοντας μια μεγάλη φωτογραφία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και - όπως γράφει στο άρθρο της η Moxley – σύγκρινε τους διαδηλωτές με «εκδήλωση της Κου Κλουξ Κλαν» (sic). Αυτό το άτομο, που λέγεται David Compton, φέρεται να υποστηρίζει ανοικτά τη βία κατά των διαδηλωτών με τη σημαία. Οι διαδηλωτές λένε ότι τους απείλησε επανειλημμένα. Θα υπάρξει καμία κυβερνητική έρευνα για αυτό τον άνθρωπο; Δε νομίζω ότι χρειάζεται να ρωτάμε…Φυσικά, αν τα πλακάτ είχαν αντιστραφεί και υπήρχε κάποιο άτομο με μια σημαία των Νοτίων και διαμαρτυρόταν για μία παρέλαση μελών της NAACP (οργάνωσης υπεράσπισης των έγχρωμων) και υποστήριζε τη βία εναντίον τους θα ήταν συλλαμβανόταν αμέσως και οι απειλές του θα γίνονταν πρωτοσέλιδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή είναι η προκατάληψη εναντίον του λαού του Νότου σε αυτήν την κοινωνία.

Σχ. ΚΟ: Σε κόντρα της πολιτικής ορθότητας, πολλοί Νότιοι σήμερα αντιστέκονται στην δια βίας κατάργηση της ιστορίας τους, της κληρονομιάς τους και του πολιτισμού τους και αυτοοργανώνονται σε ομάδες προκειμένου να διαφυλάξουν την παράδοσή τους και να διατηρήσουν την…. «διαφορετικότητά τους» μέσα σε μια αμερικάνικη αυτοκρατορία που τρέχει να υπερασπιστεί κάθε διαφορετικότητα και κάθε παλαβομάρα, αλλά μεθοδικά στιγματίζει τους υπερασπιστές της Νότιας κληρονομίας και της ένδοξης σημαίας τους ως «μισαλλόδοξους» και «ρατσιστές». Μια τέτοια ομάδα είναι και οι Virginia Flaggers, από όπου και οι παραπάνω φωτογραφίες.

ΤΙΜΗ στον στρατηγό "Stonewall" Jackson! ΤΙΜΗ στον στρατηγό Robert E. Lee!
Long Live the Confederacy! Long Live the South!

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Η μάχη του Φρέντρικσμπεργκ (1862) - Battle of Fredericksburg

2011-12-12T05:10:00.000-08:00

Η μάχη του Φρέντρικσμπεργκ (Battle of Fredericksburg), στη Βιρτζίνια, χρωστάει το όνομά της στην τοποθεσία που βρίκεται στη νότια όχθη του ποταμού Ποτόμακ, όπου οι δυνάμεις της Ένωσης των Βορείων (Στρατιά του Ποτόμακ), υπό την ηγεσία του υποστράτηγου Έιμπροουζ Ε. Μπέρνσαϊντ /Ambrose E. Burnside (100.007 στρατιώτες), και οι δυνάμεις των νότιων Συνομοσπονδιακών Πολιτειών (Στρατός της Βόρειας Βιρτζίνια), υπό την ηγεσία του στρατηγού Ρόμπερτ Ε. Λι (72.497 στρατιώτες), ενισχυμένες και οι δύο από όρχο πυροβολικού με περισσότερα από 400 κανόνια, διεξήγαγαν μεταξύ 11^ης και 15^ης Δεκεμβρίου 1862 την πρώτη μάχη χαρακωμάτων στην ιστορία.

Η μάχη έγινε λόγω της επιθυμίας των Βορείων να ξαναπάρουν την πρωτοβουλία από τις πολύ μικρότερες αριθμητικά αλλά πολύ πιο επιθετικές δυνάμεις του Λι. Ο Μπέρνσαϊντ (φωτο), είχε αναδειχτεί διοικητής της Στρατιάς του Ποτόμακ τον Οκτώβριο, αντικαθιστώντας τον υποστράτηγο Τζορτζ Μακλέλαν. Αν και είχε σταματήσει τον Λι στη μάχη του Αντίταμ τον Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν θεωρούσε - και δικαίως - ότι ο Μακλέλαν επέδειξε αναποφασιστικότητα και γι’ αυτό δεν ακολούθησε τον Λι στο Μέριλαντ για να τον συντρίψει, ενώ έχασε υπερβολικά πολύ χρόνο στην αναδιοργάνωση και τον ανεφοδιασμό των δυνάμεών του μετά τις σημαντικές μάχες.

Για να ανταποκριθεί στα αιτήματα του προέδρου και στις προτροπές του γενικού διοικητή, υποστράτηγου Χένρι Γ. Χάλεκ, ο Μπέρνσαϊντ σχεδίασε επίθεση το φθινόπωρο, ελπίζοντας ότι μόλις περνούσε τον ποταμό Ραπαχάνοκ θα καταλάμβανε την πόλη του Φρέντρικσμπεργκ (στη Βιρτζίνια) κι έπειτα θα προχωρούσε νότια, από τους δρόμους που οδηγούσαν στο Ρίτσμοντ (επίσης στη Βιρτζίνια), την πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας των Νοτίων.

Αυτό το σχέδιο ναυάγησε επειδή δεν υπήρχαν αρκετές πλωτές γέφυρες. παρότι είχαν εντοπιστεί διαβάσεις τόσο στο βουνό όσο και στα πεδινά. Επωφελούμενοι από αυτές τις καθυστερήσεις, οι Νότιοι έστειλαν γρήγορα δυνάμεις τους στο Φρέντρικσμπεργκ για να εμποδίσουν τη διάβαση του ποταμού από τους Βορείους.

Το διάστημα κατά το οποίο κατασκευάζονταν οι πλωτές γέφυρες, ο Λι είχε φροντίσει να ανοίξει χαρακώματα στα νότια και δυτικά του Φρέντρισμπεργκ, χρησιμοποιώντας τούς πάνω από 72.000 άνδρες του. Ωστόσο ο Μπέρνσαϊντ συνέχισε την προέλασή του αποφασίζοντας να επιτεθεί στον Λι με κάθε κόστος, παρόλο που τουλάχιστον δύο στρατηγοί του προέβαλλαν αντιρρήσεις υποστηρίζοντας ότι οι θέσεις των δυνάμεων της Συνομοσπονδίας ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένες.

Ο Μπέρνσαϊντ υπολόγιζε στην αριθμητική υπεροχή των δυνάμεών του, που έφταναν τους 117.000 άνδρες, για να απομακρύνει τον Λι από τις αμυντικές του θέσεις και να τον αναγκάσει να υποχωρήσει στο Ρίτσμοντ. Επιπλέον, παράλληλα με το αριθμητικό πλεονέκτημά του, ο Μπέρνσαϊντ γνώριζε, επίσης, ότι η στρατιά του ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον να δεχτεί επίθεση. Στην απέναντι όχθη του Ραπαχάνοκ, 300 κανόνια είχαν τοποθετηθεί πάνω σε ύψωμα γνωστό με το όνομα Στάφορντ Χάιτς, για να εμποδίσουν τον στρατό του Λι να οργανώσει οποιαδήποτε σημαντική αντεπίθεση.

Ο Λι έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη στους άνδρες του, παρότι είχε αρκετές αμφιβολίες σχετικά με τα σχέδια του αντιπάλου του από τότε που, δύο μέρες νωρίτερα, ο στρατός των Βορείων είχε προσπαθήσει να διαβεί τον ποταμό. Ο ίδιος είχε παρατάξει περίπου 20.000 άνδρες στην αριστερό του πτέρυγα, τοποθετώντας τους στον λόφο τον λεγόμενο Μέρις Χάιτς, στα δυτικά ακριβώς της πόλης, πίσω από πέτρινο τοιχίο στην κορυφή του λόφου. Φοβούμενος ότι οι Βόρειοι θα προσπαθούσαν να διασχίσουν την κοιλάδα στα νότια της πόλης, παρέταξε τους υπόλοιπους άνδρες του στα νότια, διασκορπίζοντάς τους ανάμεσα στους λοφίσκους, κάτι που τους προσέφερε έξοχη αμυντική θέση.

Ο Λι ανέθεσε στον αντιστράτηγο Τζέιμς Λόνγκστριτ /James Longstreet, – τον καλύτερο υφιστάμενό του στη διεξαγωγή αμυντικών επιχειρήσεων- και στο 1ο Σώμα που διοικούσε ο Λόνγκστριτ την αριστερά πτέρυγα. Τη δεξιά πτέρυγα, όπου υπήρχαν πιθανότητες αντεπίθεσης σε περίπτωση που παρουσιαζόταν η κατάλληλη ευκαιρία, ο Λι την ανέθεσε στον ακατάβλητο αντιστράτηγο Τόμας Τζ. «Στόουνγουολ» Τζάκσον και στο μικρό του 2ο Σώμα - που είχε ιδιαίτερη έφεση στη διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων—, τμήματα του οποίου είχαν δράσει με περισσό θάρρος στις πρόσφατες επιχειρήσεις της Εκστρατείας του Σεναντόα.

Μόλις στήθηκαν οι πλωτές γέφυρες, οι δυνάμεις των Βορείων πέρασαν τον Ραπαχάνοκ, στις 11 Δεκεμβρίου, πέφτοντας επάνω στους ελεύθερους σκοπευτές της Συνομοσπονδίας που είχαν ακροβολιστεί σε εγκαταλειμμένα κτίρια της πόλης. Έτσι οι Βόρειοι σκαπανείς έχασαν τη ζωή τους μέσα στην πρωινή ομίχλη. Στην προσπάθεια να ξετρυπώσει τους ελεύθερους σκοπευτές, το πυροβολικό των Βορείων κατέστρεψε πολλά κτίρια χωρίς, όμως, σπουδαία αποτελέσματα.

Η πρακτική λύση, στη συνέχεια, ήταν να μεταφέρουν μικρές ομάδες στρατιωτών στην απέναντι όχθη με πλεούμενα.

Μόλις διαπεραιώθηκαν πέντε ταξιαρχίες, οι άνδρες του Μπέρνσαίντ άρχισαν να λεηλατούν την πόλη, προκαλώντας την οργή του Λι που παρομοίασε αυτό το πλιάτσικο με εκείνα των αρχαίων Βανδάλων. Η καταστροφή εξόργισε και τους άνδρες του Λι, πολλοί εκ των οποίων κατάγονταν από τη Βιρτζίνια. Όλη εκείνη την ημέρα και την επομένη οι άνδρες του Μπέρνσαιντ παρατάσσονταν έξω από την πόλη και προετοιμάζονταν για την επίθεση εναντίον του στρατού του Λι.

Η μάχη ξεκίνησε το πρωινό της 13^ης Δεκεμβρίου, όταν ο διοικητής της αριστερής πτέρυγας των Βορείων, υποστράτηγος Ουίλιαμ Μπ. Φράνκλιν, έστειλε δύο μεραρχίες σε ένα ρήγμα που είχε περάσει απαρατήρητο στα δεξιά των αμυντικών θέσεων του Τζάκσον. Ο Τζάκσον απάντησε με αστραπιαία αντεπίθεση που προκάλεσε βαριές απώλειες στους επιτιθέμενους και ανάγκασε τον Μπέρνσαϊντ να μην επιχειρήσει άλλες επιθέσεις κατά της δεξιάς πτέρυγας των Νοτίων. Έτσι ο τελευταίος αποφάσισε να επιτεθεί κατά της αριστερής πλευράς των δυνάμεων της Συνομοσπονδίας.

Για πολλές ώρες ο Μπέρνσαϊντ έστελνε τη μία μεραρχία του μετά την άλλη εξαπολύοντας επιθέσεις στο Μέρις Χάιτς. Οι αμυνόμενοι του Λόνγκστριτ θέριζαν μία μία τις μεραρχίες αμέσως μόλις εκείνες προσπαθούσαν να διασχίσουν τον ανοιχτό χώρο μπροστά στο Μέρις Χάιτς. Στάλθηκαν επτά μεραρχίες των Βορείων, συνήθως μία ταξιαρχία τη φορά, και έγιναν συνολικά δεκατέσσερις επιθέσεις. Απέτυχαν όλες, με τις απώλειες να ανέρχονται στους 9.000 νεκρούς και τραυματίες. Οι απώλειες των Νοτίων στο Μέρις Χάιτς άγγιξαν συνολικά τους 1.500 άνδρες περίπου.

Έπεσε το σκοτάδι και οι ικεσίες των κατωτέρων του Μπέρνσαιντ ήταν τόσο πολλές και επίμονες, ώστε οι επιθέσεις σταμάτησαν. Χιλιάδες στρατιώτες των Βορείων πέρασαν τη νύκτα στο ύπαιθρο, μέσα στο κρύο του Δεκέμβρη, μπροστά στο Μέρις Χάιτς, ανίκανοι να κινηθούν για να βοηθήσουν τους τραυματίες τους.

Οι στρατοί παρέμεναν στις θέσεις τους την 14^η Δεκεμβρίου, όσο ο Μπέρνσαιντ σχεδίαζε βεβιασμένα να οδηγήσει το έμπειρο 9ο Σώμα του στην τελική επίθεση εναντίον του Μέρις Χάιτς, πριν παραιτηθεί, τελικά, από αυτό το σχέδιο. Το ίδιο απόγευμα ο Μπέρνσαϊντ ζήτησε εκεχειρία από τον Λι προκειμένου να φροντίσει τους τραυματίες του, πράγμα που ο τελευταίος δέχτηκε καλόβολα.

Ο Λι δεν μπόρεσε να αντεπιτεθεί λόγω της εξάντλησης των στρατιωτών του, αλλά και επειδή το πυροβολικό των Βορείων αποτελούσε πάντα σοβαρότατο κίνδυνο. Την επομένη, οι δυνάμεις της Ένωσης υποχώρησαν πέρα από τον ποταμό και η εκστρατεία έλαβε τέλος.

Οι απώλειες και των δύο στρατών έδειξαν με σαφήνεια πόσο καταστροφική υπήρξε η τακτική των Βορείων και έναν μήνα αργότερα ο Μπέρνσαϊντ απομακρύνθηκε από τη διοίκηση, μετά τον εξευτελισμό της «πορείας μέσα στη λάσπη». Ο στρατός των Βορείων μέτρησε πάνω από 12.600 απώλειες, 10.000 εκ των οποίων οφείλονταν στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις κατά του Μέρις Χάπς. Συγκεκριμένα, υπήρξαν 1.284 νεκροί, 9.600 τραυματίες και 1.769 αιχμάλωτοι ή αγνοούμενοι. Ο στρατός της Συνομοσπονδίας στερήθηκε περίπου 5.400 άνδρες, πολλοί εκ των οποίων σκοτώθηκαν στη διάρκεια των πρώτων εχθροπραξιών στο μέτωπο που είχε αναλάβει ο Τζάκσον. Τα σώματα του Λόνγκστριτ απώλεσαν μόνο γύρω στους 500 άνδρες (αναλυτικότερα, οι απώλειες της Συνομοσπονδίας ήταν 608 νεκροί, 4.116 τραυματίες και 653 αιχμάλωτοι ή αγνοούμενοι).

Άξια αναφοράς είναι και μια δεύτερη μάχη που διεξήχθη στο ίδιο μέρος στις 3 Μαΐου του 1863, στο πλαίσιο της Εκστρατείας του Τσάνσελορσβιλ (27 Απριλίου - 6 Μαΐου 1863). Οι μάχες του Γουίλντερνες και του Δικαστικού Μεγάρου της Σποτσιλβάνια διεξήχθησαν εκεί κοντά τον Μάιο του 1864.

Τμήματα του πεδίου μάχης του Φρέντρικσμπεργκ μπορεί να επισκεφθεί κανείς σήμερα στο Εθνικό Στρατιωτικό Πάρκο του Φρέντρικσμπεργκ και της Σποτσιλβάνια.

Δείτε τη μάχη του Φρέντρικσμπεργκ από την ταινία Gods and Generals (2001)

Μαύρος φοιτητής υπερασπίζεται την σημαία των Νοτίων. «Είναι σύμβολο υπερηφάνειας, όχι μισαλλοδοξίας».

2011-12-05T14:44:00.000-08:00

Για τον Byron Thomas, η πολεμική σημαία της συνομοσπονδίας δεν έχει να κάνει με κάποιο «ρατσιστικό» σύμβολο.

Η σημαία που ο μαύρος 19χρονος φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Beaufort της Νότιας Καρολίνας, έχει κρεμάσει από το παράθυρο του δωματίου του έχει να κάνει με τη Νότια υπερηφάνεια – μια υπερηφάνεια που ακόμα και ένας μαύρος Νότιος μπορεί να αισθάνεται, είπε.

Ο Thomas, ο οποίος μεγάλωσε στη Βόρεια Augusta, δήλωσε ότι ο Νότος ήταν καλός γι’ αυτόν. Είναι μια γη εκκλησίας, ποδοσφαίρου και «καλού φαγητού», είπε.

Ο Thomas ερεύνησε την ιστορία της σημαίας για μία εργασία στην τάξη του. Αυτή η έρευνα τον έπεισε ότι αυτή σημαία είναι το σύμβολο για τα δικαιώματα των πολιτειών και όχι για τη δουλεία.

«Αυτό που όλοι οι άνθρωποι θέλουν να δουν (στη σημαία) είναι ο ρατσισμός. Θέλουν να δουν τη Kου Kλουξ Kλαν. Σκέφτονται τη δουλεία. Αλλά αυτή η σημαία είναι μία πολεμική σημαία που χρησιμοποιήθηκε για επικοινωνία (κατά τη διάρκεια των μαχών)», είπε ο Thomas.

Όταν την κρέμασε από το παράθυρό του, ήξερε ότι μπορεί να προσβάλλει κάποιους ανθρώπους, είπε, αλλά σκέφτηκε ότι ήταν καιρός να αρχίσουμε να διεκδικούμε ένα σύμβολο που προηγούμενες γενιές θεωρούν ρατσιστικό.

Μεταξύ αυτών που αναστατώθηκαν από τη σημαία ήταν το Γραφείο Στέγασης του Πανεπιστημίου, το οποίο του ζήτησε να την κατεβάσει δύο μήνες αφότου την είχε εμφανίσει.

Ο εκπρόσωπος του πανεπιστημίου Candace Brasseur, δήλωσε ότι το γραφείο στέγασης δέχτηκε παράπονα από φοιτητές που προσβλήθηκαν.

Ο Brasseur, δήλωσε ότι στον Thomas είχαν πει πριν από δύο εβδομάδες ότι θα μπορούσε να την κρεμάσει στο δωμάτιο της εστίας του, εφ 'όσον οι συγκάτοικοί του, δεν προέβαλαν αντιρρήσεις.

Αλλά θα έπρεπε να την αφαιρέσει από το παράθυρό του - ένα δημόσιο χώρο - γιατί παραβιάζει Το Σύμβολο Πίστεως της Καρολίνας, έναν κώδικα «πολιτισμένης συμπεριφοράς» για τους φοιτητές που περιλαμβάνει το σεβασμό των δικαιωμάτων των άλλων και την αποθάρρυνση της μισαλλοδοξίας.

Ο Brasseur είπε ότι το πανεπιστήμιο δεν θα κάνει περαιτέρω σχόλια εν αναμονή της νομικής αναθεώρησης, η οποία είναι τυπική διοικητική διαδικασία σχετικά με ζητήματα νομίμων δικαιωμάτων.

Ο Thomas υποστηρίζει ότι η απομάκρυνση της σημαίας παραβίασε την ελευθερία του λόγου. Ο Thomas είπε ότι ήταν σε επαφή με την οργάνωση ‘Sons of Confederate Veterans’ (Γιοί των Συνομόσπονδων Βετεράνων) και έναν δικηγόρο. Δεν είναι σίγουρος αν θα προχωρήσει σε μήνυση.

«Δεν υπήρχε κανένα εξαγριωμένο πλήθος έξω από το παράθυρό μου», είπε.

Πριν την κατεβάσει έφτιαξε ένα βίντεο 4 λεπτών που εξηγεί τη στάση του σχετικά με τη σημαία.

Ήθελε να μάθει τι σκέφτονται οι άλλοι, γι 'αυτό το ανέβασε στο YouTube και το iReport του CNN, ένα δικτυακό τόπο αναφοράς των πολιτών.

Το βίντεο έχει πάνω από 66.000 προβολές από τότε που δημοσιεύτηκε στο iReport την Κυριακή.

Κάποιοι σχολιαστές είπαν ότι η σημαία συμβολίζει τον ρατσισμό.

Άλλοι συμφώνησαν με τον Thomas, αποκαλώντας το ένα θέμα που έχει σχέση με την ελευθερία του λόγου.

Ο Thomas είπε ότι έχει πάρει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μηνύματα από το Facebook από φίλους και αγνώστους σε ολόκληρη τη χώρα που του εκφράζουν την υποστήριξή τους. Του ζητήθηκε να εμφανιστεί στο Jesse Lee Peterson Radio Show, ένα κοινοπρακτικό τοκ σόου που προωθεί μια συντηρητική ατζέντα μεταξύ των μαύρων.

Μερικοί από τους φίλους του Thomas στην πανεπιστημιούπολη εξέφρασαν την υποστήριξή τους.

Ο Blane Reed, ένας από τους συγκατοίκους του, είναι λευκός και και υπερασπίστηκε τον Thomas. «Δεν είναι τίποτα ρατσιστικό», είπε ο Ριντ. «Υποστηρίζει αυτό που πιστεύει βαθιά».

Ο Jonathan Cantrill, ένας άλλος φίλος, υπερασπίστηκε επίσης τον Τόμας. Ο Cantrill, ο οποίος είναι λευκός, ονομάζει την σημαία σύμβολο υπερηφάνειας, ενώ και οι δύο ο Reed και ο Cantrill, είπαν ότι δεν είχαν ακούσει καμία καταγγελία στην πανεπιστημιούπολη για τη σημαία.

Μερικοί πάντως αντέδρασαν.

Μετά που το βίντεο συγκέντρωσε τόση προσοχή, ο Τόμας μίλησε με τους γονείς του, οι οποίοι μεγάλωσαν μέσα στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα (των μαύρων) και έχουν βιώσει από πρώτο χέρι το ρατσισμό.

Δεν ήταν ευτυχισμένοι, είπε.

Ο Thomas είπε ότι κατανοεί τους αγώνες που έκαναν οι μαύροι του Νότου. Ξέρει για τους νόμους του Jim Crow. Ξέρει για τα λιντσαρίσματα.

Αλλά μόνη της η σημαία έχει τόση ενέργεια, είπε.

"Προσπαθώ να δείξω στη γενιά μου ότι ήρθε η ώρα για εμάς να διαμορφώσουμε τις δικές μας απόψεις για τα πράγματα και να σταματήσουμε να ακολουθούμε την μόδα που μας λένε οι προηγούμενες γενιές», είπε.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Απέβαλαν μαθήτρια από το σχολείο γιατί φορούσε μπλούζα με την σημαία των Νοτίων

2011-11-29T12:53:00.000-08:00

Γεννημένη στο Νότο 14χρονη μαθήτρια υφίσταται διακρίσεις από το σχολικό σύστημα του New Jersey

Ένα άλλο σχολείο της κυβέρνησης των ΗΠΑ επιβάλει μια πολιτική που απαγορεύει το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της κουλτούρας των ανθρώπων του Νότου. Οι γονείς εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποσύρουν την κόρη τους από το σχολείο εξαιτίας του περιστατικού. Το μήνυμα του σχολικού συστήματος είναι σαφές - δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν τα σύμβολα μας και τους Νότιους μαθητές μας (η μαθήτρια σε αυτή την περίπτωση ήταν μέρος της Νότιας διασποράς) με ισότητα στα κυβερνητικά σχολεία. Είναι μέρος του συστήματος καταπίεσης των ανθρώπων μας, ένα σύστημα που θέλει να καταστρέψει την ευημερία μας και να μας καταστήσει λιγότερο ασφαλείς. Η Lisa Coryell έχει την ιστορία για το NJ.com:

Μία μητέρα μαθήτριας σχολείου στο Kreps Middle λέει ότι η κόρη της διώχθηκε επειδή φορούσε ένα φούτερ που είχε μία εικόνα με τη συνομόσπονδη σημαία και λέει ότι το σχολείο υπερέβη τα όριά του και παραβίασε το δικαίωμα της κόρης της στην ελευθερία του λόγου.

Η Jane West λέει ότι σκέφτεται να πάρει από το σχολείο την κόρη της, Torri Albrecht, ακόμη και αν οι υπάλληλοι επιμένουν ότι η σημαία – που θεωρείται από πολλούς ως σύμβολο φυλετικών διακρίσεων - δεν ήταν ο λόγος που το κορίτσι διώχθηκε.

«Τώρα το λένε επειδή γνωρίζουν ότι πραγματικά το παρατράβηξαν αυτή τη φορά," είπε η West. «Αν δεν ήταν το πρόβλημα με το φούτερ, γιατί ο αντιπρόεδρος με κάλεσε στις 10 την Δευτέρα και απαίτησε να φέρω μια αλλαξιά ρούχα για την κόρη μου;"

"Μου είπε ότι είχε αρκετούς μαθητές και καθηγητές που πήγαιναν στο γραφείο του για να του πουν ότι τους ενοχλούσε η μπλούζα», είπε.

"Τα παιδιά από την Ινδία φορούν τα τουρμπάνια τους. Τα εβραιόπουλα φορούν τα σκουφάκια τους, τα yarmulkes», είπε. "Του είπα ότι η Torri γεννήθηκε στη Βιρτζίνια. Αυτή είναι η σημαία της νότιας κληρονομιάς της και δεν θα της πω να τη βγάλει. Είπε ότι «Υποθέτω ότι θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες».

Η West είπε ότι πριν κατευθυνθεί στο σχολείο κάλεσε στο κινητό τη κόρη της για να της πει να μην ακολουθήσει οποιαδήποτε παραγγελία για να βγάλει την μπλούζα και να γυρίσει το μέσα έξω.

Όταν έφτασε στο σχολείο της είπαν ότι είχε δοθεί στην κόρη της μια μονοήμερη αποβολή, είπε.

Πηγή

Μία φορολογική διαμάχη που ονομάστηκε ‘Εμφύλιος Πόλεμος’

2011-11-13T11:08:00.000-08:00

Της Devika Patel (Taki's Magazine*) / μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι Νότιοι στον Αμερικάνικο «εμφύλιο» πόλεμο είναι ένας παρεξηγημένος λαός. Τον Απρίλιο που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τότε που οι πρώτες βολές έπεσαν στο Fort Sumter. Ήταν η επίσημη έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου. Αν και οι εχθροπραξίες δεν κράτησαν ούτε το μισό του πολέμου του Βιετνάμ ή ακόμη και των τωρινών εχθροπραξιών στο Αφγανιστάν, είναι ο πόλεμος που σκότωσε τους περισσότερους Αμερικάνους, αλλά και πιστεύεται από πολλούς ότι ήταν ο πιο δικαιολογημένος από όλους τους πολέμους του αμερικάνικου έθνους. Εξάλλου, ήταν η αιματοχυσία που ελευθέρωσε τους δούλους και άνοιξε το δρόμο για τα πολιτικά δικαιώματα και το Kumbaya (το Αφροαμερικάνικο spiritual τραγούδι).

Αλλά ακόμα κι αν η ιστορία είχε αίσιο τέλος (ή περίπου), και ακόμη και αν η δουλεία ήταν αφόρητη, απάνθρωπη, κακή, και οικονομικά ηλίθια, οι σύγχρονοι Αμερικανοί επίμονα αγνοούν το προφανές γεγονός ότι ο πόλεμος του Λίνκολν ήταν εντελώς αντίθετος με το πνεύμα με το οποίο αυτό το έθνος ιδρύθηκε, όταν 13 πολιτείες αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την ένωσή τους, ή από την «Βρετανική Αυτοκρατορία», όπως μερικές φορές ονομάζεται. Ίδρυσαν ένα νέο έθνος μέσω της απόσχισης τεσσάρων πολιτειών και επτά έτη πριν από την επίσημη ανακήρυξη του Λίνκολν, ο οποίος γελοιωδώς υποστήριξε ότι ο αγώνας του ενάντια στην απόσχιση ήταν στο ίδιο πνεύμα με αυτό των ιδρυτών του έθνους μας. Στην πραγματικότητα, η τυραννική, φιλο-φορολογική φύση του Λίνκολ ήταν ακριβώς το είδος της καταπίεσης από το οποίο η Ουάσινγκτον και άλλες πολιτείες προσπάθησαν να αποδεσμευτούν πίσω στο 1776. Ο πόλεμος ελάχιστα ήταν για το ζήτημα της δουλείας.

Οι επαναστάτες ιδρυτές ήταν αρκετά σαφείς κατά τη σύνταξη του Συντάγματος: "Οι εξουσίες δεν έχουν ανατεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Σύνταγμα, ούτε απαγορεύονται από αυτό στις πολιτείες, αλλά είναι στην αρμοδιότητα των πολιτειών, αντίστοιχα, ή του λαού" Αυτοί οι ιδεαλιστές κατανοούσαν ότι η συγκεντρωτική κυβέρνηση ήταν ένα αναγκαίο κακό, αλλά περιόριζαν την ομοσπονδιακή εξουσία και τις πηγές των εσόδων της στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια μάχη για τα έσοδα.

Ρωτήστε οποιοδήποτε γνώστη Νότιο, και αυτός ή αυτή είναι πιθανό να συμφωνήσει με τον Κάρολο Ντίκενς, ο οποίος έγραψε:

«... Η επίθεση του Βορά κατά της δουλείας δεν είναι παρά ένα κομμάτι της προσχηματικής απάτης που συγκάλυπτε την κρυμμένη επιθυμία του για τον οικονομικό έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών ... Ένωση σημαίνει τόσα εκατομμύρια χαμένα κάθε χρόνο για το Νότο... Απόσχιση σημαίνει απώλεια των ίδιων εκατομμυρίων για τον Βορά. Η αγάπη του χρήματος είναι η ρίζα αυτού του κακού, όπως και πολλών, πολλών άλλων δεινών. Η διαμάχη μεταξύ του Βορρά και του Νότου είναι μόνο ένας φορολογικό καυγάς.»

Αυτή η δημοσιονομική διαμάχη χρονολογείται από την ίδρυση της χώρας, όταν ένας δασμός εισήχθη στο Σύνταγμα και ένα από τα πρώτα νομοθετήματα που το νέο Κογκρέσο πέρασε ήταν ο δασμός του 1789, ένα καθήκον στο πέντε έως δέκα τοις εκατό στα εισαγόμενα αγαθά. Πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο, το τέλος αυτό αυξήθηκε πάνω από εννέα στα δέκα δολάρια σε ομοσπονδιακά έσοδα.

Ο πρώτος προστατευτικός δασμός γεννήθηκε το 1816, με στόχο την προστασία των Αμερικανών από την υποχρέωση του ανταγωνισμού με την φθηνή εργασία στην Ευρώπη. Αυτό το καθήκον είχε επίσης στόχο τη διάδοση όλου του πλούτου από το Νότο και την ενίσχυση της δύναμης των βιομηχανικών πωλήσεων του Βορά». Δεδομένου ότι ο Νότος εξήγαγε το περισσότερο από το βαμβάκι και τις καλλιέργειες καπνού (μόνο το 20% της Νότιας καλλιέργειας πωλούνταν στην εγχώρια αγορά), θα μπορούσε είτε να καταβάλλεται για τις εξαγωγές του σε μετρητά ή μέσω κατασκευασμένων ευρωπαϊκών προϊόντων. Αν οι νότιοι επέλεγαν το τελευταίο, θα έπαιρναν καλύτερη τιμή. Ήταν οικονομικό να αγοράσουν από την Ευρώπη, της οποίας η μείωση του κόστους εργασίας επέτρεψε στους κατασκευαστές τους να είναι πιο φτηνοί από τους υψηλότερα αμειβόμενους ομολόγους τους στη Βόρεια Αμερική.

Οι Βόρειοι, οι οποίοι ήθελαν αρχικά την προστασία της ανθούσας κατασκευαστικής βιομηχανίας τους, έβλεπαν τώρα μια ευκαιρία για μονοπώλιο μέσω αυτού που αργά γινόταν απαγορευτικό τιμολόγιο. Εάν το Κογκρέσο τηρούσε την αύξηση του φόρου για τα εισαγόμενα εμπορεύματα, τότε οι πλούσιοι νότιοι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράζουν σίδηρο και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα από τα Βόρεια εργοστάσια. Ήταν μια γλυκιά συμφωνία για τους βιομήχανους. Οι Βόρειοι που πολιτικά κυριαρχούσαν στο Κογκρέσο κατάφεραν να περάσουν ένα δασμό ύψους 35% στα τέλη του 1824. Όταν το Κογκρέσο ψήφισε το «δασμολόγιο των βδελυγμάτων» το 1828, σύμφωνα με το οποίο οι δασμοί έφταναν όρο πάνω από 50%, οι νότιοι ένιωσαν χτυπημένοι. Ήταν μεγάλη πληγή να πληρώνουν το 87% του συνόλου των ομοσπονδιακών εσόδων.

Σε απάντηση προς το δασμολόγιο του 1828, η Νότια Καρολίνα αρνήθηκε να συλλέγει οποιουσδήποτε δασμούς για τα εισαγόμενα εμπορεύματα που πουλιόνταν στα λιμάνια της, και αυτή η λεγόμενη «ακύρωση» (“nullification”) της ομοσπονδιακής φορολογικής νομοθεσίας έφερε μια κρίση στην οποία για πρώτη φορά ακούστηκε το θέμα της απόσχισης. Ο Πρόεδρος Andrew Jackson τελικά υπέκυψε, και οι ομοσπονδιακοί συμφώνησαν να επαναφέρουν τις τιμές στα επίπεδα του 1816 για μια περίοδο δέκα ετών, και οι εισφορές θα έφταναν στο περίπου 15% μέχρι το 1842. Οι Δημοκρατικοί του Κογκρέσου, που ήταν κυρίως νότιοι, ήταν σε θέση να μειώσουν τους δασμολογικούς νόμους περαιτέρω στη δεκαετία του 1840 και του 1850. Το 1857 τα ποσοστά ήταν τα χαμηλότερα στην ιστορία. Η ειρήνη είχε επιτευχθεί μέχρι τον Πανικό του 1857, όταν οι οπαδοί του προστατευτισμού και πάλι συσπειρώθηκαν ζητώντας υψηλούς δασμούς ως θεραπεία για την επακόλουθη ύφεση.

Τον Μάιο του 1860, το Κογκρέσο περίμενε μέχρι την ώρα που οι γερουσιαστές από τις χαμηλότερες έξι νότιες πολιτείες έλειπαν από το ρόστερ και ψήφισαν το δασμολόγιο Morrill (Morrill Tariff), το οποίο έλαβε ισχύ τον Μάρτιο του 1861, λίγες εβδομάδες πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες στο Sumter. Ο μέσος όρος των δασμών αυξήθηκε από περίπου 15% στο 37%, με αυξήσεις έως 47% μέσα σε τρία χρόνια. Και με τους νότιους να λείπουν από το Κογκρέσο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του τετραετούς (εμφύλιου) πολέμου, τα τιμολόγια για τα Ευρωπαϊκά αγαθά εκτινάχθηκαν στο 49% το 1868.

Οι Βόρειοι πολίτες γνώριζαν καλά τι θα έχαναν. Στις 10 Δεκεμβρίου 1860, η Chicago Daily Times έγραψε τις πιθανές οικονομικές επιπτώσεις από την απόσχιση του Νότου:

«Με ένα μόνο χτύπημα, το εξωτερικό εμπόριό μας πρέπει να μειωθεί σε λιγότερο από το μισό από αυτό που είναι τώρα. Το ακτοπλοϊκό εμπόριό μας θα περάσει σε άλλα χέρια. Το ήμισυ της ναυτιλίας μας, θα βρίσκεται σε αδράνεια στις προβλήτες μας. Θα πρέπει να χάσουμε το εμπόριο μας με το Νότο, με όλα τα τεράστια κέρδη του. Οι κατασκευαστές μας θα είναι σε απόλυτη ερήμωση.»

Το χρήμα, η ρίζα όλων των κακών, ήταν και η ρίζα του πιο θανατηφόρου πολέμου στην ιστορία των ΗΠΑ. Η δουλεία είχε μικρή σχέση με τα πληγωμένα συναισθήματα της κάθε πλευράς.

Αλλά πέρα από τον πόλεμο των δασμών, τους νότιους τους έκαιγε και κάτι άλλο, μεγαλύτερο: το ότι περιφρόνησαν τον Λίνκολν. Το Ρεπουμπλικανικό του κόμμα ήταν μία αυστηρά Βόρεια εφεύρεση, που ιδρύθηκε μόλις λίγα χρόνια πριν την επίθεση στο Sumter το 1854, και η εκλογή του σήμαινε ότι τα νότια θέματα θα αγνοηθούν για τέσσερα χρόνια. Στην πραγματικότητα, δεν είχαν ιδέα για το πόσο κακό πρόεδρος θα ήταν ο «δίκαιος Abe». Ο «Μεγάλος Ελευθερωτής» έδειξε πόσο σεβόταν την ελευθερία όταν ανέστειλε τα habeas corpus δικαιώματα ένα μήνα μετά τη σύγκρουση και κήρυξε στρατιωτικό νόμο. Όχι μόνο ο Λίνκολν κατέλυσε τα δικαίωμα των Νότιων πολιτών να αυτοκυβερνηθούν, αλλά τώρα επιδίωκε να επεκτείνει την εκτελεστική εξουσία του σε βάρος των πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών του. Οι Αμερικανοί είναι εκπληκτικά πρόθυμοι, και τότε και τώρα, να παραδώσουν τις ελευθερίες τους, χωρίς να απαιτούν απόδειξη, όταν το κράτος ισχυρίζεται ότι η χώρα βρίσκεται υπό απειλή.

Ο Λίνκολν δεν είχε κανένα πόνο με τη δουλεία. Εκείνος είναι που είπε:

«Δεν έχω σκοπό, άμεσα ή έμμεσα, να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας, όπου υπάρχει. Πιστεύω ότι δεν έχω κανένα νόμιμο δικαίωμα να το πράξω και δεν έχω καμία διάθεση να το πράξω .... Εάν θα μπορούσα να σώσω την Ένωση, χωρίς να αποδεσμεύσω κανένα σκλάβο θα το έκανα .... Ότι κάνω για τη δουλεία, και την έγχρωμη φυλή, το κάνω γιατί πιστεύω ότι βοηθά να σωθεί η Ένωση. Και ότι υπομένω, το υπομένω γιατί δεν πιστεύω ότι θα βοηθήσει να σωθεί η Ένωση.

Ήθελε μια ισχυρή, κεντρική κυβέρνηση που θα διοικούσε τις αποδυναμωμένες πολιτείες με όση εξουσία θα μπορούσε να έχει. Αν και ποτέ δεν έζησε για να δει τον φασισμό ή τον κομμουνισμό, ο Lincoln κατανοούσε ακριβώς το ρόλο του δικτάτορα.

Ακόμα και μετά τον θάνατο του Λίνκολν, και για δώδεκα χρόνια μετά που ο πόλεμος είχε τελειώσει, η περίοδος της «Ανασυγκρότησης» ήρθε και απέδειξε ότι ο πόλεμος πολύ λίγη σχέση είχε με τη δουλεία. Αν οι Βόρειοι νοιάζονταν κυρίως για την απελευθέρωση των σκλάβων, οι στρατιώτες θα είχαν εκκενώσει το Νότο λίγο μετά την παράδοση του στρατηγού Lee. Αντ’ αυτού, υπήρξε μία νέα ‘εθνική’ οικοδόμηση της γης του Dixie. Οποιοσδήποτε συνδέονταν με το προηγούμενο καθεστώς ή ήταν στρατιώτης (ουσιαστικά όλα οι νότιοι άντρες) δεν μπορούσε πλέον να ψηφίσει, να έχει μία διοικητική θέση, ή να ασκήσει τα συνταγματικά του δικαιώματα χωρίς δέσμευση ότι υποστηρίζει την Ένωση. Οι Νότιοι αναγκάστηκαν να παραδώσουν την αξιοπρέπειά τους και να δώσουν όρκο υποταγής στους κατακτητές τους που είχαν ρημάξει το λαό τους και τη γη τους. Οι Νότιοι είδαν το δικαίωμά τους σε μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση να αναστέλλεται επ’ αόριστον, την αξιοπρέπειά τους να ποδοπατείται, και πάνω από ένα τέταρτο εκατομμύριο πολιτών της να θανατώνονται από τους ξένους εισβολείς από τον Βορρά, και θα έπρεπε τώρα όλα αυτά να τα καταπιούν. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ηττημένοι Νότιοι συσσώρευσαν θυμό για πολλές γενιές μετά τη συνθηκολόγηση στο Appomattox. Ακόμη και τώρα, στο σύγχρονο, μετα-βιομηχανικό Νότο, το να ονομάζεσαι «Γιάνκης» δεν είναι φιλοφρόνηση. Και λίγη σχέση έχει με τη Διακήρυξη Χειραφέτησης.

Φαίνεται ωραίο να σκεφτόμαστε ότι η ουσία της σύγκρουσης ήταν η δουλεία και ότι ο πόλεμος ήταν μια νίκη για όλους τους Αμερικανούς, αλλά αυτή η θεωρία δεν έχει τις ρίζες της στην πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να ταΐζουν τους μαθητές τους με αυτές τις ανοησίες για τον ίδιο λόγο που συχνά δείχνουν ταινίες για το ίδιο θέμα: κρατάει τα παιδιά στο να ψυχαγωγούνται και αποτρέπει περίεργες σκέψεις και δύσκολες ερωτήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν προβλήματα με τους γονείς, τους προϊσταμένους , ή τα σχολικά συμβούλια. (Δίδασκα σε ένα δημόσιο γυμνάσιο για ένα χρόνο και ένας αναστεναγμός ανακούφισης έβγαινε κάθε μέρα που τελείωνα τη δουλειά μου. Οι έφηβοι είναι απίστευτοι στο να σε κολλάνε στο τοίχο.)

Αν και η ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται από τους νικητές, και οι καθοδηγούμενες μάζες προτιμούν συνήθως την προπαγάνδα από την αμερόληπτη εξιστόρηση των γεγονότων, η άρνησή μας να αναγνωρίσουμε ότι οι νότιες πολιτείες είχαν αρκετούς νόμιμους λόγους εναντίον της Ένωσης είναι σαν πιστεύουμε ότι η αστάθεια και η καταπίεση στη Λιβύη ήταν απειλές για τα συμφέροντα των ΗΠΑ: Μπορεί να ακούγεται ωραίο, αλλά δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα.

* Το Taki's Magazine ή "Takimag" είναι ένα online πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό που εκδίδει ο Ελληνοαμερικάνος παλαιοσυντηρητικός δημοσιογράφος Taki Theodoracopulos.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/ Πηγή

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Αφρικανός μετανάστης παραπονιέται για την μπλούζα Γερμανού με την σημαία των Νοτίων

2011-11-13T11:07:00.000-08:00

Ένας φίλος του Southern National Network από τη Γερμανία, ο Sven, έγραψε χθες στο Facebook το επεισόδιο που είχε με ένα αφρικανικό μετανάστη ο οποίος ήταν αντίθετος στην σημαία των Νοτίων που είχε στη μπλούζα του (που απεικονίζεται παραπάνω).

«Σήμερα, ήρθα στη δουλειά μου, φορώντας τη Polo μπλούζα μου με το "Old Dixie". Άρχισα να δουλεύω και ξαφνικά ένας Αφρικανός έρχεται και μου λέει: "Φοράς μία ρατσιστική σημαία στη μπλούζα σου. Είσαι ρατσιστής;" Και είπα "Αν μισείς τη σημαία αυτή, χρειάζεσαι ένα μάθημα ιστορίας." Ο Αφρικάνος παραπονέθηκε στο αφεντικό μου, και τη Δευτέρα έχω μια συνάντηση με το αφεντικό μου. Ελπίζω να μην απολυθώ .... Και αυτό στη Γερμανία! Ωστόσο, δεν θα αποκηρύξω τους Νότιους φίλους μου και την αγαπημένη μου Dixieland!

Deo Vindice! Sic Semper Tyrannis!

- Στο Τέξας των ΗΠΑ, το Τμήμα Μηχανοκινήτων Οχημάτων ψήφισε ομόφωνα την Πέμπτη να απορρίψει τις πινακίδες κυκλοφορίας με την σημαία των Νοτίων.

Στην ψηφοφορία που διήρκησε δύο ώρες άλλοι επικαλέστηκαν την ιστορία του εμφυλίου πολέμου και άλλη τον σύγχρονο ρατσισμό.

Ο Jerry Patterson, υποστήριξε ότι θα τιμήσει τους στρατιώτες της συνομοσπονδίας, καθώς "Δεκάδες χιλιάδες Τεξανοί βάδισαν στο πεδίο της μάχης πίσω από αυτή τη σημαία, και εμείς είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους στρατιώτες, όχι τους πολιτικούς".

Οι αντίπαλοι, στους οποίους υπήρχαν πολλοί νομοθέτες, πάστορες και μέλη της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων (NAACP), που υποστήριξαν ότι η σημαία είναι προσβλητική.

Μερικοί από τους αντιπάλους, οι οποίοι ήταν περισσότερες από αυτές κατά τη συνάντηση που μίλησαν υπέρ των πλακών, μίλησε από προσωπική εμπειρία με το ρατσισμό, λέγοντας ότι καθυστερεί στο Τέξας σήμερα και η ομόσπονδη σημαία δηλώνει ότι η κατάσταση του μυαλού.

«Γνωρίζουμε ότι η σημαία είναι ένα αληθινό σύμβολο των ανθρώπων που μισούν», δήλωσε ο Gary Bledsoe, για την NAACP του Texas.

Το μέλος του Κογκρέσσου ο Δημοκρατικός Lloyd Doggett, του οποίου ο προ-προ παππούς ήταν βετεράνος της συνομοσπονδίας, προέτρεψε επίσης το συμβούλιο να απορρίψει τις πλάκες.

«Μπορώ να τιμήσω το παρελθόν ότι ως δισέγγονο ενός βετεράνου χωρίς να κάνω κάτι που είναι διχαστικό και επιζήμιο για πολλούς από τους γείτονές μας», δήλωσε ο Doggett.

Ο Κυβερνήτης του Τέξας Rick Perry, και προεδρικός υποψήφιος για τους Ρεπουμπλικάνους, δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι δεν υποστηρίζει τις πλάκες.

«Δεν χρειάζεται να ξύνουμε παλιές πληγές», δήλωσε ο Perry.

Σχ. ΚΟ: Ας ξύσουμε μερικές…

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Nathan Bedford Forrest (1821 - 1877)

2011-10-17T17:10:00.000-07:00

1863. Δύο χρόνια ο Νότος πολεμάει σκληρά και με απαράμιλλη γενναιότητα για την ανεξαρτησία του, στον λεγόμενο «εμφύλιο πόλεμο». Ο χρόνος όμως μετράει εναντίον της Συνομοσπονδίας η οποία εξαντλείται ακόμα και στις νίκες. Η μοναδική τους πιθανότητα να επικρατήσουν είναι να μεταφέρουν τον πόλεμο σε εχθρικό έδαφος, να συντρίψουν τον αντίπαλο στρατό και να προτείνουν την ειρήνη. Μετά όμως από το Γκέτισμπουργκ (Gettysburg) μια παρόμοια επιθετική στρατηγική υπερβαίνει τις δυνάμεις του Νότου. Η Συνομοσπονδία είναι ουσιαστικά καταδικασμένη.

Αυτή την σκοτεινή περίοδο όμως το όνομα του στρατηγού Φόρρεστ αρχίζει να ακτινοβολεί στην καρδιά των Νοτίων με πύρινα γράμματα.

Ο Νάθαν Μπέντφορντ Φόρρεστ (Nathan Bedford Forrest) γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1821, στο Τεννεσσή, ο πρωτότοκος γιος ενός σιδηρουργού. Το 1834 ακολουθεί τους γονείς του στο Μισσισσιππή και, όταν πεθαίνει ο πατέρας του, μετά από τρία χρόνια, γίνεται αρχηγός της οικογένειας. Ευτυχώς όμως ήταν αρκετά έξυπνος, μια εύνοια της τύχης όταν είσαι δεκαπέντε χρονών και πρέπει να θρέψεις την μητέρα, τρεις αδερφές και πέντε αδερφούς. Θα εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται, με επιμονή και ευστροφία, χαρίσματα τα οποία αντικαθιστούν την μόρφωση. Παρακολούθησε το σχολείο μόνο έξι μήνες και όχι τόσο τακτικά, με αποτέλεσμα να είναι ημι-αναλφάβητος. Από καιρού εις καιρόν γίνεται έμπορος ζώων και σκλάβων. Στη συνέχεια θα αγοράσει μια φυτεία και θα εγκατασταθεί στο Μέμφις, όταν έχει αποκτήσει περιουσία.

Από την αρχή του πολέμου κατατάσσεται στους εθελοντές του Τεννεσσή, μαζί με τον αδερφό του τον Τζέφρυ και τον γιο του τον Γουίλιαμ, ο οποίος είναι μόλις δεκαπέντε ετών. Μετά από ένα μήνα εξουσιοδοτείται να στρατολογήσει μια ίλη ιππικού. Τον Οκτώβριο του 1861 ανακηρύσσεται αντισυνταγματάρχης. Κινδυνεύει να αιχμαλωτιστεί στο οχυρό Ντόνελσον και τραυματίζεται βαριά στο Σίλο. Τον Ιούλιο του 1862 του απονέμονται τα γαλόνια του ταξίαρχου.

Από εκείνη την περίοδο ο Φόρρεστ επεξεργάζεται το είδος της επιχείρησης για το οποίο θα γίνει διάσημος. Διεισδύει με μεγάλη ταχύτητα στο εχθρικό έδαφος, ποντάροντας στον αιφνιδιασμό. Επιτίθεται ορμητικά, καταστρέφει ότι βρει μπροστά του και αποσύρεται με την ίδια ταχύτητα με την οποία επιτέθηκε, προτού ο εχθρός προλάβει να συνέλθει. Όλα αυτά τα συνοψίζει σε μια φράση «Να φτάνεις νωρίς και με περισσότερες δυνάμεις».

Με το λιγνό του σώμα, τα σκαμμένα μάγουλα, τα μαύρα σαν το κάρβουνο μάτια, τα σκούρα γένια, μοιάζει με έναν ιππότη της στέππας. Ζει λιτά, χωρίς ποτό ούτε τσιγάρο. Περιφρονεί την ψεύτικη γενναιότητα. Έτσι αποστρέφεται ολόψυχα τον στρατηγό Μπράξτον Μπραγκ (Braxton Bragg - φώτο κάτω) ο οποίος με την σειρά του τον απεχθάνεται.

Όταν εκείνος παίρνει την πρωτοβουλία, τον Οκτώβριο του 1863, να μεταφέρει χωρίς να τον ρωτήσει μέρος των στρατευμάτων του στον στρατηγό Τζον Ουίλερ, ο Φόρρεστ ορμάει καταπάνω του σαν ένα άγριο άλογο στο ροντέο.

-Συμπεριφερθήκατε άτιμα! Αν είχατε έστω λίγο ανδρισμό, θα σας χαστούκιζα για να σας αναγκάσω να χτυπηθούμε. Είστε όμως υπερβολικά δειλός. Είναι ανώφελο να συνεχίσετε να μου δίνετε διαταγές, δεν πρόκειται να σας υπακούσω. Αν επιχειρήσετε άλλη φορά να αναμιχθείτε στις υποθέσεις μου, τόσο το χειρότερο για το τομάρι σας.

Μετά από μια παρόμοια ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, η συνεργασία γίνεται δύσκολη, και γι’ αυτό ο Φόρρεστ μετατίθεται στον στρατό του Μισσισσιππή με τον βαθμό του αντιστράτηγου.

Τον Φεβρουάριο του 1864 ο Σέρμαν, (ο εγκληματίας στρατηγός των Βορείων) ξεκινώντας από το Βίκσμπουργκ, ετοιμάζει μια επιχείρηση με στόχο να καταστρέψει το σημαντικό συνομοσπονδιακό οπλοστάσιο της Σέλμα (Αλαμπάμα). Για αυτό το σκοπό στηρίζεται στον στρατηγό Σμιθ, ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να διαλύσει το ιππικό του Φόρρεστ το οποίο περιπολεί την περιοχή.

Ο Σμιθ ξεκινά από το στρατόπεδό του το πρωί τας 11^ης Φεβρουαρίου. Κατεβαίνει προς το νότο, εκεί όπου έχει εντοπιστεί ο Φόρρεστ. Μετά από έρευνα τριών ημερών έρχεται σε σύρραξη με το ιππικό των Νοτίων. Η θέση του είναι καλύτερη, αλλά μετά τον πρώτο ακροβολισμό δεν έχει πλέον καμία διάθεση να επιμείνει. Με την κάλυψη της νύχτας, υποχωρεί. Ο Φόρρεστ ακολουθεί τα ίχνη του.

Στις 22 Φεβρουαρίου τα δυο στρατεύματα συγκρούονται στην Οκολόνα. Ο Φόρρεστ δίνει διαταγή να πολεμήσουν πεζοί. Η μάχη διαρκεί όλη μέρα. Ξαφνικά ο Φόρρεστ βλέπει έναν από τους αξιωματικούς του να πέφτει στο έδαφος. Είναι ο μικρότερος αδερφός του, ο Τζέφρυ Φόρρεστ, τον οποίο μεγάλωσε σαν παιδί του. Τρέχει προς το μέρος του - αλλά ο νεαρός είναι βαριά πληγωμένος στον λαιμό και ξεψυχάει στα χέρια του.

Ο Φόρρεστ πηδάει στη σέλα και διατάσσει αμέσως: «Στα άλογα!» με μια τρομερή ορμή επιτίθεται στην αντίπαλη γραμμή, η οποία συντρίβεται. Ο Σμιθ δραπετεύει στον Βορρά με τους επιζήσαντες.

Ο Σέρμαν θα περιμένει μάταια να έρθει ο Σμιθ και τελικά θα εγκαταλείψει το σχέδιο μιας εφόδου εναντίον της Σέλμα. Το οπλοστάσιο των Νοτίων είναι ασφαλές. Σε αυτή την επιχείρηση, με 3.000 άντρες ο Φόρρεστ συνέτριψε τους 7.000 γιάνκης του στρατηγού Σμιθ.

Στις 12 Απριλίου του 1864 ο Φόρρεστ καταλαμβάνει το οχυρό Πίλοου, στον Μισσισσιππή, το οποίο υπερασπίζονταν μερικοί νέγροι. Οι τεράστιες απώλειες της φρουράς - 400 νεκροί από τους 560 μόνιμο προσωπικό θα γίνουν αιτία να κατηγορηθεί ότι σκότωσε εν ψυχρώ τους νέγρους που παραδίνονταν. Δεν υπάρχουν αποδείξεις που να υποστηρίζουν αυτή την κατηγορία.

Μετά από δυο μάχες, στο Μπράις-Κροςς-Ρόουντ, συντρίβει τους 8.000 άντρες του στρατηγού Σάμουελ Δ. Στούρτζις με μόνο 3.500 ιππείς.

Στην διάρκεια των εκστρατειών του, ο Φόρρεστ θα τραυματιστεί τέσσερις φορές, θα σκοτωθούν είκοσι εννέα άλογα τα οποία ιππεύει και θα σκοτώσει με τα χέρια του περίπου τριάντα γιάνκης.

Στα απομνημονεύματά τους τόσο πρόεδρος των Συνομόσπονδων Πολιτειών Αμερικής (CSA) Jefferson Davis, όσο και ο στρατηγός Robert E. Lee εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι η ανώτατη διοίκηση των Νοτίων είχε αποτύχει να αξιοποιήσει πλήρως τα ταλέντα του Forrest.

Αυτός ο στρατηγός ο οποίος θεωρείται ο καλύτερος διοικητής ιππικού στην διάρκεια του πολέμου θα γίνει ο οργανωτής και ο πρώτος ηγέτης της Κου Κλουξ Κλαν την εποχή της «ανασυγκρότησης».

Η Κου Κλουξ Κλαν (KKK) δημιουργήθηκε από βετεράνους του στρατού των Νοτίων στο Pulaski του Tennessee το 1866 ως μια μορφή αντίδρασης στο κλίμα τρομοκρατίας των κατοίκων του ηττημένου Νότου από τους νικητές, τους τυχοδιώκτες carpetbaggers και scalawags και τους μαύρους που με την σκανδαλώδη ανοχή των νικητών Βορείων επιδίδονταν σε ληστείες, βιασμούς, πράξεις αντεκδίκησης και βιαιοπραγίες κατά την εποχή της «Ανασυγκρότησης» του Νότου. Όταν οι λόγοι ύπαρξής της έπαψαν να υπάρχουν αυτοδιαλύθηκε. (Ακολούθησε πολλά χρόνια αργότερα και για άλλους λόγους, η δεύτερη φάση της Κλαν το 1915 μέχρι το 1944 και η τρίτη φάση από το 1956 και ύστερα). Το όνομά της Κου Κλουξ Κλαν προέρχεται από την ελληνική λέξη «κύκλος» και τη σκωτσέζικη «κλαν» που σημαίνει φατρία.

Σε συνέντευξή του το 1868 σε μια εφημερίδα του Cincinnati, ο Forrest ισχυρίστηκε ότι η Κλαν είχε 40.000 μέλη στο Tennessee και 550.000 συνολικά σε όλες τις νότιες πολιτείες. Είπε πως εξέφρασε τη συμπάθειά του για αυτούς, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε επίσημη σύνδεση. Περιέγραψε την Κλαν ως "προστατευτική πολιτική στρατιωτική οργάνωση ... Τα μέλη της έχουν ορκιστεί να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών". Ο Forrest διέλυσε την πρώτη φάση της Κου Κλουξ Κλαν το 1869, αν και πολλές τοπικές ομάδες συνέχισαν τις δραστηριότητές τους για πολλά χρόνια.

Το 1875, ο Forrest έδειξε ότι τα προσωπικά συναισθήματα του για τα φυλετικά ζητήματα τώρα, διέφεραν από εκείνα της Κλαν, όταν κλήθηκε να δώσει μια ομιλία σε μια οργάνωση μαύρων Νοτίων, όπου υποστήριξε τη φυλετική συμφιλίωση. Σε αυτή, την τελευταία δημόσια εμφάνισή του, έκανε αυτό που η New York Times περιγράφει, ως μια «φιλική ομιλία», κατά την οποία, όταν μια μαύρη γυναίκα του προσέφερε ένα μπουκέτο λουλούδια, τα δέχτηκε ως δείγμα συμφιλίωσης μεταξύ των φυλών και ενστερνίστηκε μια ριζικά προοδευτική (για εκείνη την εποχή) ατζέντα ισότητας και αρμονίας μεταξύ μαύρων και λευκών Αμερικανών.

Πέθανε στις 29 Οκτωβρίου του 1877.

Στην κινηματογραφική ταινία του 1994 «Forrest Gump», ο πρωταγωνιστής (Tom Hanks), αναφέρει ότι το όνομά του προέρχεται από τον πρόγονό του, στρατηγό Forrest.

Ο δισέγγονός του Nathan Bedford Forrest III ήταν αξιωματικός της αεροπορίας των ΗΠΑ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σκοτώθηκε στην Γερμανία το 1943.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: Από την Wikipedia και το βιβλίο «Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων», εκδόσεις PATRIA

Χόλυγουντ και μηχανισμοί προπαγάνδας: Η ταινία ‘A Time To Kill’ (1996)

2011-10-17T17:08:00.000-07:00

Τον περασμένο Μάρτιο μία φρικτή υπόθεση ήρθε στο φως της επικαιρότητας. Στη πόλη Cleveland του Texas, ένα 11χρονο κορίτσι, λατινοαμερικανικής καταγωγής, βιάστηκε από 14 άνδρες. Η ηλικία των κατηγορούμενων κυμαίνεται μεταξύ 14 και 26 ετών. Συμμέτοχοι σε όλη αυτή τη φρίκη ήταν άλλοι 5 ανήλικοι. Και οι 19 ήταν μαύροι / Αφροαμερικάνοι. Πολλοί από τους δράστες είχαν παρελθόν με ναρκωτικά, ληστείες και όπλα. Το κορίτσι κακοποιήθηκε τουλάχιστον πέντε φορές, από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως τις αρχές του Δεκέμβρη. Οι Αρχές ξεκίνησαν τις έρευνες, όταν ένας φίλος του κοριτσιού, μίλησε σε μια καθηγήτρια για ένα βίντεο που έδειχνε το βιασμό της σε ένα εγκαταλελειμμένο εγκαταλειμμένο τροχόσπιτο. Ο πατέρας του κοριτσιού λέει ότι το παιδί του δεν πρόκειται ποτέ να το ξεπεράσει. Η υπόθεση προκάλεσε οργή και φυλετικές εντάσεις στην περιοχή, μεταξύ λατινοαμερικάνων και αφροαμερικάνων. Ένας από τους δράστες, ο 18 χρονος Jared Cruse (φωτογραφία κάτω με την τσάντα) έγραψε στη σελίδα του στο facebook: «Ο νόμος νομίζει ότι μας έχει κλειδώσει. Αλλά δεν θα σταματήσουν το λαό μου» ('The laws think they got us locked...but that don't stop my people')

Από μία τέτοια ιστορία είναι εντελώς απίθανο να «εμπνευστεί» το Χόλυγουντ και να φτιάξει καμιά ταινία. Δεν ταιριάζουν οι ρόλοι.

Η σύγχρονη «βιομηχανία του θεάματος» αρέσκεται σε συγκεκριμένα πρότυπα, τα οποία στην συνέχεια παρουσιάζει με τα πιο έντονα χρώματα στο ‘φιλοθέαμον κοινόν’, που «διαμορφώνει γνώμη» και «άποψη». Έτσι το Χόλυγουντ προωθεί μία συγκεκριμένη ατζέντα, ενώ ταυτόχρονα βγάζει λεφτά. Διπλό το κέρδος. Αποτελεί απαράβατο κανόνα όταν το Χόλυγουντ καταπιάνεται με θέματα όπως η φυλή ή ο ρατσισμός, ο «κακός» να είναι πάντα ο λευκός και το «θύμα» και ο «καλός» της υπόθεσης να είναι ο μαύρος. Για να γίνει πιο απεχθής ο «κακός λευκός», ζει στο Νότο, είναι «συντηρητικός», μιλάει για τον Θεό και κραδαίνει σημαίες της Συνομοσπονδίας. Μια σημαία που, κατά τα κελεύσματα της ‘πολιτικής ορθότητας’, θεωρείται σύμβολο «ρατσισμού» και τείνει να απαγορευτεί ακόμα και στις νότιες πολιτείες.

Μία τέτοια ταινία, που θεωρώ ότι είναι κραυγαλέα προπαγανδιστική είναι το “A Time To Kill” του 1996, που στα ελληνικά ‘μεταφράστηκε’ ως «Η Ετυμηγορία». (Καμία σχέση με την «Ετυμηγορία» - «The Verdict» του 1982, με τον Πωλ Νοιούμαν). Ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος παραπέμπει στο «Καιρός του αποκτείναι», από το βιβλίο του Εκκλησιαστή, της Αγίας Γραφής.

Στο φιλμ, που θεωρείται «δικαστικό δράμα», πρωταγωνιστεί η Sandra Bullock, ο Matthew McConaughey, ο Samuel L. Jackson, ο Kiefer Sutherland, ο Donald Sutherland και ο Kevin Spacey.

Η υπόθεση: Σε μια πόλη του Missisippi ένα 10χρονο μαύρο κοριτσάκι βιάζεται, δέρνεται και κρεμιέται από 2 μεθυσμένους λευκούς, δύο τέρατα που κυκλοφορούν με ένα φορτηγάκι που έχει τη σημαία των νοτίων και φέρονται ρατσιστικά σε όποιον μαύρο δουν στο δρόμο τους. (Άσχετα που σε κάποια φάση είναι 2 ανάμεσα σε 10 και παραπάνω μαύρους, οι οποίοι απλώς τους… κοιτάνε). Το κοριτσάκι επιζεί και γυρνάει σε φρικτή κατάσταση στο σπίτι του, ο δε πατέρας του (Samuel L. Jackson), ένας φτωχός βιοπαλαιστής, μη εμπιστευόμενος την «δικαιοσύνη των λευκών», αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του, στήνοντας τους καρτέρι και σκοτώνοντάς τους την ώρα που πηγαίνουν στο δικαστήριο. Ο βιασμός και η δολοφονία των 2 λευκών δραστών «χωρίζει» την πόλη στα δύο και σε χρόνο ρεκόρ οργανώνεται τοπικό παράρτημα της Κου Κλουξ Κλαν, του οποίου ηγείται ο αδελφός ενός από τους σκοτωμένους, ο οποίος θέλει να πάρει εκδίκηση από τον «αράπη». Δικηγόρος του μαύρου πατέρα είναι ο ντόπιος, αλλά «μη ρατσιστής» McConaughey, ο οποίος με την βοήθεια της νεαρής «προοδευτικής» βοηθού του Sandra Bullock, - η οποία είναι από την 'πολιτισμένη' Μασαχουσέτη του Βορρά και είναι μέλος της ACLU, ‘φιλελεύθερης’ οργάνωσης που «υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα» - αψηφεί τις απειλές των ανθρώπων της Κλαν, κατατροπώνει τον «βρώμικο» και αλαζόνα εισαγγελέα Kevin Spacey, κατασυγκινεί τους ενόρκους (μάλιστα αγορεύει ζητώντας τους να έχουν… κλειστά τα μάτια, σε στυλ ύπνωσης;) και βγάζει αθώο τον πατέρα. Στο μεταξύ φλεγόμενοι σταυροί, κουκούλες, δολοφονικές επιθέσεις ρατσιστών λευκών και σημαίες του Νότου δίνουν το ανάλογο ντεκόρ.

Η ταινία η οποία θέλει να πιστέψει ο κόσμος ότι η κατάσταση στον αμερικάνικο Νότο, εν έτει 1996, είναι η ίδια και απαράλλαχτη με εκείνη της δεκαετίας 1950 και ‘ 60, με την Κου Κλουξ Κλάν να αλωνίζει, και τις αρχές να κάνουν τα στραβά μάτια, ζηλεύοντας προφανώς την δόξα του «Mississippi Burning», ταινίας του 1988, που αναφέρεται σε πραγματικά περιστατικά του 1964 στο Mississippi (πάλι!). Ένα δείγμα για το πόσο εξωφρενικά μυθοπλαστική είναι η ταινία, είναι ότι γυρίστηκε στην πόλη Canton του Mississippi, όπου οι λευκοί αποτελούν το 18.64% του πληθυσμού και οι μαύροι το 80.30% !!! Παρόλα αυτά όλοι ένορκοι είναι λευκοί!

Την ταινία, που βασίστηκε σε ένα βιβλίο του John Grisham, σκηνοθέτησε ο Joel Schumacher. Ο Schumacher είναι Εβραιοαμερικάνος και δηλωμένος ομοφυλόφιλος. Οι ταινίες του ‘Batman Forever’ και ‘Batman & Robin’είχαν προκαλέσει αντιδράσεις για τα ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα που έκρυβαν.

Παραγωγός της ταινίας ήταν ο Arnon Milchan, Εβραίος, ο οποίος εκτός από παραγωγός ταινιών, υπήρξε και κανονικός πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και έμπορος όπλων!

Δείτε το trailer:

Παρακάτω θα διαβάσετε μία αντιμυθολογική, αντιχολιγουντιανή, φιλο-νότια ανάλυση από τον Michael A. Hoffman II. (1996) :

“An Incitement to Kill White Southerners and their Culture” / «Μια προτροπή να σκοτώσεις τους Λευκούς Νότιους και τον πολιτισμό τους»

Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για αυτή τη κατάπτυστη προπαγανδιστική ταινία - μίσους για όσους γνωρίζουν μια στάλα της αμερικανικής ιστορίας. Ωστόσο, κάτι πρέπει να λεχθεί και για το όφελος της μάζας που δεν γνωρίζει τίποτα και διαμορφώνει ‘άποψη’ σύμφωνα με αυτά που βλέπει, ακούει και της σερβίρουν.

Πρόκειται για μια ταινία για ένα μαύρο πατέρα που εκτελεί δύο λευκούς βιαστές οι οποίοι χτύπησαν και βίασαν την ηλικίας δέκα χρόνων κόρη του. Κανένας χριστιανός και κανένας Νότιος δεν θα είχε πρόβλημα με τη ωμή απόδοση δικαιοσύνης αυτού του πατέρα, ούτε θα ζητούσε ποτέ οποιαδήποτε εκδίκηση κατά του εν λόγω μαύρου για την εκτέλεση της δικαιοσύνης σύμφωνα με τις βιβλικές αρχές (Σχ. ΚΟ: εννοεί το παλαιοδιαθηκικό «οφθαλμόν αντί οφθαλμού») κατά των βιαστών.

Αλλά σε αυτή τη διεστραμμένη ταινία, τα γεγονότα και η ιστορία δεν έχουν καμία σημασία. Αυτός είναι ο κινηματογράφος της ‘πολιτικής ορθότητας’ που σε μία χοντροκομμένη παραλλαγή του απαξιώνει την συντηρητική κοινωνία (του Νότου) και προωθεί τον αντι-λευκό ρατσισμό και το μίσος.

Αλλά το γεγονός ότι ο λευκός συνήγορος υπεράσπισης του μαύρου άνδρα δεν είναι ενάντιος στην θανατική ποινή, αλλά κάποιος που οπλοφορεί, και ότι οι της NAACP (οργάνωση για τα δικαιώματα των μαύρων) αποδεικνύονται οπορτουνιστές και ένας τοπικός μαύρος ιεροκήρυκας άπληστος, δεν μπορούν όλα αυτά, να αντισταθμίσουν το ποταμό κακοήθους δυσφήμησης εναντίον ενός ολόκληρου παραδοσιακού τρόπου ζωής στον λευκό χριστιανικό Νότο, τον οποίον μισεί αυτή η ταινία.

Στο "A Time to Kill" οι συνήθεις ύποπτοι του Χόλιγουντ (Milchan και Schumacher) τα δίνουν όλα για μια εκστρατεία μίσους εναντίον του Χριστιανισμού και της παραδοσιακής νότιας χριστιανικής κουλτούρας. Ένας κακός απαγωγέας της Κλαν απεικονίζεται φορώντας ένα χριστιανικό σταυρό γύρω από το λαιμό του. Οι υπερασπιστές των βιαστών της ταινίας φαντασίας άνθρωποι της Κλαν, προσλαμβάνουν μόνο "θεοφοβούμενους" λευκούς. Η σημαία των Νοτίων εμφανίζεται συνεχώς, ως το έμβλημα της βασιλείας των βιαστών. Όποτε εμφανίζεται στη σκηνή, αντιπροσωπεύει το απόλυτο κακό.

Οι ντόπιοι λευκοί απεικονίζονται – εν έτει 1996 ! – να εκφράζουν τη μονολιθική υποστήριξή τους για φυλετικούς λόγους, στους δύο νεκρούς λευκούς βιαστές και ορισμένοι ζητάνε να καταδικαστεί ένας ευγενής μαύρος πατέρας που τους εκτέλεσε δικαιολογημένα.

Το ότι η συνομοσπονδία προέκυψε εν μέρει για την υπεράσπιση όλων των γυναικών από το βιασμό, είναι κάτι τόσο μακρινό για αυτό το ηλίθιο script, όσο το Μισισιπή από το φεγγάρι! Πρόκειται για μια ταινία που μπορεί να φανεί αξιόπιστη, μόνο όταν το ακροατήριο είναι ένα κοπάδι χήνες άρτια εκπαιδευμένες από την TV.

Η πιο διαβόητη υπόθεση βιασμού παιδιού στην πρόσφατη μνήμη, ήταν ο βιασμός από τρεις μαύρους στρατιώτες που διαπράχθηκε κατά ενός 12χρονου κοριτσιού στην Οκινάουα της Ιαπωνίας. Το έγκλημα αυτό δημιούργησε μεγάλο διεθνές αντίκτυπο και οι άνθρωποι της Οκινάουα ψήφισαν να απαγορευτούν τα αμερικάνικα στρατεύματα στο νησί τους, ως αποτέλεσμα. Αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά το Hollywood δεν το νοιάζει η πραγματικότητα, αλλά το νοιάζει να έχει τεράστια κέρδη με το να πετάει κάδους γεμάτους βρωμιές πάνω στους λευκούς.

Λίγο πριν κυκλοφορήσει αυτή η ταινία, ένας νέος λευκός πατέρας στην Καρολίνα, ο Michael Westerman, πυροβολήθηκε θανάσιμα από ένα μπουλούκι νεαρών Αφροαμερικάνων που χωρίς αμφιβολία έθρεψαν την δολοφονική, αντι-λευκή προκατάληψή τους, από ταινίες όπως αυτή. Ο νεαρός λευκός από τη Καρολίνα σκοτώθηκε επειδή έκανε το έγκλημα να κολλήσει ένα αυτοκόλλητο με τη σημαία των Νοτίων στο φορτηγό του.

Τώρα έρχεται ο John Grisham – που υποτίθεται υποστηρίζει τις «παλιομοδίτικες αξίες και τα ήθη» - με τη συνδρομή των Milchan και Schumacher – και κατασκευάζει κακούς Νότιους που θέλουν να εκδικηθούν για τη δολοφονία των δύο λευκών νότιων οι οποίοι ήταν ξένοι προς τον παραδοσιακό πολιτισμό τους, ένα πολιτισμό που καταδικάζει ακριβώς το είδος του βιασμού που απεικονίζεται σε αυτήν την ταινία – είτε είναι μαύρος, είτε άσπρος.

Οι λεφτάδες ποτέ δεν θα τολμούσαν να χρηματοδοτήσουν αυτή το σκουπίδι που προωθεί το μίσος για τους ‘Νότιους ασπρουλιάρηδες’, αν κρεμόταν κάποια χρηματική ποινή εναντίον της. Αλλά προφανώς δεν υπάρχει. Είμαστε ναρκωμένοι μπροστά στην ίδια μας την καταστροφή. Έχουμε τον ‘συνταξιούχο καπετάνιο Μποϊκοτάζ’ κλεισμένο στην ντουλάπα.

Το θέμα των τάξεων είναι επίσης οδυνηρά ξεκάθαρο στο «A Time to Kill». Με εξαίρεση έναν ακρωτηριασμένο αναπληρωτή λευκό σερίφη, όλοι οι καλοί άνθρωποι είναι είτε μαύροι, είτε λευκοί ανήκουν στην υψηλή τάξη, ενώ οι λευκοί στην εργατική τάξη ("redneck assholes", όπως τους λέει ως "δίκαιος" μαύρος σερίφης), είναι όλοι αποκρουστικά τέρατα.

Μία από τις πολλές ηλιθιότητες σε αυτή τη ρατσιστική γελοιότητα, και από τις πιο αποκαλυπτικές, είναι η σκηνή στην οποία ένας από τους κακούς λευκούς χρησιμοποιεί την λέξη "Ν" (‘nigger’, απαγορευμένη λέξη στις ΗΠΑ) και αμέσως μετά ζητάει συγγνώμη για αυτό. Καμία τέτοια συγνώμη δεν ακούγεται ποτέ στις αμέτρητες σκηνές, όταν ακούγεται η λέξη «R» (Redneck).

Μένω βουβός και εμβρόντητος μπροστά στην πορεία του χρόνου και της ειρωνείας του, καθώς γινόμαστε μάρτυρες το πώς μία από τις πιο γενναίες κοινωνίες στη γη - η λευκή χριστιανική Southland - σπιλώνεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε ένας ολόκληρος παραδοσιακός πολιτισμός ευτελίζεται σε ένα κομμάτι χαρτιού υγείας των ΜΜΕ, προς όφελος των bucks του Χόλιγουντ και της ικανοποίησης της ‘ψυχαγωγίας’ ενός κατάκοπου και εκφυλισμένου ακροατηρίου.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Περήφανος Νότιος στέκεται στη θέση που υπήρχε άγαλμα Νότιου στρατιώτη

2011-08-18T15:56:00.000-07:00

Ατομικός ακτιβισμός για την υπεράσπιση της Νότιας κληρονομιάς

Reidsville, Βόρεια Καρολίνα: Ένας περήφανος Νότιος έκανε αυτό που του λέει η συνείδησή του διαμαρτυρόμενος για την απόφαση της τοπικής κυβέρνησης να μην αποκατασταθεί γκρεμισμένο άγαλμα Συνομόσπονδου (Νότιου) στρατιώτη στον τόπο, στο κέντρο της πόλης, όπου βρισκόταν επί 100 χρόνια.

Ο κόσμος σταματούσε και κοιτούσε έναν άνδρα την Παρασκευή το πρωί, που στεκόταν ντυμένος ως Νότιος στρατιώτης, στη βάση του βάθρου που κάποτε υπήρχε Νότιο μνημείο στο Reidsville.

Μια ομάδα των παρευρισκομένων στάθηκε γύρω από τον Jamie Funkhouser, ο οποίος είπε ότι θέλει να υπενθυμίσει σε όλους αυτό που κάποτε βρισκόταν, εκεί που στεκόταν, υποστηρίζοντάς το.

Το μνημείο είχε τεθεί σε εφαρμογή στο κυκλικό κόμβο στη διασταύρωση των οδών Scales Street και West Morehead Street από το 1910. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Mark Anthony Vincent, 40 ετών, από το Greensboro, έπεσε στην βάση του αγάλματος, όταν οδηγούσε στον κυκλικό κόμβο, στις 23 Μαΐου και προκάλεσε ζημιά περίπου 28.000 δολαρίων.

Η πόλη του Reidsville ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι το μνημείο, το οποίο ανήκει στην οργάνωση ‘Ενωμένες Κόρες της Συνομοσπονδίας’, (‘United Daughter’s of the Confederacy’) δεν θα επιστρέψει στη θέση του. Το UDC φέρεται να συμφώνησε με την απόφαση.

Στο Δημαρχείο του Reidsville είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος την Τετάρτη το απόγευμα για να συζητήσουν σχετικά με την αντικατάσταση ή όχι του κατεστραμμένου αγάλματος.

«Κάθε φορά που έρχομαι στην πόλη, βλέπω πάντα τον στρατιώτη. Μου θυμίζει τους συγγενείς μου και τους δικούς μου ανθρώπους που ήταν κρεμασμένοι στα δέντρα», δήλωσε η Judy Odds, που είναι κατά της ανοικοδόμησης του αγάλματος.

«Είμαι στρατιώτης, κι εγώ. Αυτοί οι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους για αυτό που πίστευαν. Δεν έχω κάτι εναντίον αυτού. Έχουν το δικαίωμα να τιμηθούν. Απλά να τους τιμήσουμε κάπου αλλού", δήλωσε ο Aquila Galloway, ο οποίος πιστεύει ότι το άγαλμα είναι κίνδυνος για τροχαία ατυχήματα.

"Αυτό είναι ένα μνημείο για νεκρούς στρατιώτες, όπως και κάθε άλλο μνημείο, όπως και το μνημείο για τους βετεράνους του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου. Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι από τους Ιάπωνες θα είναι μάλλον προσβεβλημένοι από ορισμένα από αυτά τα μνημεία. Δεν είναι θέμα χρημάτων. Είναι απλά θέμα πολιτικής ορθότητας», δήλωσε ο Tim Talley, ο οποίος θεωρεί ότι η αντικατάσταση του μνημείου θα έπρεπε να είναι αναμφισβήτητη.

"Αυτό μνημείο δεν έχει να κάνει με την καταπίεση Δεν έχει να κάνει με την δουλεία Έχει να κάνει με την ανδρεία Έχει να κάνει με την τιμή -... Την τιμή που πληρώνεται με το αίμα σε ένα πεδίο μάχης», δήλωσε ο Rodney Williams, ο οποίος είναι επίσης υπέρμαχος της ανοικοδόμησης του αγάλματος.

Ο Funkhouser, από το Winston-Salem, είπε ότι αυτή ήταν η τρίτη φορά που στεκόταν στη θέση του αγάλματος και θα συνεχίσει να το κάνει για όσο χρονικό διάστημα χρειάζεται για να τεθεί και πάλι στη θέση του το άγαλμα.

Δείτε τα βίντεο:

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή : ΕΔΩ και ΕΔΩ

Η σημαία των Νοτίων είναι ίδια με το σύμβολο των Ναζί, λέει Εβραίος αρθρογράφος

2011-06-24T04:22:00.000-07:00

Από το Southern Nationalist Network / μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η εφημερίδα Kansas City Star έχει ένα κύριο άρθρο που παρομοιάζει τη σημαία των αποκεντρωμένων, παραδοσιακών Αμερικάνικων πολιτειών της Συνομοσπονδίας (του Νότου), με το αυτοκρατορικό, κεντρικό και υπερ-μοντερνιστικό ναζιστικό καθεστώς. Από το σύντομο, συγκεχυμένο άρθρο είναι δύσκολο να βγάλει κάποιος νόημα, προφανώς γιατί κάπως έτσι μπερδεμένο είναι και το μυαλό του συγγραφέα του. Ο Εβραίος συγγραφέας, Marvin Goodman, μιλάει για τα ‘συναισθήματά του’ όταν βλέπει το ναζιστικό σύμβολο, λέγοντας ότι γίνεται μέχρι και ‘βίαιος’ με την όψη του. Αλλά δεν εξηγεί πώς οι δύο αυτές εντελώς διαφορετικές κυβερνήσεις (των Νοτίων και του Ναζιστικού καθεστώτος) έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους. Δεν καταφέρνει να κάνει κάποια σύγκριση μεταξύ των Νοτίων και των Ναζί. Απλά μας δηλώνει ότι είναι όμοιοι. Και υποτίθεται ότι, προφανώς, πρέπει να τον πιστέψουμε.

Το θέμα είναι ότι ο Αδόλφος Χίτλερ τόνιζε συνεχώς την ενοποίηση του γερμανικού λαού και μιλούσε εναντίον της τοπικής αυτονομίας και των δικαιωμάτων των κρατών μελών. Από αυτή την άποψη ο Χίτλερ ήταν πολύ πιο κοντά στον Αβραάμ Λίνκολν, παρά στον πρόεδρο της Συνομοσπονδίας, Jefferson Davis. Εισέβαλε στις ξένες χώρες που ήταν γύρω του και να αντιμετώπισε τους κατακτημένους ανθρώπους σαν σκλάβους σε ορισμένες περιπτώσεις. Διέπραξε γενοκτονίες εναντίον ολόκληρων κοινοτήτων ανθρώπων. Αν και προερχόταν από καθολική οικογένεια, είχε αντι-χριστιανική ιδεολογία και αισθήματα και προσπάθησε να αντικαταστήσει την εκκλησία με μία ναζιστική εκκλησία που δίδασκε τις αξίες του.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σχέση με τις Συνομόσπονδες Πολιτείες. Ο ανεξάρτητος Νότος ήταν μια ιδιαίτερα αποκεντρωμένη, εθελοντική ένωση. Τα δικαιώματα των Πολιτειών τονίζονταν συνεχώς. Οι χριστιανικές αρχές και αξίες κυριαρχούσαν στην παραδοσιακή, αγροτική κοινωνία. Δεν υπήρξε καμία έμφαση σε κατακτήσεις ξένων εδαφών, η έμφαση δινόταν μόνο στην αυτοάμυνα. Καμία κοινότητα ανθρώπων δεν καταστράφηκε. Καμία γενοκτονία δεν διαπράχθηκε.

Στην φώτο: ο Judah P. Benjamin, ο πρώτος Εβραίος μέλος του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης της Βόρειας Αμερικής. Ο Benjamin υπηρέτησε σε τρεις διαφορετικές θέσεις υπουργικού συμβουλίου για τη συνομοσπονδία.

Είναι επίσης ειρωνικό ότι ένας Εβραίος ισχυρίζεται ότι οι Νότιοι και οι Ναζί έμοιαζαν. Αν ήξερε κάτι παραπάνω από ιστορία θα ήξερε ότι ο Judah Benjamin ήταν ο πρώτος Εβραίος μέλος του υπουργικού συμβουλίου σε μια κυβέρνηση της Βόρειας Αμερικής. Ο Benjamin ήταν ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς της Συνομοσπονδίας, κατέχοντας τρεις διαφορετικές θέσεις σε υπουργικό συμβούλιο. Στην πραγματικότητα, ο ανεξάρτητος Νότος είχε μια ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα που είχε γίνει δεκτή, και είχε καλά ενσωματωθεί και δεν αντιμετωπίζονταν καθόλου, όπως οι Εβραίοι στην Ευρώπη υπό το ναζιστικό καθεστώς.

Φυσικά, οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι τους Ναζί και οι Νότιοι έμοιαζαν σκέφτονται κυρίως τον ρατσισμό κατά των μαύρων. Εδώ από ιστορικής απόψεως δεν βλέπουν τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Ο Νότος το 1860 δεν ήταν τίποτε περισσότερο ‘φυλετικός’ στην κοινωνική του διαστρωμάτωση από ό, τι ήταν πολλές δυτικές κοινωνίες - συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ επιδίδονταν στην σκόπιμη γενοκτονία των Ινδιάνων της Αμερικής, ενώ ο Νότος συμμάχησε με τους Ινδιάνους και τους δέχτηκε στα ανώτερα κλιμάκια του στρατού της συνομοσπονδίας. Οι Βόρειοι Ρεπουμπλικάνοι ήθελαν να διατηρήσουν τη δουλεία έξω από τις βόρειο-δυτικές πολιτείες κυρίως γιατί ήθελαν να κρατήσουν αυτές τις περιοχές ολοκληρωτικά ‘λευκές’.

Η προπαγάνδα τους εκείνης της εποχής, και ακόμη η πλατφόρμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και η ρητορική που χρησιμοποιήθηκε από τον Αβραάμ Λίνκολν το επιβεβαιώνουν. Απλά κοιτάξτε στο πώς συμπεριφέρθηκαν στους μαύρους στις πόλεις των Βορείων και θα καταλάβετε γρήγορα ότι η Ένωση (Βοράς) δεν ήταν μια δύναμη που υπερασπιζόταν την ‘ισότητα’, ήταν φιλική με τους μαύρους και αγωνιζόταν για τη δικαιοσύνη και καλό του κόσμου, όπως η προπαγάνδα τους σήμερα τους απεικονίζει συχνά. Ούτε ήταν ο Νότος ένας σατανικός μπαμπούλας που συμμάχησε με τις δυνάμεις του σκότους και ποθούσε την παγκόσμια κυριαρχία, καθώς ο κ. Γκούντμαν θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε.

«Θα πω, λοιπόν, ότι δεν είμαι, ούτε ποτέ ήμουν, υπέρμαχος της επίτευξης με κάθε τρόπο της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας της λευκής και της μαύρης φυλής. Ότι δεν είμαι, ούτε ποτέ ήμουν, υπέρ του να καταστούν ψηφοφόροι ή οι ένορκοι οι νέγροι, ούτε να τους επιτραπεί να έχουν θέση σε ένα γραφείο, ούτε να αλληλοπαντρευτούν με λευκούς. Και θα πω, πέρα από αυτό, ότι υπάρχει μια φυσική διαφορά μεταξύ της λευκής και της μαύρης φυλής που πιστεύω ότι θα απαγορεύσει για πάντα τις δύο φυλές να ζουν μαζί με τους όρους της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας. Και στο βαθμό που δεν μπορούν να ζήσουν έτσι, ενώ παραμείνουν μαζί, πρέπει να υπάρχει η θέση των ανώτερου και του κατώτερου και εγώ όσο και οποιοδήποτε άλλο άτομο είμαι υπέρ του να έχει την ανώτερη θέση η λευκή φυλή».

Τάδε έφη Αβραάμ Λίνκολν! (18 Σεπτεμβρίου 1858, πριν ξεσπάει ο «εμφύλιος πόλεμος»).

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

«Δεν είμαστε Αμερικάνοι, είμαστε Νότιοι»

2011-06-24T04:20:00.000-07:00

Συνέντευξη στον Θάνο Γκουρνέλο από το περιοδικό ‘Patria’ (τεύχος 27)

Η άποψη των περισσοτέρων Ελλήνων για την μακρυνή ήπειρο της Αμερικής διαμορφώνεται μέσω του πολύ κοντινού μας – καθ’όσο και κυρίαρχου πολιτισμικά – δημιουργικού μηχανισμού προπαγάνδας του Χόλυγουντ.

Το “αμερικάνικο όνειρο” και οι διάφορες ανησυχίες των σεναριογράφων - ηθοποιών - παραγωγών του, διαμορφώνει σε μεγάλο μέρος το πώς γίνονται αντιληπτές οι ΗΠΑ, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου.

Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική από αυτό που εμείς προσλαμβάνουμε. Στις ΗΠΑ υπάρχουν πάρα πολλές συνιστώσες της κοινωνίας, οι οποίες κάθε άλλο παρά μετέχουν του “αμερικάνικου ονείρου’. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε αυτούς που δεν μπορούν να το κάνουν. Αλλά και σε αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν καμία διάθεση να το προσπαθήσουν. Η δομή της αμερικάνικης κοινωνίας —τόσο λόγω του μεγέθους των ΗΠΑ, όσο και λόγω του τρόπου με τον οποίο αυτή εξελίχθηκε — είναι εντελώς διαφορετική. Και οι φυγόκεντρες δυνάμεις σε αυτήν, είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι οι αντίστοιχες στις Ευρωπαικές κοινωνίες.

Το ομοσπονδιακό κράτος των ΗΠΑ που έχει εξουσία πάνω στις διάφορες πολιτείες που αποτελούν την Ένωση, πάντα είχε να αντιμετωπίσει αντιστάσεις πολιτών, που είτε ζητούσαν να περιοριστεί αυτή του η εξουσία, είτε ακόμη και να πάψει να ισχύει. Αυτό ακριβώς ζητεί το κίνημα των “Νότιων Εθνικιστών”, μέρος του οποίου εκφράζεται από την ιστοσελίδα http://southernnationalist.com/blog/.

O Michael Cushman, διαχειριστής της σελίδας, είναι ένας Αμερικανός (αν και προτιμά τον προσδιορισμό “νότιος”) εθνικιστής, από την νότια Καρολίνα. Είναι - όπως είπαμε - ιδρυτής και διαχειριστής του διαδικτυακού πολιτικού δικτύου, Southern Nationalist Network, διαχειριστής του ομώνυμου διαδικτυακού περιοδικού και blogger. Έχει Bachelor στην Ιστορία και ετοιμάζει, αυτή την περίοδο, το Master του, στην διδασκαλία. Ελπίζουμε η συνέντευξή του, να ανατρέψει την άποψη που υπάρχει περί Αμερικής.

- Παρακολουθώντας το Κίνημα του Νότου, βλέπουμε μια πολιτική προσπάθεια, δεκαετιών βέβαια, ώστε να αποσχιστεί ο Νότος και να επιτευχθούν συγκεκριμένοι ιδεολογικοί στόχοι. Σε ποια κατάσταση βρίσκεται πολιτικά το κίνημα του Νότου σήμερα; Και ποσοτικά και ποιοτικά.

- Υπάρχει ένα ενεργό αποσχιστικό Κίνημα στις μέρες μας, το οποίο είναι ενεργό σε όλες τις Νότιες Πολιτείες. Διάφορες, καλά εδραιωμένες οργανώσεις, όπως η “Λίγκα του Νότου”, το ‘Εθνικιστικό Κίνημα του Νότου’, το ‘Νότιο Κογκρέσο’ και μερικές ακόμα, ηγούνται των προσπαθειών μας. Πρόκειται για δεξιές πολιτικές ομάδες και κινήσεις, οι οποίες υπερασπίζονται την ανεξαρτησία μας, από τις Η.Π.Α. Πέραν όλων αυτών των μεγάλων πολιτικών σχημάτων, διάφορες μικρότερες Κινήσεις , από Λέσχες εφέδρων μέχρι και Λέσχες ποδηλασίας, δραστηριοποιούνται στον ίδιο πολιτικό άξονα. Ωστόσο υπάρχουν και πολιτικοποιημένες οργανώσεις, οι οποίες δεν επιθυμούν την ανεξαρτητοποίηση μας από τις ΗΠΑ, μα περισσότερη τοπική αυτοδυναμία.

- Σε ποιους ιδεολογικούς άξονες αναπτύσσεται το Κίνημα σας; Ο εθνικισμός αποτελεί μόνο πολιτικό μέσο ή υπάρχει και βαθύτερη ιδεολογική πίστη;

- Οι κάτοικοι του Νότου, είναι άνθρωποι με ανεξάρτητη σκέψη. Δεν υπάρχει μια δογματική ιδεολογική τοποθέτηση. Επί της ουσίας, ο κόσμος εδώ, ανησυχεί για την απώλεια της ατομικής του ελευθερίας, των δικαιωμάτων του, των προσωπικών του δεδομένων, της κουλτούρας του καθώς και για τα αποτελέσματα της παράνομης μετανάστευσης και τον συγκεντρωτισμό των εξουσιών στην πρωτεύουσα. Οι πολιτείες μας παλινδρομούν ανάμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τις επιθυμίες του τοπικού πληθυσμού. Σήμερα υπάρχει μια ανανεωμένη, συλλογική προσπάθεια υπεράσπισης του τοπικιστικού συστήματος λειτουργίας της πολιτείας, με στόχο την μείωση της επιρροής των ομοσπονδιακών. Η παράδοση και θρησκευτική μας πίστη είναι το κύριο ιδεολογικό μας μέσο. Όσοι, όπως εγώ, αυτοχαρακτηρίζονται “νότιοι εθνικιστές” βλέπουν την ανεξαρτησία ως κάτι παραπάνω από ατομική ή συλλογική ελευθερία. Θεωρούμε εαυτούς μοναδικούς ως έθνος και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα μας στον αυτο- προσδιορισμό. Κύριο μέλημα μας είναι η υπεράσπιση του πολιτισμού και της κουλτούρας του λαού μας.

- Ποιες είναι οι ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα τις κατοίκους του Νότου και τις κατοίκους των υπόλοιπων Ηνωμένων Πολιτειών; Πείτε τις για τις διαφορές στην νοοτροπία ‘Νότιων’ και ‘Αμερικάνων’.

- Είμαστε ένα σύνολο ανθρώπων, οι οποίοι συγκροτούν έθνος μιας και βρισκόμαστε εδώ για 400 περίπου χρόνια. Είμαστε εδώ‚ δεμένοι με αυτή την γη, πολύ περισσότερο από ότι οι υπόλοιποι κάτοικοι, με τις δικές τους πολιτείες. Μπορώ να πω πως έχουμε πολλές ομοιότητες με τους Μπόερς της Νοτίου Αφρικής. Βιολογικά, είμαστε απόγονοι Κελτών και Σκοτσέζων , εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους Αμερικάνους, οι οποίοι έχουν καταγωγή από Γερμανούς, Ιταλούς και Ιρλανδούς. Θρησκευτικά είμαστε προτεστάντες και πολιτικά ελευθεριακοί και παλαιό-συντηρητικοί. Οι υπόλοιπες Η.Π.Α είναι μάλλον αριστερίζουσες σε σχέση με εμάς.

- Είναι οι Η.Π.Α τέκνο της Ευρώπης; Οι ρίζες του εθνικισμού σας βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό σας παρελθόν ή μήπως έχουν να κάνουν, με μια αντίδραση στον κρατικό παρεμβατισμό και την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης;

- Οι Η.Π.Α ήτανε και έως έναν βαθμό είναι παιδί της Δύσης. Αυτό όμως αλλάζει τάχιστα. Σε ελάχιστα χρόνια οι Ευρωπαϊκής καταγωγής πολίτες, θα είμαστε μειονότητα, ήδη σε ορισμένες πολιτείες οι Λευκοί είναι μειονότητα. Λόγω της μετανάστευσης των λευκών από τα κέντρα των πόλεων, στα περίχωρα, πολλές πόλεις μοιάζουν πλέον μη-λευκές. Η υπογεννητικότητα επίσης αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Οι μετανάστες των πόλεων έχουν μεγαλύτερο ρυθμό γεννήσεων από τους κατοίκους, ημιαστικών και αγροτικών περιοχών.

Ωστόσο εμείς, ως Νότιοι Εθνικιστές, θεωρούμε εαυτούς Δυτικούς και μόνο. Όχι “Ευρωπαίους” όπως θεωρούν τον εαυτό τους οι βόρειοι εθνικιστές, μιας και η κουλτούρα μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την γη μας, την Dixieland. Αυτή είναι η γη μας και η γη των προγόνων μας. Αυτή η γη μας ζει και μας συντηρεί, εμάς και τις οικογένειες μας και καθορίζει την ταυτότητα μας.

- Δώσε μας ορισμένες Πληροφορίες σχετικά με τις πολιτικές δυνάμεις του κινήματος σας αυτής της περιόδου. Συνεργάζεστε και με εθνικιστές άλλων πολιτειών ή εκτός Η.Π.Α;

- Το κίνημα του Νότου, αποσκοπεί κατά κύριο λόγο στην υπεράσπιση της ταυτότητας και της κληρονομιάς μας. Σχεδόν κάθε πόλη στον νότο, διαθέτει κάποιο μνημείο της Νότιας Συνομοσπονδίας. Οι ιστορικές σημαίες του Νότου ανεμίζουν στα μπαλκόνια και τις αυλές των Νότιων πόλεων, ενώ οι δρόμοι έχουν ονόματα των νεκρών ηρώων μας. Σήμερα ο Νότος είναι υπό επίθεση από τα Μ.Μ.Ε. Μας παρουσιάζουν ως αμόρφωτους, κακοήθεις επαρχιώτες, που μισούν τους μαύρους. Η πλούσια ιστορία και κουλτούρα μας, απλά αποκρύπτεται. Ακόμα και το να βάλεις ένα μπλουζάκι με την σημαία του Νότου, πλέον είναι ζήτημα.

Ωστόσο έχουμε πολιτικούς συμμάχους, εντός και εκτός Αμερικής. Ακόμα και στα προπύργια του αντι-Νότιου κινήματος, όπως στην Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο, έχουμε πολιτικούς συμμάχους. Επαφές έχουμε και από τα κινήματα των libertarian και το ευρύτερο κίνημα των συντηρητικών. Μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία που είναι με το μέρας μας, είναι ο εθνορεπουμπλικάνος βουλευτής του Κογκρέσου, Ρον Πολ από το Τέξας. Έχει πολλές φορές υπερασπιστεί τα δικαιώματα μας. Επαφές έχουμε και με πολιτικές κινήσεις από την Σκωτία και την Ισπανία.

- Τι άποψη έχετε για την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα;

- Δεν έχω και πολλά καλά να πω για την κυβέρνηση. Είναι μια αρνητική δύναμη για την εξέλιξη της κοινωνίας μας, ενώ επιδρά αρνητικά στις παγκόσμιες ισορροπίες. Διαρκώς διεξάγει επιθετικούς πολέμους σε όλον τον πλανήτη. Διαρκώς προσπαθεί να επιτύχει πλήγματα στις οικονομικές και ατομικές μας ελευθερίες καθώς επίσης και να διαρρήξει τις παραδόσεις Και την ομοιογένεια των κοινοτήτων μας. Παρεμβαίνει διαρκώς, σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Δεν συμφωνώ με καμία πολιτική απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα, ωστόσο για το κίνημα μας η εκλογή του ήτανε ‘Θείο δώρο’. Αυτό διότι ο Ομπάμα είναι απόμακρος σε σχέση με την Νότια κουλτούρα. Είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος; Λευκός ή Μαύρος; Είναι αλλοδαπός ή όχι; Οι πολιτικές του αποφάσεις τείνουν στην αριστερά και όχι στην Δεξιά. Είναι δε, περισσότερο από κάθε άλλο Πρόεδρο οι αποφάσεις του αντι-Λευκές. Αποτελεί φοβερό πολιτικό μέσο για εμάς με αυτά που συμβολίζει. Μακάρι να επανεκλεγεί! Όσο λιγότερα κοινά με τον Νότο έχει ένας πρόεδρος, τόσο το καλύτερο για το κίνημα μας. Όσο περισσότερους Αριστερούς συμβούλους έχει, τόσο περισσότεροι Δεξιοί μας συμπαθούν. Από την εκλογή του και μετά, το κίνημα μας γιγαντώθηκε. Η δε ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν είναι πλέον δημοφιλής. Στην ουσία οι μόνοι φορείς που εκφράζουν τις Η.Π.Α ως έθνος, είναι ο Στρατός και οι αστυνομικοί. Καθώς επίσης και το ενιαίο νόμισμα, το δολάριο, το οποίο ελέγχεται απόλυτα από την μισητή σε όλους, Κεντρική Τράπεζα. Είναι στο χέρι των Νότιων Εθνικιστών, να εκμεταλλευτούν τις πολιτικές συνθήκες και να επιτύχουν τους στόχους τους.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη. Είμαι υπόχρεος που ανάμεσα στους Έλληνες υπάρχει ενδιαφέρον για τον αγώνα μας. Εύχομαι το Ελληνικό πατριωτικό κίνημα, να επιτύχει όσα επιθυμεί στον αγώνα του.

Η Μάχη του Τσάνσελλορσβιλλ (1863)

2011-05-04T15:26:00.000-07:00

Η μάχη του Τσάνσελλορσβιλλ (Chancellorsville) ήταν μία από τις σπουδαιότερες μάχες του αμερικάνικου ‘Εμφυλίου Πολέμου’ και αποτέλεσε το απόγειο της δόξας του στρατηγού Λη, του μεγαλύτερου στρατιωτικού ηγέτη που ανέδειξε ο πόλεμος αυτός. Ονομάστηκε η «τέλεια μάχη του Λη», επειδή ο στρατηγός Λη διακινδύνεψε πολλά αλλά και επειδή παρέταξε με επιτυχία τον στρατό του μπροστά στην καταφανώς μεγαλύτερη δύναμη του εχθρού.
Η μάχη δόθηκε κοντά στη Σποτσυλβάνια της Βιρτζίνια και με την προπαρασκευαστική της φάση, διήρκησε από την 30^η Απριλίου μέχρι και την 6^η Μαΐου του 1863. Αντιπαρατάχθηκαν η Στρατιά του Ποτόμακ των Βορείων και με διοικητή τον υποστράτηγο Τζόσεφ Χούκερ και ο μισός σε μέγεθος από αυτόν στρατός της Συνομοσπονδίας της Βόρειας Βιρτζίνια, του στρατηγού Ρόμπερτ Ε. Λη. Η γενναιότητα του Λη και η άτολμη συμπεριφορά του Χούκερ στη μάχη συνδυάστηκαν με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η Ένωση σε ήττα.

Η νίκη της Συνομοσπονδίας μετριάστηκε, ωστόσο, από τον θανάσιμο τραυματισμό του στρατηγού «Στόουνγολ» Τζάκσον, τραγωδία που ο Λη χαρακτήρισε «απώλεια του δεξιού μου χεριού».

ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

Μετά την Μάχη στο Fredericksburg, ο Πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν, απογοητευμένος από τις συνεχείς στρατιωτικές αποτυχίες του Βορρά, ανέθεσε τη διοίκηση της στρατιάς του Ποτόμακ, σε ένα νέο αρχηγό, τον στρατηγό Τζόζεφ Χούκερ.

Ο Χούκερ (φωτο) προγραμμάτισε μια επιθετική εκστρατεία για την Άνοιξη με σκοπό να περικυκλώσει και να διαλύσει την στρατιά της Βόρειας Βιρτζίνια του στρατηγού Robert E. Lee. Στις 29 Απριλίου 1863, ο Χούκερ άφησε τον στρατηγό John Sedgwick με 40.000 άνδρες να κρατήσει τον Λη στο Fredericksburg και πήρε 90.000 διασχίζοντας τον ποταμό Rappahannock στα πυκνά δάση της Βιρτζίνια.

Με μόνο 60.000 στρατιώτες, ο Lee άφησε τον στρατηγό Jubal Early (φωτο) στο Fredericksburg με 10.000 στρατιώτες και έστειλε το σώμα του στρατηγού "Stonewall" Jackson να συναντήσει τον Hooker. Όταν τα στρατεύματα της Ένωσης και της Συνομοσπονδίας συγκρούστηκαν μέσα στο δάσος, ο Χούκερ άλλαξε γνώμη και διέταξε τη διακοπή, και αργότερα ομολόγησε ότι "για μία φορά έχασα την εμπιστοσύνη μου στον Χούκερ."

Οι σωματάρχες του δεν πίστευαν στα αυτιά τους, καθώς όλοι περίμεναν μία θαρραλέα επίθεση με σκοπό να εκδιώξουν τους Νότιους από τον «αγριότοπο» και στη συνέχεια να τους συντρίψουν με το βάρος τους και την υπεροχή πυρός σε ανοιχτό έδαφος. Ήταν μια πρωτοφανής στα στρατιωτικά χρονικά απόφαση με μοιραία κατάληξη. Άλλωστε, ο Λη ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο στον οποίον έπρεπε κάποιος να αφήσει περιθώρια πρωτοβουλίας. Ήταν βέβαιο ότι θα τα εξαντλούσε. Έτσι ακριβώς έγινε.

Ενώ ο Χούκερ συλλογιζόταν στο Τσάνσελλορσβιλλ, ο Τζάκσον, στις 8:00 π.μ. την 1^η Μαΐου, επιτέθηκε στους Βόρειους στον ‘αγριότοπο’. Συναντώντας αδύναμη αντίσταση, έβγαλε το συμπέρασμα ότι Χούκερ θα υποχωρήσει. Ο Λη διαφώνησε, και ήθελε να χτυπήσει τους Γιάνκηδες μπλεγμένους στη δασώδη περιοχή. Οι μετωπικές επιθέσεις ήταν ανέφικτες. Αν η δεξιά πτέρυγα του Χούκερ θα μπορούσε να γυρίσει, ο Lee θα έπρεπε να διαιρέσει τη δύναμή του και πάλι και να επιτεθεί στο μέτωπο του εχθρού και πίσω. Ανιχνευτές βρήκαν ένα πέρασμα που οδηγούσε πίσω από το δεξιό πλευρό του Χούκερ.

Οι φήμες για ‘Ρέμπελους’ στα δεξιά ενόχλησαν τους Βόρειους όλη εκείνη την ημέρα. Ο Χούκερ πείστηκε ο ίδιος πεπεισμένος ότι οι φημολογούμενοι Νότιοι ήταν απόδειξη ότι ο Lee υποχωρούσε. Το Σώμα του στρατηγού Όλιβερ Ο. Χάουαρντ που κατέχει τα δεξιά του Χούκερ και τη δική του πλευρά ήταν απροστάτευτο. Πολλές προειδοποιήσεις για επικείμενη επίθεση αγνοήθηκαν.

Νωρίς το πρωί της 2^ης Μαΐου, αναφέρθηκε το πέρασμα και ο Lee συμφώνησε να αφήσει τον Τζάκσον να πάρει 28.000 άνδρες και να βρεθεί πίσω από το δεξιό πλευρό του Hooker. Κατά τις 8:00 π.μ., ο Τζάκσον άρχισε μια πορεία δεκαπέντε μιλίων.

Με αφάνταστη τόλμη, αλλά και πειθαρχία οι 28.000 στρατιώτες του Τζάκσον καλυπτόμενοι από 4 Συντάγματα ιππικού του Στιούαρτ, ελίχθηκαν μέσα στον ‘αγριότοπο’.

Ο Τζάκσον πίεζε συνεχώς τους άνδρες του. «Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ την ένταση του Τζάκσον κατά την κίνηση. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό, τα μάτια του φλογισμένα. Από τα χείλη του έβγαινε συνεχώς η ίδια διαταγή “Γρήγορα μπροστά, γρήγορα μπροστά!’ Είχε σχεδόν κρεμαστεί στον λαιμό του αλόγου του, λες και με τον τρόπο αυτό θα επιταχύνονταν η πορεία.. Κάθε στρατιώτης είχε καταλάβει ότι εκτελούσαμε κάποιον υπερκερωτικό ελιγμό και ανταποκρινόταν με προθυμία, αναφέρει ο γιατρός του Σώματος Μακ Γκουάιρ.

Μέχρι το μεσημέρι, ο Τζάκσον βρισκόταν 3 χλμ. πίσω από τη δεξιά πτέρυγα του Χούκερ. Εκεί συναντήθηκε με τον Φιτζ Λη, γιο του στρατηγού και επικεφαλής δύο Συνταγμάτων ιππικού, τα οποία κάλυπταν μέχρι τότε την κίνησή του από αδιάκριτα μάτια. Ο συνταγματάρχης Λη, έχοντας αναγνωρίσει την περιοχή, οδήγησε τον Τζάκσον σε έναν λόφο, κάτω από τον οποίον απλωνόταν ολόκληρη η στρατιά του Χούκερ ανεπτυγμένη με μέτωπο προς Νότο, έτοιμα να συντριβεί! Ο Τζάκσον έστειλε τότε το τελευταίο του μήνυμα στον στρατηγό Λη: «Θα επιτεθώ αμέσως μόλις αυτό είναι εφικτό. Είμαι πεπεισμένος ότι η Θεία Πρόνοια θα μας χαρίσει μια μεγάλη νίκη».

Στις 5.00 μ.μ. ακριβώς, το Σάββατο 2 Μαΐου 1863, όλα ήταν έτοιμα για την επική ανατροπή της Ιστορίας. Ο Τζάκσον έφιππος, έσυρε το σπαθί του και φώναξε: «Εμπρός!». Μια ιαχή ακούστηκε ταυτόχρονα από χιλιάδες άνδρες. Το περίφημο «Rebel Yell» σύντριψε την απογευματινή γαλήνη. Ξαφνικά, ο «Αγριότοπος» ζωντάνεψε. Οι στρατιώτες του Τζάκσον, το «ποδοκίνητο ιππικό» του, όπως τους ονόμασε λόγω της ταχύτητας με την οποία εκτελούσαν τις σύντονες πορείες που συχνά τους επέβαλε, ρίχτηκε μπροστά, με απλωμένες τις σημαίες και τα όπλα έτοιμα. Λίγα λεπτά χρειάστηκαν στους βετεράνους του Τζάκσον να διασχίσουν τον «Αγριότοπο» και να βρεθούν, κυριολεκτικά επί των θέσεων του του Σώματος Στρατού των Βορείων, υπό τον στρατηγό Χάουαρντ. Το δύστυχο 11^ο Σώμα δέχτηκε επίθεση από τα δυτικά και τα βορειοδυτικά ταυτόχρονα, και σε πολύ σύντομο χρόνο διαλύθηκε, με τους άνδρες του οι οποίοι εκείνη την ώρα, ανύποπτοι, ετοίμαζαν το δείπνο τους - να τρέχουν πανικόβλητοι να σωθούν! Την ίδια ώρα μια έφιππη πυροβολαρχία του ιππικού του Στιούαρτ κατάφερε να περάσει τον «Αγριότοπο» και αφού τάχθηκε σε ανοικτό έδαφος άρχισε να βάλει βολιδοφόρα βλήματα κατά των πανικόβλητων Βορείων από απόσταση κάτω των 300 μ.

Πληττόμενοι από παντού, θεριζόμενοι από τα κάνιστρα των 6 πυροβόλων των Νοτίων οι άνδρες του 11^ου Σώματος δεν αντέταξαν την παραμικρά αντίσταση, αλλά τράπηκαν σε φυγή. Μια μονάχα απόπειρα αντίστασης έγινε, αλλά και αυτή καταπνίγηκε γρήγορα. Χιλιάδες Βόρειοι αιχμαλωτίστηκαν, πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν, το πυροβολικό του 11^ου Σώματος κυριεύτηκε.

Απτόητοι από την κόπωση, οι Νότιοι συνέχισαν να καταδιώκουν τα θλιβερά υπολείμματα του 11^ου Σώματος, αλλά υποχρεώθηκαν να σταματήσουν σε απόσταση 1.500 περίπου μέτρων δυτικά του Τσάνσελορσβιλ, ενώπιον των εγκαρσίων οχυρώσεων που είχε κατασκευάσει εκεί ο Χούκερ. Πίσω από τις οχυρώσεις αυτές, βρήκαν καταφύγιο οι φυγάδες του 11^ου Σώματος.

Όταν οι Νότιοι έφτασαν ενώπιον της γραμμής αυτής των οχυρώσεων ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει. Ο ορμητικός Τζάκσον λοιπόν υποχρεώθηκε να σταματήσει, αφού και η νύκτα ερχόταν και οι άνδρες του ήταν κατάκοποι από τη πολύωρη πορεία και τη μάχη που χρειάστηκε να δώσουν. Ουσιαστικά, ολόκληρο το σώμα του Τζάκσον ήταν σε κίνηση από τις 4.00 τα ξημερώματα της 2ας Μαΐου και η ώρα ήταν ήδη 7.00 μ.μ.. Έτσι ο Τζάκσον αποφάσισε να σταματάσει και να δώσει χρόνο στα τμήματά του να δειπνήσουν και να αναπαυτούν. Οι άνδρες του είχαν καταφέρει να πλησιάσουν σε απόσταση λιγότερη από 2 χλμ. τη βασική οδό υποχώρησης του αντιπάλου, η οποία ξεκινούσε από το Τσάνσελορσβιλ και σαν χωμάτινο φίδι προχωρούσε προς τον Βορρά. Αν οι Νότιοι έσπαζαν και αυτή τη γραμμή άμυνας των Βορείων, θα μπορούσαν να περικυκλώσουν και να αφανίσουν ολόκληρη τη στρατιά του Χούκερ, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την εξέλιξπ του πολέμου. Στερούμενος του βασικού οργάνου μάχης του, της στρατιάς του Ποτόμακ, ο Βορράς δεν θα μπορούσε παρά να συνθηκολογήσει.

Εκείνη τα νύκτα, τη νύκτα των αποφάσεων, παιζόταν όλα για όλα. Η στρατιά του Χούκερ βρισκόταν σε δεινή θέση. Το δεξιό της πλευρό είχε σχεδόν κυκλωθεί από τον Τζάκσον. Απέναντι, από το αριστερό της, βρισκόταν ο Λη με δύο μόλις μεραρχίες - περίπου 13.000 άνδρες. Δυτικότερα, στο Φρέντερικσμπεργκ 40.000 άνδρες της αδρανούσαν, έχοντας απέναντι άλλους 12.000 Νότιους.

Η Μάχη του Τσάνσελλορσβιλλ από την ταινία ‘Gods and Generals’

Στο ανατολικό άκρο του μετώπου, ο δραστήριος Τζάκσον δεν μπορούσε να ησυχάσει. Τα φυλάκιά του τον ενημέρωσαν ότι περίεργοι θόρυβοι ακούγονταν από την άλλη πλευρά. Αμέσως ο Τζάκσον ανέβηκε στ’ άλογό του και με μερικούς επιτελείς του κινήθηκε προς τα προκεχωρημένα του φυλάκια. Όταν έφτασε εκεί αντιλήφθηκε ότι ο Χούκερ δημιουργούσε μια νέα πρόχειρη οχυρωματική γραμμή. Ενώ γύριζε στον σταθμό διοικήσεώς του, ακούστηκε ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι φωνές: «Οι Γιάνκηδες! Επίθεση ιππικού!» Πριν προλάβει να καταλάβει τι γίνεται μία ομοβροντία έσκισε τον δροσερό νυκτερινό ουρανό. Κραυγές πόνου ακούστηκαν. Ο ίδιος πληγώθηκε βαριά και έπεσε από το άλογό του ενώ ο λοχαγός Μπόσγουελ δίπλα του κομματιάστηκε.

Ο τραυματισμένος στρατηγός μεταφέρθηκε στα μετόπισθεν, αλλά δεν τα κατάφερε. Ύστερα από ακρωτηριασμό που υπέστη, προσβλήθηκε από πνευμονία. Εξέπνευσε την Κυριακή 10 Μαΐου 1863. διατηρώντας την πνευματική του διαύγεια είπε: «Σήμερα είναι η μέρα του Κυρίου. Πάντοτε επιθυμούσα να πεθάνω Κυριακή». Ύστερα έπεσε σε κώμα. Η τελευταία του φράση ήταν «Ας περάσουμε το ποτάμι. Θέλω να ξεκουραστώ κάτω από την σκιά των δέντρων» είπε και εξέπνευσε. Ο Νότος έχασε ένα μεγάλο στρατιώτη.

Ο στρατηγός Τζεμπ Στιούαρτ ανέλαβε την διοίκηση και εξέφρασε την ελπίδα να ενωθεί με τον Lee σε μια συντριπτική επίθεση στις 3 Μαΐου.

Στις 3 Μαΐου , ο Sedgwick οδήγησε τον Early από το Fredericksburg και προσπάθησε να φτάσει στο Τσάνσελλορσβιλλ. Βλέποντας τον Χούκερ αδρανή, ο Λη πήρε 25.000 άνδρες να ενωθούν με τον Έρλυ και ίσως να συλλάβουν το Σώμα του Sedgwick. Ο Sedgwick μόλις μετά βίας δραπέτευσε κααι γύρισε πίσω στο Rappahannock στις 4 Μαΐου.

Με 17.000 θύματα, ο Χούκερ ακόμα εξακολουθούσε να υπερτερεί του Lee με αναλογία δύο προς ένα. Όμως, ψυχολογικά εξουδενωμένος, πέρασε τον Rappahannock στις 5 Μαΐου. Ο Λίνκολ ήταν γεμάτος αγωνία: «Θεέ μου ... Τι θα πει η χώρα;"

Η μάχη του Τσάνσελορσβιλ ήταν μια από τις αιματηρότερες του αμερικάνικου εμφυλίου, αλλά ήταν και η μάχη που έλαμψε το στρατηγικό δαιμόνιο του Λη. Στη μάχη αυτή ο Λη, ενώπιον αντιπάλου διπλάσιου σε αριθμό, τρεις φορές χώρισε τον στρατό του, ετιτυγχάνοντας την υπερκέραση του αντιπάλου, αντιμετωπίζοντας, την καθυστερημένη υπερκερωτική ενέργεια του αντιπάλου και συντρίβοντας το ηθικό κυρίως του αντιπάλου. Οι απώλειες ήταν βαριές εκατέρωθεν. Οι Βόρειοι είχαν 1.606 νεκρούς, 6.000 αιχμαλώτους και 9.700 τραυματίες. Αλλά και οι απώλειες των Νοτίων ήταν βαριές: 1.665 νεκροί, 2.000 αγνοούμενοι και 9.100 τραυματίες. Για το Νότο, που δύσκολα μπορούσε να αναπληρώσει τις απώλειές του, το τίμημα ήταν βαρύ. Βαρύ πλήγμα και η απώλεια του στρατηγού Τζάκσον. Ο Λη πάντως είχε καταφέρει να αποκρούσει άλλη μια εισβολή Βορείων στο έδαφος του Νότου και πάνω από όλα είχε συντρίψει το ηθικό των αντιπάλων του.

Πηγές:

http://www.encyclopedia.com/topic/battle_of_Chancellorsville.aspx
Περιοδικό ‘Πόλεμος & Ιστορία’, τεύχος 126, Απρίλιος 2009
http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Chancellorsville

Το σκοτεινό παρασκήνιο πίσω από την δολοφονία του Λίνκολν

2011-04-15T03:30:00.000-07:00

Στις 14 Απριλίου 1865, δύο μόλις ημέρες μετά το τέλος του ‘εμφυλίου πολέμου’, ο Αβραάμ Λίνκολν, ενώ βρισκόταν σε θεωρείο στο Θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον Τζον Γουίλκς Μπουθ, ηθοποιό και φανατικό υποστηρικτή των Νοτίων, ο οποίος αμέσως μετά φώναξε στα λατινικά «Sic semper tyrannis!», δηλαδή «Έτσι πάντα στους τυράννους!».

Ο Λίνκολν μεταφέρθηκε σε γειτονικό σπίτι σε κωματώδη κατάσταση, όπου και εξέπνευσε νωρίς το πρωί της 15ης Απριλίου. Ο δολοφόνος του κυνηγήθηκε από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες και πολιορκήθηκε σε έναν αχυρώνα στη Βιρτζίνια μετά από 12 μέρες, όπου και τραυματίστηκε από πυροβολισμό των διωκτών του, πεθαίνοντας λίγο αργότερα.

Αυτή είναι η ‘επίσημη’ άποψη για την δολοφονία του 16^ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Υπάρχει όμως και η ‘ανεπίσημη’, η σκοτεινή πλευρά με γεγονότα και πρόσωπα πίσω από την κουρτίνα.

Παρακάτω είναι απόσπασμα από το εξαιρετικό άρθρο «Αμερικάνικος Εμφύλιος: Πόλεμος Συμφερόντων με Φόντο τη Δουλεία» του, Άγγελου Δαλασσηνού, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Παγκόσμια Πολεμική Ιστορία’, τεύχος 10, Νοέμβριος 2006. Επίσης μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Στις 9 Απριλίου 1865, ψυχικά συντετριμμένος, αλλά πάντοτε υπερήφανος, ο θρυλικός στρατηγός Λη, υπέγραψε την συνθηκολόγηση των στρατευμάτων της Συνομοσπονδίας. Ο αμερικάνικος ‘εμφύλιος πόλεμος’ είχε πλέον τελειώσει -τουλάχιστον σε στρατιωτικό επίπεδο, γιατί σε οικονομικό, μόλις τώρα άρχιζε.

Στις 12 Απριλίου 1865 οι ηττημένοι στρατιώτες της Συνομοσπονδίας παρέδωσαν τα όπλα και τα λάβαρά τους σε μία επίσημη τελετή. Η παράταξη των εξαντλημένων, αλλά πάντα υπερήφανων Νοτίων, αγκάλιασαν και φίλησαν τα τιμημένα λάβαρά τους για ύστατη φορά, ανίκανοι να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, σαν να αποχωρίζονταν για πάντα την λατρεμένη σύντροφο μίας ολόκληρης ζωής. Ήταν η μαχητικότητα, το σθένος και η αυτοθυσία εκείνων των ξυπόλητων, ρακένδυτων αγροτών που οδήγησαν τον στρατό των Νοτίων στο απαράμιλλο κλέος.

Το έργο του στρατηγού Σέρμαν είχε εξυπηρετήσει κάποιους επιχειρηματίες του Βορρά οι οποίοι πλούτιζαν πάνω στο κουφάρι του ηττημένου Νότου, κατάσχοντας γεωργικές εκτάσεις προς όφελος τους ή αγοράζοντας αυτές σε εξευτελιστικές τιμές, αφού η καμμένη γη ήταν…φθηνότερη γη. Ο Νότος δεν θεωρείτο πλέον ισότιμο έδαφος των ΗΠΑ, αλλά έδαφος υπό κατοχή!

Ο Λίνκολν είχε φυσικά καταλάβει ότι ο Στάντον, (φωτο), ο υπουργός πολέμου κι η ‘παρέα’ του κρατούσαν την ισχύ στα χέρια τους και πως σε μια νέα προεδρική θητεία που δεν θα υπήρχε πια πόλεμος η ‘παρέα’ εκείνη του ήταν άχρηστη και κυρίως προσωπικά επικίνδυνη. Ετσι αποφάσισε να σταματήσει την ύπαρξή της αντιτιθέμενος κατ αρχήν στα σχέδια πλουτισμού τους σε βάρος του Νότου. Εξ άλλου ο εννοείται πρόεδρος ‘όλων των Αμερικανών’ μετά την πτώση του Νότου χρειάζονταν ένα άλλο προσωπείο για να επιζήσει κι οι πολύ στενοί του συνεργάτες ζητούσαν ήδη την παραίτηση του απαράδεκτου Στάντον. Ο πανίσχυρος Έντουιν Στάντον με τη σειρά του , άμεσα αναμεμιγμένος σε εκείνο τον κύκλο της διαφθοράς, ωρυόταν ότι στους «…προδότες των ΗΠΑ» άξιζε «…μόνο η παραδειγματική τιμωρία και η κατάσχεση των περιουσιών τους». Παρά τις αντιδράσεις, στις 12 Απριλίου του 1865, ο Λίνκολν υπογράφει την ισότιμη επανένταξη του Νότου στις ΗΠΑ και το βράδυ της 14ης ....δολοφονείται…

Αμέσως άρχισε μία σειρά συλλήψεων Νοτίων πολιτικών προκειμένου η δολοφονία να αποδοθεί σε συνωμοσία τους, αλλά οι έρευνες δεν οδήγησαν πουθενά. Αντιθέτως, τα στοιχεία φαίνονταν να οδηγούν προς την κατεύθυνση από όπου ξεκίνησαν! Ο δολοφόνος του προέδρου, Τζων Γουίλξ Μπουθ, (φωτο), ένας φανατικός Νότιος κατάσκοπος, φονεύθηκε κατά τη διάρκεια της καταδίωξής του και αυτό φαινόταν να δίνει οριστικό τέλος στις έρευνες. Στην πραγματικότητα όμως, ήταν απλώς η αρχή του νήματος μίας συνωμοσίας, στην οποία ο Μπουθ φαινόταν να είναι μόνο ο φυσικός αυτουργός!

Ο Στάντον απέστειλε επί τόπου έναν έμπιστο κατάσκοπό του, τον Λέηφ Μπαίηκερ (Lafayette Curry Baker - φώτο), με αυστηρές διαταγές να αφαιρέσει από το πτώμα του Μπουθ το προσωπικό του ημερολόγιο και να το παραδώσει επειγόντως στον ίδιο. Δύο χρόνια αργότερα, το 1867, τα γεγονότα της μυστικής εκείνης αποστολής, ήλθαν στο φως μετά από αποκαλύψεις του ίδιου του Μπαίηκερ. Η απόκρυψη ενός τόσο σημαντικού τεκμηρίου από έναν υπουργό της κυβέρνησης πυροδότησε τεράστιο σκάνδαλο και την έναρξη μίας νέας έρευνας, κατά την οποία το ημερολόγιο του Μπουθ βρέθηκε φυλαγμένο στα αρχεία του Στάντον!

Όταν το ημερολόγιο προσήχθη ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής, διαπιστώθηκε ότι απουσίαζαν 18 σκισμένες σελίδες, οι οποίες αναφέρονταν στις ημέρες που προηγήθηκαν της δολοφονία του Λίνκολν! Ο Μπαίηκερ δήλωσε ότι το είχε παραδώσει ακέραιο στον Στάντον, ενώ ο δεύτερος ισχυρίστηκε ότι είχε πλήρη άγνοια του θέματος! Εδώ δημιουργείται το τεράστιο ερωτηματικό, πως ο Στάντον γνώριζε εξ αρχής ότι ο δολοφόνος κρατούσε επάνω του ένα προσωπικό ημερολόγιο, στο οποίο αναγράφονταν πράγματα υψίστης σημασίας, και μάλιστα, τη στιγμή κατά την οποία, υποτίθεται, ότι όλοι αγνοούσαν ακόμα την ταυτότητά του…

Έναν χρόνο αργότερα, ο Μπαίηκερ βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Εκεί όμως βρέθηκε και το προσωπικό ημερολόγιο του ιδίου, στο οποίο απεκάλυπτε τον ρόλο του σε μία συνωμοσία κατά της ζωής του προέδρου. Σύμφωνα με τα γραφόμενα, στην συνωμοσία ήταν αναμεμιγμένοι 11 Γερουσιαστές, 11 μεγαλοβιομήχανοι, 5 τραπεζίτες και ένας κυβερνήτης πολιτείας της Ένωσης! Τον Δεκέμβριο του 1869, με τον θάνατο και του τελευταίου πρωταγωνιστή του μυστηρίου, του Έντουιν Στάντον, το θέμα εγκαταλείφθηκε, αφού η δολοφονία του Λίνκολν από έναν φανατικό Νότιο βόλευε την νέα τάξη πραγμάτων. Ωστόσο, οι νεότεροι ερευνητές διατηρούν ελάχιστες αμφιβολίες για την συνωμοσία που είχε εξυφανθή...

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ:

Έντουιν Στάντον (Edwin Stanton)

O Έντουιν Στάντον: ο υπουργός πολέμου, με την απεριόριστη εξουσία. Μισάνθρωπος, πανούργος και δολοπλόκος, αντιπαθούσε ανέκαθεν τον Λίνκολν, ενώ ο δεύτερος γνώριζε ορισμένες από τις παράνομες δραστηριότητές του. Αρχικά ήταν οπαδός του Δημοκρατικού κόμματος κι έμπιστος του αντίπαλου στρατοπέδου αλλά στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μυστικό πληροφοριοδότη των Ρεπουμπλικάνων. Κράτος εν κράτει σε όλη την διάρκεια του πολέμου , διέθετε σχέσεις με μεγαλοεπιχειρηματίες που κέρδιζαν από τον πόλεμο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πολέμου συνεργάστηκε στενά με τον Λίνκολν, αν και ο πρόεδρος γνώριζε πολύ καλά τον αδίστακτο χαρακτήρα του. Εκτός των άλλων, του είχε αναθέσει και την σύλληψη όλων των αντιφρονούντων πολιτών της Ένωσης. Μεταπολεμικά τα σχέδιά τους για την ανασυγκρότηση του Νότου διέφεραν ριζικά, ο Λίνκολν μάλιστα είχε την πρόθεση να τον παραμερίσει εντελώς κατά την δεύτερη θητεία του πράγμα που ο Στάντον έμαθε μόλις 2 μέρες πριν την δολοφονία του Λίνκολν.

Πολλοί ιστορικοί απέδωσαν σε αυτόν την δολοφονία του Λίνκολν. Είναι βέβαιο ότι είχε και το κίνητρο, αλλά και τα μέσα για να το πράξει. Νεώτερες αποκαλύψεις σχετίζουν τον Στάντον με τον προστατευόμενό του Λέηφ Μπέηκερ που τον είχε διορίσει αρχηγό των Μυστικών Υπηρεσιών , ο οποίος με την σειρά του εξεβίαζε με σημαντικά ποσά έναντι απειλής σύλληψης ανθρώπους του πολιτικού χώρου. Ο Μπέηκερ σε μυστικά του απομνημονεύματα δήλωσε ότι ο Στάντον σκόπευε να τον ενοχοποιήσει για την δολοφονία του Λίνκολν επειδή γνώριζε καλά τους αληθινούς δολοφόνους του προέδρου. Πέθαναν και οι δύο το ίδιο έτος μόλις ο πρόεδρος Γκράντ αναλάμβανε την εξουσία.

"Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΠΟΛΛΑ"

Λαφαγιέτ, Λέηφ, Μπαίηκερ (Lafayette, Lafe , Curry Baker)

Κατάσκοπος των Βορείων υπόπτου προέλευσης που εξελίχθηκε σε όργανο του Στάντον. Αφησε μυστικά απομνημονεύματα που αποκρύπτουν την δολοπλοκία πίσω απ την δολοφονία του Λίνκολν περιγράφοντας τον Στάντον σαν το κύριο εκτελεστικό όργανο της συνομωσίας που υποστήριζαν άτομα της κυβέρνησης του Λίνκολν , στρατιωτικοί και ορισμένοι κυβερνήτες πολιτειών.

9 Απριλίου 1865. Η παράδοση των όπλων και η συνθηκολόγηση από τον στρατηγό Λη

2011-04-15T03:28:00.000-07:00

Φεβρουάριος 1865. Η πλάστιγγα στον αμερικάνικο ‘εμφύλιο πόλεμο’, που κλείνει τέσσερα χρόνια, έχει αρχίσει να γέρνει υπέρ του πολυπληθέστερου και πιο καλά εφοδιασμένου στρατού της Ένωσης (των Βορείων).

Μετά από την επανεκλογή του Λίνκολν, ο στρατηγός Λη δεν τρέφει πλέον καμία αυταπάτη σχετικά με την εξέλιξη της σύγκρουσης. Ξέρει ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Όπως υπαγορεύει το καθήκον του, δεν ενημερώνει τον πρόεδρο Ντέιβις για αυτη του την άποψη. Για τους άντρες και τους υφισταμένους του παραμένει το σύμβολο της ελπίδας. Το καθήκον του σαν στρατιώτης είναι να πολεμήσει μέχρις εσχάτων και δεν είναι χαρακτήρας που υποχωρεί. Παρόλα αυτά όμως η τελική πτώση είναι πλέον προ των πυλών. Ο χειμώνας μπροστά στο Ρίτσμοντ, την πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας, είναι μια κόλαση. Μετά από την καταστροφή της κοιλάδας του Σεναντόα από τον Σέρινταν εξαντλήθηκαν πλέον και οι τελευταίες πηγές εφοδιασμού. Η πείνα, η πραγματική πείνα, εκείνη που οδηγεί στον θάνατο, βασανίζει την πρωτεύουσα και όσους την προστατεύουν. Ο στρατηγός Λη δεν δέχεται διαφορετικές συνθήκες από εκείνες των ανδρών του. Μια μέρα δέχεται στο τραπέζι του έναν προσκεκλημένο. Το μοναδικό κομμάτι κρέας είναι τόσο μικρό που κανείς δεν τολμά να σερβιριστεί. Επιπλέον, ο Λη μοιράζει στους άντρες του τα μάλλινα ρούχα που προέρχονται από τους κατοίκους.

Οι στρατιώτες που έχουν διαβάσει το μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ, ‘Οι Άθλιοι’, δημιουργούν ένα λογοπαίγνιο αποκαλώντας τους εαυτούς τους οι Άθλιοι του Λη. Καταβάλλουν προσπάθειες να γελάσουν με τις συνθήκες τους. «Σε αυτόν τον στρατό, λένε, μια τρύπα στο παντελόνι σημαίνει ότι είσαι αρχηγός, δυο τρύπες ότι είσαι υπολοχαγός και αν δεν υπάρχει ύφασμα σημαίνει ότι ο κάτοχος είναι στρατιώτης».

Στις 6 Φεβρουαρίου 1865 το συνομοσπονδιακό Κογκρέσο αποφασίζει να διορίσει τον στρατηγό Λη αρχιστράτηγο του Νότου. Αυτό το καθυστερημένο μέτρο δεν μπορεί να έχει πρακτικό αποτέλεσμα, γιατί τα στρατεύματα δεν υπάρχουν πλέον.

Τα ξημερώματα της 25 Μαρτίου 1865 οι Νότιοι επιχειρούν να ανοίξουν ένα πέρασμα στις γραμμές των Βορείων, μπροστά στο Ρίτσμοντ. Το πρώτο μέρος της επιχείρησης επιτυγχάνει, αλλά οι άντρες είναι τόσο εξαντλημένοι που πέφτουν στο έδαφος και δεν μπορούν να συνεχίσουν την επίθεση. Ο Λίνκολν και ο Γκραντ θέλουν να τελειώνουν. Το Σάββατο 1 Απριλίου οι Βόρειοι εξαπολύουν επίθεση σε όλο το μήκος της παράταξης. Μπροστά τους δεν υπάρχουν πλέον παρά φαντάσματα. Η πρώτη γραμμή διαλύεται. Την επόμενα μέρα ο Λη ανασχηματίζει το αμυντικό μέτωπο, αλλά η τελική καταστροφή είναι πλέον ζήτημα ωρών. Τηλεγραφεί στο Ρίτσμοντ ώστε η κυβέρνηση να ετοιμαστεί να εκκενώσει την πρωτεύουσα.

Ο πρόεδρος Ντέιβις παρακολουθεί την θεία λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Παύλου όταν του παραδίδεται το μήνυμα του Λη. Σηκώνεται αμέσως από το στασίδι και βγαίνει με αξιοπρέπεια, με απόλυτη ψυχραιμία. Στις 23 ένα ειδικό τραίνο μεταφέρει τα μέλη της κυβέρνησης στο Ντάνβιλ.

Στην διάρκεια της νύχτας ο στρατηγός Γιούελ, ο οποίος συνεχίζει να προστατεύει την πόλη, λαμβάνει διαταγές να αποσυρθεί. Το Ρίτσμοντ παραδίνεται στις φλόγες. Οι πρώτοι Βόρειοι μπαίνουν τα ξημερώματα στην μέχρι τότε απαραβίαστη πρωτεύουσα.

Την ίδια στιγμή ο Λη εγκαταλείπει το Πέτερσμπουργκ, αφού καταστρέψει τις αποθήκες πυρομαχικών. Οι ελάχιστοι στρατιώτες που έχουν απομείνει είναι νηστικοί τριάντα έξι ώρες. Ντυμένοι με κουρέλια, με εδώ κι εκεί ένα κομμάτι αιματοβαμμένο ύφασμα να καλύπτει κάποιο μέλος του σώματος, οι στρατιώτες προχωρούν ακόμα. Ο στρατηγός θέλει να φτάσει στα βουνά στα δυτικά του Λίντσμπουργκ.

Στις 7 Απριλίου 1865 ο Γκραντ τους στέλνει ένα σημείωμα με το οποίο τους ζητάει να παραδοθούν για να αποφύγουν περαιτέρω ανώφελες πλέον συγκρούσεις.

Ο Λη ζητά τους όρους από τον αντίπαλο του. Ο Γκραντ απαντά: «Επειδή η ειρήνη είναι η πρωταρχική μου επιθυμία, επιμένω με έναν μόνο όρο. Ότι οι άντρες που θα παραδοθούν δεν θα μπορούν πλέον να σηκώσουν τα όπλα εναντίον της Ένωσης, εκτός μετά από κανονική ανταλλαγή».

Για να επιτύχει πιο ευνοϊκούς όρους, ο Λη προσποιείται ότι έχει πρόθεση να συνεχίσει τη μάχη, δέχεται όμως να συναντήσει τον Γκραντ.

Στις 9 Απριλίου, φορώντας καινούρια στολή, ζωσμένος το σπαθί που του προσέφερε η πόλη του Ρίτσμοντ, καβάλα στον Τράβελερ το άλογό του, και συνοδευόμενος από το γενικό του επιτελείο, ο Λη κατευθύνεται προς τις ομοσπονδιακές γραμμές. Θα επωμιστεί το βάρος της συνθηκολόγησης, αν και «θα προτιμούσε χίλιους θανάτους».

Η συνάντηση γίνεται στην αγροικία του Απόματοξ Court House, στο σπίτι του ταγματάρχη Μακ Λαν, όπου ο Γκραντ περιμένει τον αντίπαλο του.

Η αντίθεση ανάμεσα στους δυο άντρες είναι εκπληκτική. Μπροστά στον στρατηγό Λη που είναι ντυμένος κομψά με την γκρίζα στολή του, ο Γκραντ δείχνει παρακατιανός με την στολή του απλού στρατιώτη.

Η υποδοχή του Γκραντ είναι συγκαταβατική. Ο Γκραντ προσπαθεί να κάνει λιγότερο οδυνηρή την στιγμή ανακαλώντας ορισμένες κοινές αναμνήσεις από τον πόλεμο στο Μεξικό. Μετά από μερικά λεπτά, ο Λη χρειάζεται να του υπενθυμίσει την αιτία της συνάντησης τους. Ζητάει οι άντρες να πάρουν μαζί τους τα άλογα και τα μουλάρια για να μπορέσουν να ξαναπιάσουν δουλειά στα χωράφια. Η πράξη παράδοσης συντάσσεται και υπογράφεται.

Την ώρα που καβαλικεύει ξανά τον Τράβελερ, ο στρατηγός Λη ακουμπάει το κεφάλι του στο στήθος του παλιού του συντρόφου στα όπλα. Μένει σε αυτή τη θέση για μερικά δευτερόλεπτα, καταρρακωμένος. Με μια βίαια προσπάθεια, επανέρχεται. Όταν ανεβαίνει στη σέλα χαιρετάει τον Γκραντ, ο οποίος υποκλίνεται.

Ύστερα απομακρύνεται προς τις γραμμές

Μόλις τον βλέπουν, οι άντρες του τον επευφημούν όπως συνηθίζουν πάντα όταν περνά ανάμεσα στις γραμμές τους, αλλά αντικρίζοντας τα τραβηγμένα του χαρακτηριστικά, οι κραυγές τους πνίγονται. Ενόσω συνεχίζει την πορεία παραμένουν διστακτικοί. Ύστερα με μια αυθόρμητη κίνηση, πηγαίνουν προς το μέρος του.

- Στρατηγέ, παραδοθήκαμε;

Η ερώτηση είναι σαν ένα χαστούκι κατάμουτρα. Προσπαθεί να προχωρήσει αλλά τον περικυκλώνουν, τα σκαμμένα από την πείνα πρόσωπα και τα πυρετώδη βλέμματα προτεταμένα προς το μέρος του. Αναγκάζεται να σταματήσει. Οι λέξεις είναι για αυτόν ένα μαρτύριο:

-Στρατιώτες, πολεμήσαμε μαζί και έκανα για σας ότι μπορούσα. Θα σας αφήσουν να φύγετε και μπορείτε να γυρίσετε σπίτια σας.

Θα ήθελε να συνεχίσει να μιλάει, αλλά δεν καταφέρνει παρά να αρθρώσει με δυσκολία: «Αντίο, αντίο. . . »

Ένα δάκρυ κυλάει στα ηλιοκαμένα του μάγουλα, ενώ απομακρύνεται χωρίς να βλέπει που τον οδηγούν τα βήματα του αλόγου του.

Ο Λίνκολν δολοφονείται στις 14 Απριλίου 1865 από ένα νεαρό όμορφο σαν τον θεό τας εκδίκησης, τον Τζον Μπουθ.

Στις 18 Απριλίου 1865 ο στρατηγός Τζόζεφ Τζόνστον υπογράφει με τον Σέρμαν μια συμφωνία συνθηκολόγησης η οποία προβλέπει την αποστράτευση όλων των στρατευμάτων της Συνομοσπονδίας. Ο στρατηγός Κίρμπυ Σμιθ υπογράφει την παράδοση του στρατού του Τρανς-Μισσισσιπή στις 26 Μαΐου, με τον στρατηγό Κάνμπυ.

Ο Τζέφερσον Ντέιβις συλλαμβάνεται στην Τζόρτζια στις 10 Μαΐου 1865. Μεταφέρεται με χειροπέδες στο φρούριο Μονρόε. Ο διοικητής του περνάει αλυσίδες στα πόδια, αναμένοντας μια δικαστική απόφαση την οποία ο Βορράς δεν μπορεί να επιτρέψει. Δυο χρόνια μετά από την αιχμαλωσία του αφήνεται ελεύθερος και η χρηματική εγγύηση ύψους 100.000 δολαρίων πληρώνεται με μια εθνική συνεισφορά στην οποία συμμετέχουν οι πρώην εχθροί του.

Πάνω από δυο μήνες μετά από το Αποματόξ, στις 23 Ιουνίου 1865, ο συνομοσπονδιακός (ινδιάνος) στρατηγός Σταντ Γουέιτυ υπογράφει την συνθηκολόγηση. Ήταν ζήτημα τιμής για εκείνον να είναι ο τελευταίος. Ινδιάνος και οπαδός των Νοτίων, δίνει το στίγμα της δολοφονίας δυο εθνών.

Από το βιβλίο ‘Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων’, εκδόσεις PATRIA.